Γαϊδούριν! Έξω!

school-desks-305953_1280

Ο Κωστής εκάθετουν στο θρανίον του. Μπροστά του ήταν το βιβλίον της ιστορίας της τρίτης δημοτικού, ανοιχτόν, τζιαι πουπάνω το μολύβιν τζιαι το σβηστήριν του. Δίπλα του, στα δεξιά, εκάθετουν ο Γιάννος. Στα αριστερά του, το παράθυρον, τεράστιον τζιάμιν με τέλλαν σε σχήμαν ‘Χ’, «σε περίπτωσην σεισμού» όπως τους είπεν ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος, ο κύριος Μαρκίδης-που τα μωρά ελαλούσαν ‘Ρέγχας’ γιατί συνέχειαν ετράβαν τζιαι έφτυννεν ρέγχες μες τα χαρτομάντηλα που πάντα εκουβάλαν μαζίν του-εκάθετουν στην έδραν. Τα σιέρκα του ήταν ολοτζιήτρινα που τα τσιάρα, τζιαι τα ρούχα του πάντα εβρωμούσαν τσιαρκές. Τα μωρά εφοούνταν τον πολλά. Ο Ρέγχας εθκιέβαζεν:

«Αργότερα, που οι άνθρωποι έγιναν κακοί και ανυπάκουοι, ο Δίας έκανε κατακλυσμό για να τους εξαφανίσει. Από τον κατακλυσμό γλίτωσε μόνο ο γιος του Προμηθέα, ο Δευκαλίωνας και η γυναίκα του η Πύρρα, που έφτιαξαν μια κιβωτό και κλείστηκαν μέσα….»

Τα σιέρκα του ήταν κουμπημένα πας το βιβλίον, αλλά ο Κωστής ήταν μόνον σωματικά παρών. Ο νους του ήταν στην άλλην πλευράν του παραθύρου, μαζίν με τα πουλιά που εσυνάουνταν πας τες ακακίες της αυλής. Ήταν Σεπτέμβρης, τζιαι έξερεν ότι τα πουλιά ερέσσαν που την Ευρώπην να παν στην Αφρικήν (οξά το ανάποδον;) τζιαι σταματούσαν τζιαι στο χωρκόν του. Αμπελοπούλια, τζιήκλες, δακκαννούρες, κοτσιηνολαίμηες, κοτσιηνονούρες. Κάθε Κυριακή ήταν η μέρα του για τα βερκά, να πιάσει καμιάν δεκαρκάν πουλλούθκια να τα φέρει μεζέν στο τραπέζιν της μάνας του.

Όμως ήταν Δευτέρα, τζιαι έπρεπεν να πάει σκολείον. Τα πουλιά εν εξέραν που Κυριακές τζιαι Δευτέρες, ούτε που Δευκίωνες τζιαι Πυράες. Εξέραν μόνον να φτεροπετήσουν, να παίξουν που κλωνίν σε κλωνίν, να κλάψουν. Εν είχαν βιβλία τζιαι δασκάλους.

«Η κιβωτός σταμάτησε στην κορυφή του Παρνασσού…»

Οι ακακίες πόξω που τα παράθυρα της τάξης ήταν συνήθως γεμάτες στρούφους, αλλά σήμερα το μμάτιν του Κωστή άρπαξεν μιαν τζιήκλαν να πετά τζιαι να σταμάτά να κάτσει πας την ακακίαν να πνάσει. «Αχ τζιήκλα μου τζιαι περιπαίζεις με, νάχα το λάστιχον μου τωρά τζιαι λάλουν σου».

«Η Πύρρα γέννησε ένα παιδί, τον Έλληνα. Από αυτόν καταγόμαστε όλοι εμείς οι Έλληνες…»

Το σιέριν του Κωστή επήεν στο μολύβιν. Προσεχτικά-προσεχτικά εγύρισεν τες σελίδες του βιβλίου ώσπου έφτασεν στην τελευταίαν πριν το εξώφυλλον που ήταν όφτζιερη, εχτός που το γραμματόσημον-που εν εκατάλαβεν ποττέ γιατί τα βιβλία εθέλαν τζιαι γραμματόσημα. Δίχως να θωρεί την κόλλαν, άρκεψεν να σκιτσάρει την τζιήκλαν, που εκαλόκατσεν πας το κλωνίν τζιαι άρκεψεν να κλαίει. Μέσα-μέσα επαρατήραν να δει αν τον εθώρεν ο δάσκαλος, αλλά τζιείνος εκάθετουν πας την έδραν τζιαι θκιέβαζεν που το βιβλίον. Κατίσιη του αν τον έπιαννεν να ζωγραφίζει. Ο Ρέγχας εν αστείευκεν.

Έκαμεν το περίγραμμαν του πουλιού, την μούττην του, το μματούιν του, τον νούρον τζιαι τα πόθκια. Άρκεψεν να βάλλει τες βούλλες πας την τζιοιλιάν του, μιαν-μιαν. Η ακακία έσφιζεν που ζωήν, ένας χορός φτερωτός, μια μελωδία άγρια. Αχ τζιαι νάταν Κυριακή, ναν πόξω μες τα χωράφκια να βουρά.

Η μελωδία εγέμωσεν τα φκια του Κωστή, εσυνεπήρεν τον. Εν άκουσεν την παρπατησιάν του δασκάλου. Η έννοια του ήταν να ζωγραφίσει την τζιήκλαν σωστά. Όπως εδίκλησεν να βάλει τες τελευταίες λεπτομέρειες πας την ζωγραφκιάν, ένωσεν το φτιν του να τραφκιέται προς τα πάνω. Είδεν με την άκριαν του μμαθκιού του τον Ρέγχαν να λάσσει: «Ίνταμπου κάμνεις ρε Κωστή; Πάλαι αφηρημένος;» Ο Κωστής εσηκώστηκεν σιγά-σιγά, ακολουθώντας το σιέριν του δασκάλου που ετράβαν το φτιν του για να λλιάνει ο πόνος, αλλά όσον εσηκώννετουν άλλον τόσον ετράβαν ο δάσκαλος. Το φτιν του άρκεψεν να κρούζει. Ο Ρέγχας ετράβησεν τον πάνω σιγά-σιγά ώσπου ο Κωστής εστέκετουν πας τες μούττες των ποθκιών του τζιαι δεν άντεχεν άλλον. Ακριβώς τζιείντην ώραν ο Ρέγχας εγύρισεν του έναν πάτσον με το άλλον του σίεριν που τον έσυρεν πάλαι πας την καρέκλαν του. «Ετσι ρε; Έτσι κάμνεις άμαν σας κάμνω μάθημαν; Που εν ο νους σου ρε; Που ένι; Έννα σου δείξω εγιώ όμως, έννα σε σάσω. Εν τζιαι ννα σ’έχω να μου παίζεις μες την τάξην μου!» Τζιαι δώστου πατσαρκές, η μια μετά την άλλην. Ο Κωστής έβαλεν τα σιέρκα του πας την τζιεφαλήν του να μεν τες τρώει μες τα μούτρα, αλλά ο Ρέγχας ήταν μάστρος. Ο Κωστής άρπασσεν τες που παντού, εθώρεν τα σιέρκα του Ρέγχα, με τα νύσια του τα τζιήτρινα, να έρκουνται σαν τα κύμματα, δίχα παμόν.

«Έτσι θέλεις εσού ρε! Έτσι θέλεις! Πάντα ο νους σου πόξω που το παράθυρον. Μα να δω! Μα γράφεις πας το βιβλίον ρε αχαμάκκη; Ζωγραφίζεις; Μάνα μου ρε, ζωγραφίζεις τα πουλλούθκια; Έννα σε κάμω εγιώ να δεις πουλλούθκια ρε κολότζιην, κολοκασόφυλλον! Βοσκός εννά καταντήσεις ρε, σαν τον τζιύρην σου! Βοσκός να γλέπεις κουέλλες! Κολοκασόφυλλον!» Τζιαι άρπαξεν την σελίδαν με την ζωγραφκιάν τζιαι έσσιησεν την.

Τζιαι οι πάτσοι σύννεφον. «Ώστε εν θέλεις να μάθεις για τους Έλληνες ρε; Εν γι’αυτόν πουννα μας πιαν οι Τούρτζιοι!»

Ο Κωστής πιον εν άντεξεν, άρκεψεν να κλαίει, ολοκότσιηνος που το ραφτίν τζιαι το κλάμαν. Ο Ρέγχας σάμπου επήεν να σταματήσει. Πιάννει τον ξανά που το φτιν, τζιαι σήκωσεν τον που το θρανίον. Ο Γιάννος ήταν σσιυφτός άμπα τζιαι φάει τζιαι τζιείνος καμιάν πατσαρκάν αδέσποτην. Ο Ρέγχας ετράβησεν τον Κωστήν μπροστά που την τάξην. «Ορίστε, δέτε τι παθθαίνουν όσοι εν προσέχουν την ώραν του μαθήματος. Γαϊδούριν! Αναιδέστατε! Έξω! Πήαιννε στο γραφείον του διευθυντή! Γαϊδούριν!»

Ο Κωστής έφκηκεν που την τάξην, κωλοσύρνοντας τα πόθκια του τζιαι προσπαθόντας να σταματήσει το κλάμαν. Ο Ρέγχας έκλεισεν την πόρταν ταπισόν του. «Που είμαστεν; Α, ναι. Ο Δίας απειλεί τον Προμηθέαν. Γιάννο, θκιέβασε γιε μου. Τζιαι οι υπόλοιποι, άμπα τζιαι δω σας αφηρημένους α!»

Ο Γιάννος, με τον τρόμον χαραγμένον πας το πρόσωπον του, εσυνέχισεν: «Και τότε…ο Δίας που τα σύννεφα μαζεύει…άγρια θυμωμένος…είπε: «Γιε του Ιαπετού, με τόσο…κοφτερό μυαλό, όσο κανένας…άλλος γελάς…που το δικό μου νου ξεγέλασες, κλέβοντας τη φωτιά, μεγάλη…όμως συμφορά…σε περιμένει…εσένα τον ίδιο…κι όσους ανθρώπους θα γεννηθούν μετά…»

Η τζιήκλα ακόμα εκελαήδαν.

Posted in Ιστορίες | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Το αρφάλιν της γης

Θκυό πράματα είπα να θκιαβάσω σήμερα. Το πρώτον εν έναν άρθρον του BBC που ασχολείται με το σκάνδαλο των κρεάτων που εξέσπασεν στην Ευρώπην. Σύμφωνα με το άρθρον, οι Εγγλέζοι σκέφτουνται να συγκροτήσουν μονάδαν καταπάτησης του εγκλήματος που έσιει σχέσην με την τροφήν (food crime unit). Τα κύρια είδη τροφής με τα οποία υπάρχει πρόβλημαν εν τα αλκοολούχα, το λάδι/ξύδι τζιαι φυσικά το κρέας. Δακάτω εβρεθήκαν σημαντικές ποσότητες κρέατος αλόγου σε είδη που επαριστάναν το βοδινόν, που το Lidl στο Marks & Spencer’s.

Σύμφωνα με το άρθρον του BBC, το αλογίσιον κρέας φτάνει στες αγορές της Αγγλίας μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου προμηθευτών, σφαγείων τζιαι εταιρειών-μαϊμού που προστατεύκουν το όνομαν τζιείνων που εν πίσω τους. Τζιαι που βρίσκουνται τούτες οι εταιρείες-μαϊμού παρακαλώ, τουλάχιστον εγγεγραμμένες σε μητρώα; Σωστά εμαντέψετε. Στην πανμακάριστην νήσον του χρυσοπράσινου φύλλου, των αγίων, την κάποτε δασόεσσαν. Την Σάιπρους.

Πηγή: BBC. Κάμετε κλικ για το άρθρον

Πηγή: BBC. Κάμετε κλικ στην εικόνα για το άρθρον τζιαι παραπάνω λεπτομέρειες

Λαλώ τζι εγώ «μπράβο μας-πάλαι εκαταφέραμεν τα τζιαι μπήκαμεν στην Ευρωπαϊκήν ελίτ, όπως το ΑΠΟΕΛ.»

Συνεχίζω το αθκιασερόν μου θκιάβασμαν. Πάω στην σελίδαν της Guardian. Πάω στες μάππες, τζιαι θκιαβάζω τι τρέχει με την ομάδαν της Μονακό η οποία πέρσυ έτσι τζιαιρόν εξόθκιαζεν τους ππαράες του Ρώσσου δισεκατομμυριούχου Ριμπόλοβλεβ τζιαι αγόρασεν τον Φαλκάο τζιαι τον Ροντρίγκεζ. Επληρώνναν τόσα εκατομμύρια σε μισθούς που τους έκαμεν πρόβλημαν η Γαλλική ομοσπονδία γιατί οι φόροι που επιερώνναν ήταν ανύπαρκτοι σε σχέσην με τες άλλες ομάδες στο Γαλλικό πρωτάθλημαν. Τζιαι συνεχίζω να θκιαβάζω. Φέτος, η Μονακό επούλησεν η άφηκεν ελεύθερους 25 παίχτες, με μεγάλες μεταγραφές να φεύκουν οι 2 που ανάφερα πιο πάνω-τζιαι απορούν γιατί. Ο παρέας τούτος ο Ρώσσος λαλούν ότι μάλλον τον επάττισεν το διαζύγιον του τζιαι τα 3 δις και που έπρεπεν να πιερώσει της πρώην του. Η δεύτερη πιθανότητα είναι ότι αγκρίστηκεν γιατί το Μονακό εν του διά υπηκοότηταν τζιαι διαβατήριον τζιαι γι αυτόν άρκεψεν να πουλά παίχτες τζιαι να κόφκει τα πολλά έξοδα με την Μονακό. Το άρθρον συνεχίζει:

«Ο μεγιστάνας ήδη έσιει ΚΥΠΡΙΑΚΟΝ διαβατήριον αφού έζησεν τζιαι επένδυσεν αρκετά στο νησίν, αλλά σε αντίθεσην με το διαβατήριον του Μονακό, το Κυπριακόν εν τον προστατεύκει σε περίπτωσην που η Ρωσσία ζητήσει την έκδοσην του για οποιονδήποτε λόγον.» (τα κεφαλαία δικά μου)

Α ρε πατρίδα! Πάλαι έκαμες μας περήφανους. Βάλλεις τζιαι συ το λιθαράκιν σου στο να τρώμεν κρέας αππάρου μολυσμένον με τα ντοπαρίσματα τζιαι τα φάρμακα που τους μπήουν. Α ρε πατρίδα, που διας στέγην στον κάθε καταπονεμένον, κατατρεγμένον Ρώσσον μεγιστάναν που θέλει να πάρει τα βρωμο-εκατομμύρια του τζιαι να τα χώσει κάπου να μεν του τα φάει ο νόμος. Ότι σκάνδαλον φκει στον κόσμον το σιερούιν σου, που ασσέν τζιαι μιτσήν, πάλαι μέσα το έσιεις. Είσιεν εποχήν που όποιον καρυδότσουφλον εβυθίζετουν ανά το παγκόσμιον τζιαι επνίουνταν οι καημένοι οι (συνήθως Φιλιππινέζοι ή Αράπηες) ναύτες είσιεν ή την σημαίαν μας ή του Παναμά. Αν είμαστεν λλίον πιο μιάλοι ήταν να πουλούμεν όπλα, ναρκωτικά, να κάμνουμεν γενοκτονίες, αλλά εν είμαστεν ευτυχώς, τούτα κάμνουν τα άλλοι-εμείς δοκιμάζουμεν μόνον.

Αλλά πάλαι έκαμες μας περήφανους. Νήσος διεφθαρμένων πολιτικών, παπάων τζιαι κομματαρχών, βρωμισμένων οικονομικών, στημένων πρωταθλημάτων τζιαι ανεξέλεγκτης τουριστικής φουσκαλλο-ανάπτυξης που τρώει το περιβάλλον. Δεν έχω λόγια πιον. Κανεί.

Posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία | Tagged , , , , , | 7 Σχόλια

Παρατηρήσεις που την Ερυθράν Θάλασσαν

14840390294_3accb040f7_z

Πριν λλίες μέρες εστράφηκα που έναν πολλά ωραίον ταξιδάκιν. Επήα με το κλαμπ των καταδύσεων στην Βόρειαν Ερυθρά Θάλασσαν για καταδύσεις μιαν εφτομάν. Η πτήση μας επήεν στο Sharm τζιαι εφκήκαμεν πάνω στην βάρκαν αμέσως για να πάμεν σε διάφορες περιοχές της Β. Ερυθράς, κυρίως στο θαλάσσιο πάρκο Ρας Μοχάμεντ.

Θαλάσσιο πάρκον εν σημαίνει τίποτε άλλον παρά το ότι εν προστατευμένη περιοχή με πολλά αυστηρούς κανονισμούς για την διατήρηση της θαλάσσιας ζωής. Το ψάρεμαν απαγορεύεται για παράδειγμαν. Ως δύτης ούτε μασιαίριν εν επιτρέπεται να κουβαλάς. Η περιοχή έσιει μιαν σειράν που ναυάγια, κάποια που τον Β’ Π.Π., άλλα πιο πρόσφατα. Τούτα εγινήκαν τέλειοι τεχνητοί ύφαλοι για την θαλάσσια ζωή, κοντά στους άλλους τους πιο φυσικούς, κοραλλιογενείς υφάλους που σφίζουν που ζωήν τζιαι χρώμαν.

Ήταν μια ομορφκιά. Είσιεν καταδύσεις που εσταμάτουν τζιαι εθώρουν σαν τον παλαβόν τον ύφαλον να υψώνεται, ένας τεράστιος τοίχος με κοράλλια, ψάρκα, σμέρνες, ως τζιαι σιελώνες. Ένας παράδεισος ζωής που σε κάμνει να νιώθεις δέος πραγματικά.

Έκαμα 22 καταδύσεις σε 6 μέρες. Κυρίως σε κοραλλιογενείς υφάλους, αλλά τζιαι 2-3 σε ναυάγια. Έσιει έναν Εγγλέζικον ναυάγιον, το Thistlegorm, που εβυθίστηκεν τον Β’ Π.Π. τζιαι ήταν τεράστιον, φορτωμένον με υλικόν για τον πόλεμον στην Β. Αφρική. Φορτηγά, μοτόρες, πυρομαχικά, ρούχα. Ως τζιαι ποΐνες είσιεν μέσα. Θάνατος. Το αγιωμένον λείψανον της πολεμικής μηχανής έδωκεν ζωήν σε εκατομμύρια είδη θαλάσσιας ζωής. Η φύση εδιεκδίκησεν τες δουλειές του ανθρώπου, έκαμεν το πλοίον δικόν της.*

Νιώθεις πραγματικά ότι εν κάτι το πολλά σπουδαίον, να μπορείς να δεις τούτον το θαύμαν της φύσης. Τζιαι όμως, στον ορίζονταν προς τον κόλπον του Σουέζ, οι πλατφόρμες γκαζιού. Οι Αιγύπτιοι φίλοι μας πας την βάρκαν είπαν μας ότι που τότε που έππεσεν ο Μουμπάρακ, εχαλαρώσαν τους αυστηρούς κανονισμούς στο Ρας Μοχάμεντ, άρκεψεν το ψάρεμαν, έστω τζιαι στα ‘κρυφά’. Ο άνθρωπος εν ο ίδιος παντού τελικά. Κόφκει το δεντρόν που του διά φρούτα, φρέσκον αέραν, οσσιόν, τζιαι πουλεί το για καυσόξυλα για να πιάει 3 μπακκίρες.

Η ζωή πας την βάρκαν ωραία. Άνετες καμπίνες σχετικά, άμαν είσαι ποσταμένος τζιοιμάσαι ακόμα τζιαι πας τους σάκκους με τες πατάτες να σας πω την αλήθκειαν. Με 4 καταδύσεις την ημέραν, με ξύπνημαν στες 6 τζιαι νυχτερινές καταδύσεις, φαντάζεστε ότι μετά το δείπνον επηαίνναμεν ούλλοι για ύπνον. Τα κοπέλια του πληρώματος καλοί, τίμιοι ανθρώποι που εδουλεύκαν 20 ώρες την ημέραν, εκτίμησα τους πολλά. Τζιαι εχαρήκαν τζιαι πολλά που έξερα 2-3 αράπικα τζιαι ελάλουν τους καλημέρα τζιαι καληνύχτα, εφκαριστώ κλπ. Τζιαι εννοείται τζιαι τα Κυπριογενή μου αράπικα σε στυλ «γιάλλα» τζιαι φυσικά «παττίχα». Τζιαμαί που τους έφκαλα το καππέλον ήταν ότι την ημέραν του μπαϊραμιού άψαν κάρβουνα πας το κατάστρωμαν, παρόλον που την ίδιαν ημέραν εγινήκαμεν μάρτυρες μιας βάρκας που έκρουσεν τζιαι εγίνηκεν ποκάπνιν κοντά μας. Ο Άμπντουλ μάλιστα εχρησιμοποίαν τζιαι μιαν που τες μποτίλιες μας για να τους κάμει αέραν! Ως Κυπραίος καρβουνάς είπα respect.

Την τελευταίαν ημέραν επεράσαμεν την στο Sharm, περιμένοντες να πάμεν στο αεροδρόμιον για την πτήσην μας. Το Sharm εν σαν την κόλασην. Νέα χτίσματα ώσπου φτάννει το μμάτιν. Τουριστικόν θέρετρον που εχτίστηκεν που το τίποτε, ξενοδοχεία τζιαι καζίνα ώσπου φτάννει το μμάτιν σου, τζιαι ακόμα χτίζουν. Το τοπίον, έρημος. Νερόν δεν έσιει, εξ’ου τζιαι η ανθρώπινη κουλτούρα δεν εδημιούργησεν οικισμούς τζιαμαί πριν να ξυπνήσει ο τουρισμός με την αφαλάτωσην. Δεν έσιει τίποτε να δεις-εκτός που τα θεαματικά βουνά της χερσονήσου του Σινά στον ορίζονταν. Η θερμοκρασία ήταν πάνω που 50 βαθμοί. Τζιαι απορώ: αν δεν θα πάεις για να κάμεις καταδύσεις, ίντα λόγος υπάρχει; Εν μπορείς να φκεις που το κλιματισμένον ξενοδοχείον πριν τες 5-6 το δείλις, ο ήλιος κρούζει. Τζιαι όμως, ήταν γεμάτον Εγγλέζους τζιαι Ρώσσους τουρίστες, ασπρουλιάρηες ξιπετσισμένοι που εμάχουνταν να αρπάξουν καρκίνον του δέρματος στο όνομαν του σέξυ μαυρίσματος.

Το δε αεροδρόμιον ήταν έναν μπουρδέλο. Κάτι σαν αεροδρόμιο Λάρνακας δεκαετία του ’80. Τεράστιες ταπέλλες ‘No Smoking’ τζιαι φρουροί ασφαλείας να ππουφφουρίζουν. Πληροφορίες μηδέν. Μπουρδέλον. Τζιαι απορώ: Τα ξενοδοχεία τζιαι τα καζίνα χτίζουνται συνέχειαν με προδιαγραφές ριβιέρας. Το αεροδρόμιον γιατί να εν έτσι; Τζιαι μεν μου πείτε εν επειδή το διαχειρίζεται το κράτος-γυρευτείτε αλλού για νεοφιλελεύθερες τάσεις.

Τζιαι όμως, τούτα εν ασήμαντες υποσημειώσεις. Είδα απίθανα πράματα. Ένιωσα ξανά την δύναμην της φύσης, την ομορφκιάν της σε ούλλον της το μεγαλείον.

Πίσω στες ρουτίνες μου τωρά. Ακόμα σούζουμαι τζιαι παρπατώ όπως επαρπάτουν πας την βάρκαν. Κλείω τα μμάθκια μου να τζιοιμηθώ τζιαι θωρώ το γαλάζιον του νερού με τα ψάρκα να με τριγυρίζουν. Τζιαι ναι ρε, έθελα να τα φάω κάποτε-γιατί κατά βάθος είμαι, ώρες-ώρες ακόμα, κοτσιηνοχωρκάτης 🙂 .

Καλόν 15αύγουστον να περνάτε, τζιαι αν άψετε κάρβουνα προσέχετε ;-).

Βάλλω σας δαμαί λλίες φωτογραφίες τζιαι έναν βίντεο που έκαμα για να πάρετε μιαν ιδέαν. Μπορείτε να τες δείτε ούλλες δαμαί.

___________________________________

* Τωρά τελευταία αρκέψαμεν τζιαι στην Κύπρον να δημιουργούμεν τεχνητούς υφάλους για την θαλάσσιαν ζωήν. Άτε, ασσέν τζιαι αργά πάλαι καλά να λαλούμεν.

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Διακοπές;

Επεράσαν τζιει φέτος οι μαύρες επέτειοι. Στες 15 τζιαι τες 20, εκατσιαρίσαμεν πάλαι, εφκάλαμεν μαρτυρίες στην τηλεόρασην, στην Χαραυγήν, στο Φέισμπουκ. Σάννα τζιαι οι επέτειοι εν το τελευταίον δύσκολον νοητικόν στενόν που πρέπει να περάσει ο Κυπραίος για να ξαπολυθεί ελεύθερος να απολαύσει το καλοτζιαίριν του. Εκάμαμεν το καθήκον μας. Άψετε τα κάρβουνα τωρά, τζιαι βάρτε την παττίχαν μες το τζιύμμαν να κρυανίσκει.

Λλία μίλια πιο τζιει, στην Γάζαν, οι γάζες τζιαι τα φάρμακα εν κανούν, οι πόμπες εν σταματούν. Η μπύρα εν τσακρίν κουμπάρε. Το κλέφτικον σου εν πολλά μερακλίδικον. Τα προβλήματα του κόσμου έννεν δικά μας.

Τον Αύγουστον εννά συναχτούν πάλαι κάτι Βαρωσιώτες να θυμηθούν την ‘άλωσην’. Μετά εννά παν στον Πρωταράν για φαΐν, αφού ήρταν που ήρταν ως δακάτω. Οι βουλευτές εν διακοπές. Το Κυπριακόν, εν συζητήται το καλοτζιαίριν, παρόλον που η καταστροφή η τελική εν καλοτζιαίριν που εγίνην. Εν πολλά πυρά τζιαι εν μπορούμεν να συζητούμεν.

Ο σιεράς τζιαι ο καλουψιής δουλεύκουν μες τον λάλλαρον. Ο Παλαιστίνιος πεθανίσκει. Οι πολιτικοί τζιαι εθνοκάπηλοι πηαίννουν σε επετειακές συγκεντρώσεις τζιαι τραπέζια, κάμνουν ομιλίες για Θερμοπύλες. Για κάθε νεκρόν εκατοντάδες εκάμαν καριέραν πολιτικού. Τζιαι ο κύκλος συνεχίζεται.

Posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία | 2 Σχόλια

Ownership of histories and national narratives: a TV documentary sheds light on perceptions in Cyprus

[Επαν-ανάρτηση από το/Re-posted from:  http://www.hadjianastasis.com/ ]

The past week or so has seen a huge debate emerge from the broadcasting on (Greek) Cypriot  state TV (CyBC-ΡΙΚ) of a documentary dealing with the 1963-64 clashes between the Turkish and Greek Cypriots of Paphos (primarily). The documentary, prepared by CyBC journalist Soulla Hadjikyriacou and titled Εν ονόματι της πατρίδος (in the name of the homeland), offered a loose narrative framework of the 1963-64 events, and was based on eyewitness and participant accounts of the clashes.

Since the broadcast on March the 3rd, there has been a wide range of reactions, mainly approving or dismissing its core content and message. I will attempt to summarise here the main trends, although I must also warn against over-simplification and reductionism to dual/polar models. The documentary was met with disapproval from a wide range of right-wing politics. The main arguments were that Ms Hadjikyriacou was biased, led on her interviewees with loaded questions and practised Turkish propaganda. The hysteria was expressed on many different levels, with some commenters (especially on CyBC’s page using the Facebook comments tool) even asking for a parliamentary enquiry into the waste of taxpayers’ money on something which was akin to propaganda, misinformation and so on.

On the other hand, viewers and commenters who were more approving of the documentary and its subject, took the view that the truth has to come out, that responsibility for conflict on the island belongs to all of us, and that it was good that these views, «expressing the truth» were finally heard. You can see the comments on the CyBC page here, but those with a weak constitution please beware of the bile and venom poured electronically there.

The reactions are a very useful and illuminating demonstration of how history is perceived in a space which is contested. History is viewed as something which belongs to nation(s), and especially something which is already known, settled. The perception that history is already known and ossified is something which is further demonstrated each time the question of a national curriculum is brought up. The deviation from a national narrative is a dangerous activity (often physically so). This understanding of history as a (material) possession sees reinterpretations and revisionism, and the search for new evidence (core to the historian’s craft) as a direct challenge. National narratives, identities and rhetoric do not facilitate research, especially on topics which are sensitive, contested, ideologically and politically employed to further the narrative. The national narrative cannot be wrong and cannot be challenged.

A second dimension of this is that the debate was exacerbated by the fact that the documentary was broadcast on TV, and state TV at that. If you come from any post-colonial or post-Soviet space (or Turkey)(*) you will know that there is a perception that if something is on TV it must (may) be true. State TV, the only TV which existed in Cyprus until the 1990s, was the propaganda tool for successive governments with varying degrees of authoritarianism. Anyone of the right age will remember that the 6pm/8.30pm news bulletins always started with the words «President (insert name here-Makarios or Kyprianou being the most enduring)». For Greek Cypriot children this became a bit of a joke, as they were watching the news bulletin in Turkish starting with «cumhurbaşkanı Kyprianou» (president Kyprianou) they translated this to something sounding like «Puku Paska Kyprianou» (πούκου πάσκα is a wild spring flower). Something which was on TV was automatically the approved, past-the-censorship content which was ‘safe’ for the Cypriot viewer.

This age of state-approved TV, and TV as another tool in the implementation of a national narrative and education of the masses has given way to a period of neoliberal control of mass media, and TV has become the means for the implementation and dissemination of that agenda: aggressive advertising, mixed with the political beliefs of the elite where necessary. The paradox here is that now, the state TV has become (almost) a bastion for private interest-free TV, where occasionally documentaries such as the one in question here can be broadcast. State-owned TV now represents a TV which may function for the benefit of citizens, attempting to (and sometimes-if rarely-succeeding in) keep its distance from this neoliberal agenda.

Drawing back from that tangent, it’s important to assess the medium’s role. The fact that TV was seen as a valid (and was an official) source of information has led to the widespread belief that that is -or should be- the case today. If a historical documentary is broadcast on TV, to a lot of people this must mean that it forms part of an officially sanctioned version of history, the truth. The problem is manifold. I will focus on two aspects of it here. Firstly, the purpose of television cannot be the establishment of historical facts. Even when journalists are trained and accomplished historians and anthropologists, the need for an entertaining (and/or informative) TV often skews the outcome. The purpose of TV is to create debate, to entertain, to inform-the latter to a limited extent. In that sense, Ms Hadjikyriacou’s documentary was well made: it informed us of an aspect we may not have had much insight of previously. It highlighted a less known aspect of the Cyprus problem, it offered a hope for reconciliation, it captured some of the views of the participants. It has also generated a much needed debate on an important, yet less prominent aspect of the Cyprus problem. As such, it cannot come under serious scrutiny for its methodology, as it was not historical research. Ms Hadjikyriacou’s well-meaning questioning would not have passed the rigour of a research ethics committee, nor does it have to: it’s a TV documentary which lasts 1 hour.

The second problem is far more serious. The reactions to the documentary show that a large majority of the Greek Cypriots have associated the Cyprus problem with the events of 1974. This is their official story, that the Cyprus problem is a problem of a foreign invasion and occupation. This has been the mantra of the reactionary Greek Cypriot right, a stumbling block in any attempts at reunification and reconciliation. Bringing the inter-communal strife of the 1950s and ’60s into the picture is not part of this narrative-it’s not taught in schools, it’s not part of the problem. Ms Hadjikyriacou’s documentary directly challenges that official narrative.

I don’t remember anybody complaining in the 1990s when Antros Pavlides created a TV series on the history of Cyprus. That’s because his narrative coincided with the national one-he did not challenge anything, and if there were inaccuracies it didn’t matter to anyone. Moreover, Pavlides’ work, and that of many others, always steered well clear from ‘hot’ topics. A risk-free approach was to focus on popular topics which were not the subject of debate-settled, ossified, known. Ms Hadjikyriacou has dared through her work to rock that particular boat, and focused on a topic which is far from risk-free. Such TV must be encouraged, if only for the debate it generates.

The furore has served to draw attention to perceptions which are widespread and shared among not only the Cypriots, but other neighbouring cultures in the region. That history is owned by someone, somewhere and that it must be preserved as it is: that is, the national narrative must be protected from new research, new evidence, challenges. The role of television as the host for the dominant narrative in the twentieth century has remained as a perception. Due to the swing in the state of media ownership, state-owned TV is under threat, as we saw from the Greek example. Which is of course deeply ironic.

I think that it’s time that viewers, learners, citizens can be treated as more than sheep who have to be led to pasture by one side or the other. Can TV do that?

_____________________________________________________

* The (rather trashy) Turkish TV series Muhteşem Yüzyıl (Magnificent Century), a historical soap opera (very) loosely based on Ottoman sultan Suleyman the Magnificent’s reign in the 16th century, was initially met with huge protests, due to its exaggeration and ‘inaccuracy’. The protests soon died down, but the show has become one of the most successful in the history of Turkish television. This series can be compared to the BBC drama The Tudors. In the UK nobody protested.

Posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Έρκουμαι. Τζιαι φοούμαι.

Έσιει 15-σχεδόν 16 χρόνια που ζιω δακάτω. Γενικά πάω στην Νήσον κάθε χρόνον να κάμω διακοπές, να δω τους δικούς μου τζιαι τους φίλους μου. Λλίον-πολλά εσυνήθισα την ιδέαν του ότι εν θα εύρω τον ίδιον τόπον που άφηκα, τζι ας επεράσαν μόνον 12 μήνες. Όποτε έρτω πιάννει το μμάτιν μου άλλα πράματα, συνήθως χτίσματα, επαύλεις τζιαι ξενοδοχεία-τζιαι κάποια που εμείναν μισοδότζιην γιατί έππεσεν ο τραπεζικός πόλεμος τζιαι έκοψεν τα. Εν με γεμώννουν πιον με όσην θλίψην με εγεμώνναν πριν 5-10 χρόνια. Έμαθα πιον ότι φυσιολογικά ο κόσμος κινείται, τζιαι θα ήταν πολλά παράξενον αν εύρισκα κάθε χρόνον τον ίδιον τόπον τζιαι κόσμον που άφηκα πίσω. Σάμπως τζιαι γω εν άλλαξα;

Τζιαι όμως, που τότε που έσιει νάρτω επεράσαν (τζιαι επεράσετε) πολλά. Τραπεζική κρίση κυρίως, ανεργία. Η συνέχιση της στροφής προς τα δεξιά, με το νεοναζιστικόν στοιχείον τζιαι τους ιδεολογικούς τζιαι οικονομικούς ευεργέτες του στα ψηλά της Κυπριακής αστικο-εκκλησιαστικής ελίτ. Η άνοδος οππορτουνιστών πολιτικάντηδων, απογόνων τζιείνων που εκυβερνήσαν παλιά σε τζιαιρούς βιαίους τζιαι βρώμικους. Τζιαι η παντελής ανικανότητα του κόμματος της αριστεράς να διαχωρίσει την θέσην του που το κατεστημένον, την διαφθοράν, τον αστισμόν, να στήσει το ανάστημαν του ενάντια στο νεο-φιλελεύθερον τζιαι νεο-συντηρητικόν κατεστημένον που καταστρέφει τον τόπον.

Προχτές άκουσα ήταν να κάμουν το Κάβο Γκρέκο γήπεδον γκολφ. Ο Ακάμας επήεν. Η Καρπασία πάει. Εν αφήκαμεν τίποτε. Το μμάτιν μας γυαλλίζει για τον ππαράν, τζιαι εν εφήκαμεν δεντρόν για δείγμαν. Ο Τάσσος πριν λλία χρόνια είπεν ότι εν επαρέλαβεν δημοκρατίαν για να την αφήκει μισήν. Για το νησίν όμως εν λαλεί κανένας τίποτε, ούτε οι Οικολόγοι, που εν κατ’ακρίβειαν άλλον έναν δεξιόν αστικόν κόμμαν που μονοπωλεί την ταπέλλαν χωρίς να διαμαρτύρεται. Το νησίν λοιπόν, πόσον εννά παραδώσουμεν στες επόμενες γενιές; Τί έμεινεν; Concrete Jungle που λαλεί τζιαι ο Bob. Φοούμαι. Εν έμεινεν τίποτε λαλείτε που να με συγκινεί; Ο τόπος που με γέννησεν-εν ακόμα ο τόπος μου οξά εν άλλος ένας τόπος για διακοπές; Εννά δούμεν. Έρκουμαι. Τζιαι φοούμαι.

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Θάνατος στην Αγγλίαν

 

 

asterix01

asterix02

Προχτές επήα για πρώτην φοράν σε κηδείαν στην Αγγλίαν. Επέθανεν ένας πολλά αγαπητός μας καθηγητής ιστορίας, επιτηρητής της διατριβής της συζύγου μου. Πολλά καλός άνθρωπος, αγαπημένος που πολλούς συναδέλφους τζιαι φοιτητές του. Πάντα γελαστός, τζιαι φοβερός ακαδημαϊκός που άφηκεν πίσω του μεγάλην κληρονομιάν στον κλάδον του.

Η κηδεία ήταν σε κρεματόριο, τζιαι ήταν κάμποσος κόσμος. Τούτον που μου έκαμεν εντύπωσην ήταν μια πολλά επιτηδευμένη προσπάθεια να συγκρατηθούν τα δάκρυα, να καταπιεστεί η λύπη που ενιώθαμεν ούλλοι μας για τον χαμόν ενός αγαπημένου προσώπου, φίλου τζιαι δασκάλου. Ο ιερέας που έκαμεν την λειτουργίαν ήταν παλιός φίλος του μακαρίτη, τζιαι εδούλεψεν το πράμαν σάννα τζιαι ήταν ο Λαζόπουλος. Έκαμνεν αστεία, επροσπάθαν να ελαφρύνει την ατμόσφαιραν με το χιούμορ, τζιαι είπεν τζιαι 1-2 φορές «περνούμεν καλά έννεν;» (we’re having fun aren’t we?). Εκαρτέρουν να μας πει τζιαι «I can’t fucking hear you!» σαν τον Ozzy. Η γυναίκα τζιαι ο γιος του μακαρίτη εκάμαν σύντομες ομιλίες, ίνταλως εσυγκρατήσαν τα δάκρυα τους ακόμα εν καταλαβαίνω. Ο ιερέας-Λάκης εκάλεσεν 2-3 φίλους τζιαι συναδέλφους του μακαρίτη να μας πουν ανέκδοτα που τες εμπειρίες τους με τον μακαρίτην, για να γελάσουμεν.

Στο τέλος είπαν τζιαι 1-2 προσευχές τζιαι πέψαν τον μακαρίτην στο καλόν. Εφύαμεν με την γυναίκαν τζιαι εκλάψαμεν μες το αυτοκίνητον, γιατί στην κηδείαν κανένας εν έκλαιεν. Άμαν εν έκλαιεν η οικογένεια του, εμείς ήταν να κλάψουμεν; Οπότε ετσιλλήσαμεν τα ούλλα πουκάτω ώσπου να βρεθούμεν μόνοι μας.

Ως τζιαι στον θάνατον καταπιεσμένοι γαμώτο. Εμείς είμαστεν που μεσογειακές κουλτούρες, ο θάνατος εν μεγάλη τραγωδία για λλόου μας, τζιαι το να κλαίμεν δημόσια έννεν αντροπή-παρόλο που κάποτε παρακάμνουμεν το τζιόλας. Τούτοι δακάτω εν το άλλον άκρον-συμπεριφέρουνται σάννα τζιαι ο λόγος που εβρεθήκαμεν τζιαμαί έννεν γιατί εχάσαμεν κάποιον, σάννα τζιαι στο τέλος της τελετής έν θα τον βάλουμεν μες το χώμαν ή να τον κρούσουμεν τζιαι εν θα τον ξαναδούμεν χαμογελαστόν. Σάννα τζιαι εβρεθήκαμεν κανονικά, κάμνουμεν κουβεντούαν, αστειεύκουμεν τζιαι αλληλοπεριπαιζούμαστεν ότι εν μας πειράζει, ότι εν λυπούμαστεν.

Την επομένην εσυνάφερα το σε 1-2 συναδέλφους, τζιαι απ’ότι μου είπαν παρόλον που τούτον που έζησα εν ήταν τυπική εμπειρία, γενικά το να κλαίεις δημόσια έννεν καθόλου συνηθισμένον. Η μια η συνάδελφος είπεν μου ότι στην κηδείαν του τζιυρού της εν έκλαψεν, παρόλο που έθελεν. Το πένθος εν μια διαδικασία που συμβαίνει μετά την κηδείαν.

Μια δημοσιογράφος δακάτω, η Julie Burchill, έγραψεν μιαν φοράν ότι δακάτω εν κλαίουν άμαν πεθάνει κάποιος, γιατί νομίζουν ότι επήεν σε καλλύττερον τόπον. Στην Μεσόγειον κλαίμεν πολλά, σάννα τζιαι κατά βάθος ξέρουμεν ότι τούτον ένι τζιαι έν έσιει πάρακατω.

Τα καρέ που το «Ο Αστερίξ στην Βρετανία» έβαλα τα γιατί σατιρίζουν ακριβώς την καταπίεσην των συναισθημάτων που εν συνώνυμον των Εγγλέζων.

Posted in Ιστορίες | Tagged , , , , , | 3 Σχόλια