Διακοπές;

Επεράσαν τζιει φέτος οι μαύρες επέτειοι. Στες 15 τζιαι τες 20, εκατσιαρίσαμεν πάλαι, εφκάλαμεν μαρτυρίες στην τηλεόρασην, στην Χαραυγήν, στο Φέισμπουκ. Σάννα τζιαι οι επέτειοι εν το τελευταίον δύσκολον νοητικόν στενόν που πρέπει να περάσει ο Κυπραίος για να ξαπολυθεί ελεύθερος να απολαύσει το καλοτζιαίριν του. Εκάμαμεν το καθήκον μας. Άψετε τα κάρβουνα τωρά, τζιαι βάρτε την παττίχαν μες το τζιύμμαν να κρυανίσκει.

Λλία μίλια πιο τζιει, στην Γάζαν, οι γάζες τζιαι τα φάρμακα εν κανούν, οι πόμπες εν σταματούν. Η μπύρα εν τσακρίν κουμπάρε. Το κλέφτικον σου εν πολλά μερακλίδικον. Τα προβλήματα του κόσμου έννεν δικά μας.

Τον Αύγουστον εννά συναχτούν πάλαι κάτι Βαρωσιώτες να θυμηθούν την ‘άλωσην’. Μετά εννά παν στον Πρωταράν για φαΐν, αφού ήρταν που ήρταν ως δακάτω. Οι βουλευτές εν διακοπές. Το Κυπριακόν, εν συζητήται το καλοτζιαίριν, παρόλον που η καταστροφή η τελική εν καλοτζιαίριν που εγίνην. Εν πολλά πυρά τζιαι εν μπορούμεν να συζητούμεν.

Ο σιεράς τζιαι ο καλουψιής δουλεύκουν μες τον λάλλαρον. Ο Παλαιστίνιος πεθανίσκει. Οι πολιτικοί τζιαι εθνοκάπηλοι πηαίννουν σε επετειακές συγκεντρώσεις τζιαι τραπέζια, κάμνουν ομιλίες για Θερμοπύλες. Για κάθε νεκρόν εκατοντάδες εκάμαν καριέραν πολιτικού. Τζιαι ο κύκλος συνεχίζεται.

Posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία | 2 Σχόλια

Ownership of histories and national narratives: a TV documentary sheds light on perceptions in Cyprus

[Επαν-ανάρτηση από το/Re-posted from:  http://www.hadjianastasis.com/ ]

The past week or so has seen a huge debate emerge from the broadcasting on (Greek) Cypriot  state TV (CyBC-ΡΙΚ) of a documentary dealing with the 1963-64 clashes between the Turkish and Greek Cypriots of Paphos (primarily). The documentary, prepared by CyBC journalist Soulla Hadjikyriacou and titled Εν ονόματι της πατρίδος (in the name of the homeland), offered a loose narrative framework of the 1963-64 events, and was based on eyewitness and participant accounts of the clashes.

Since the broadcast on March the 3rd, there has been a wide range of reactions, mainly approving or dismissing its core content and message. I will attempt to summarise here the main trends, although I must also warn against over-simplification and reductionism to dual/polar models. The documentary was met with disapproval from a wide range of right-wing politics. The main arguments were that Ms Hadjikyriacou was biased, led on her interviewees with loaded questions and practised Turkish propaganda. The hysteria was expressed on many different levels, with some commenters (especially on CyBC’s page using the Facebook comments tool) even asking for a parliamentary enquiry into the waste of taxpayers’ money on something which was akin to propaganda, misinformation and so on.

On the other hand, viewers and commenters who were more approving of the documentary and its subject, took the view that the truth has to come out, that responsibility for conflict on the island belongs to all of us, and that it was good that these views, «expressing the truth» were finally heard. You can see the comments on the CyBC page here, but those with a weak constitution please beware of the bile and venom poured electronically there.

The reactions are a very useful and illuminating demonstration of how history is perceived in a space which is contested. History is viewed as something which belongs to nation(s), and especially something which is already known, settled. The perception that history is already known and ossified is something which is further demonstrated each time the question of a national curriculum is brought up. The deviation from a national narrative is a dangerous activity (often physically so). This understanding of history as a (material) possession sees reinterpretations and revisionism, and the search for new evidence (core to the historian’s craft) as a direct challenge. National narratives, identities and rhetoric do not facilitate research, especially on topics which are sensitive, contested, ideologically and politically employed to further the narrative. The national narrative cannot be wrong and cannot be challenged.

A second dimension of this is that the debate was exacerbated by the fact that the documentary was broadcast on TV, and state TV at that. If you come from any post-colonial or post-Soviet space (or Turkey)(*) you will know that there is a perception that if something is on TV it must (may) be true. State TV, the only TV which existed in Cyprus until the 1990s, was the propaganda tool for successive governments with varying degrees of authoritarianism. Anyone of the right age will remember that the 6pm/8.30pm news bulletins always started with the words «President (insert name here-Makarios or Kyprianou being the most enduring)». For Greek Cypriot children this became a bit of a joke, as they were watching the news bulletin in Turkish starting with «cumhurbaşkanı Kyprianou» (president Kyprianou) they translated this to something sounding like «Puku Paska Kyprianou» (πούκου πάσκα is a wild spring flower). Something which was on TV was automatically the approved, past-the-censorship content which was ‘safe’ for the Cypriot viewer.

This age of state-approved TV, and TV as another tool in the implementation of a national narrative and education of the masses has given way to a period of neoliberal control of mass media, and TV has become the means for the implementation and dissemination of that agenda: aggressive advertising, mixed with the political beliefs of the elite where necessary. The paradox here is that now, the state TV has become (almost) a bastion for private interest-free TV, where occasionally documentaries such as the one in question here can be broadcast. State-owned TV now represents a TV which may function for the benefit of citizens, attempting to (and sometimes-if rarely-succeeding in) keep its distance from this neoliberal agenda.

Drawing back from that tangent, it’s important to assess the medium’s role. The fact that TV was seen as a valid (and was an official) source of information has led to the widespread belief that that is -or should be- the case today. If a historical documentary is broadcast on TV, to a lot of people this must mean that it forms part of an officially sanctioned version of history, the truth. The problem is manifold. I will focus on two aspects of it here. Firstly, the purpose of television cannot be the establishment of historical facts. Even when journalists are trained and accomplished historians and anthropologists, the need for an entertaining (and/or informative) TV often skews the outcome. The purpose of TV is to create debate, to entertain, to inform-the latter to a limited extent. In that sense, Ms Hadjikyriacou’s documentary was well made: it informed us of an aspect we may not have had much insight of previously. It highlighted a less known aspect of the Cyprus problem, it offered a hope for reconciliation, it captured some of the views of the participants. It has also generated a much needed debate on an important, yet less prominent aspect of the Cyprus problem. As such, it cannot come under serious scrutiny for its methodology, as it was not historical research. Ms Hadjikyriacou’s well-meaning questioning would not have passed the rigour of a research ethics committee, nor does it have to: it’s a TV documentary which lasts 1 hour.

The second problem is far more serious. The reactions to the documentary show that a large majority of the Greek Cypriots have associated the Cyprus problem with the events of 1974. This is their official story, that the Cyprus problem is a problem of a foreign invasion and occupation. This has been the mantra of the reactionary Greek Cypriot right, a stumbling block in any attempts at reunification and reconciliation. Bringing the inter-communal strife of the 1950s and ’60s into the picture is not part of this narrative-it’s not taught in schools, it’s not part of the problem. Ms Hadjikyriacou’s documentary directly challenges that official narrative.

I don’t remember anybody complaining in the 1990s when Antros Pavlides created a TV series on the history of Cyprus. That’s because his narrative coincided with the national one-he did not challenge anything, and if there were inaccuracies it didn’t matter to anyone. Moreover, Pavlides’ work, and that of many others, always steered well clear from ‘hot’ topics. A risk-free approach was to focus on popular topics which were not the subject of debate-settled, ossified, known. Ms Hadjikyriacou has dared through her work to rock that particular boat, and focused on a topic which is far from risk-free. Such TV must be encouraged, if only for the debate it generates.

The furore has served to draw attention to perceptions which are widespread and shared among not only the Cypriots, but other neighbouring cultures in the region. That history is owned by someone, somewhere and that it must be preserved as it is: that is, the national narrative must be protected from new research, new evidence, challenges. The role of television as the host for the dominant narrative in the twentieth century has remained as a perception. Due to the swing in the state of media ownership, state-owned TV is under threat, as we saw from the Greek example. Which is of course deeply ironic.

I think that it’s time that viewers, learners, citizens can be treated as more than sheep who have to be led to pasture by one side or the other. Can TV do that?

_____________________________________________________

* The (rather trashy) Turkish TV series Muhteşem Yüzyıl (Magnificent Century), a historical soap opera (very) loosely based on Ottoman sultan Suleyman the Magnificent’s reign in the 16th century, was initially met with huge protests, due to its exaggeration and ‘inaccuracy’. The protests soon died down, but the show has become one of the most successful in the history of Turkish television. This series can be compared to the BBC drama The Tudors. In the UK nobody protested.

Posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία | Tagged , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Έρκουμαι. Τζιαι φοούμαι.

Έσιει 15-σχεδόν 16 χρόνια που ζιω δακάτω. Γενικά πάω στην Νήσον κάθε χρόνον να κάμω διακοπές, να δω τους δικούς μου τζιαι τους φίλους μου. Λλίον-πολλά εσυνήθισα την ιδέαν του ότι εν θα εύρω τον ίδιον τόπον που άφηκα, τζι ας επεράσαν μόνον 12 μήνες. Όποτε έρτω πιάννει το μμάτιν μου άλλα πράματα, συνήθως χτίσματα, επαύλεις τζιαι ξενοδοχεία-τζιαι κάποια που εμείναν μισοδότζιην γιατί έππεσεν ο τραπεζικός πόλεμος τζιαι έκοψεν τα. Εν με γεμώννουν πιον με όσην θλίψην με εγεμώνναν πριν 5-10 χρόνια. Έμαθα πιον ότι φυσιολογικά ο κόσμος κινείται, τζιαι θα ήταν πολλά παράξενον αν εύρισκα κάθε χρόνον τον ίδιον τόπον τζιαι κόσμον που άφηκα πίσω. Σάμπως τζιαι γω εν άλλαξα;

Τζιαι όμως, που τότε που έσιει νάρτω επεράσαν (τζιαι επεράσετε) πολλά. Τραπεζική κρίση κυρίως, ανεργία. Η συνέχιση της στροφής προς τα δεξιά, με το νεοναζιστικόν στοιχείον τζιαι τους ιδεολογικούς τζιαι οικονομικούς ευεργέτες του στα ψηλά της Κυπριακής αστικο-εκκλησιαστικής ελίτ. Η άνοδος οππορτουνιστών πολιτικάντηδων, απογόνων τζιείνων που εκυβερνήσαν παλιά σε τζιαιρούς βιαίους τζιαι βρώμικους. Τζιαι η παντελής ανικανότητα του κόμματος της αριστεράς να διαχωρίσει την θέσην του που το κατεστημένον, την διαφθοράν, τον αστισμόν, να στήσει το ανάστημαν του ενάντια στο νεο-φιλελεύθερον τζιαι νεο-συντηρητικόν κατεστημένον που καταστρέφει τον τόπον.

Προχτές άκουσα ήταν να κάμουν το Κάβο Γκρέκο γήπεδον γκολφ. Ο Ακάμας επήεν. Η Καρπασία πάει. Εν αφήκαμεν τίποτε. Το μμάτιν μας γυαλλίζει για τον ππαράν, τζιαι εν εφήκαμεν δεντρόν για δείγμαν. Ο Τάσσος πριν λλία χρόνια είπεν ότι εν επαρέλαβεν δημοκρατίαν για να την αφήκει μισήν. Για το νησίν όμως εν λαλεί κανένας τίποτε, ούτε οι Οικολόγοι, που εν κατ’ακρίβειαν άλλον έναν δεξιόν αστικόν κόμμαν που μονοπωλεί την ταπέλλαν χωρίς να διαμαρτύρεται. Το νησίν λοιπόν, πόσον εννά παραδώσουμεν στες επόμενες γενιές; Τί έμεινεν; Concrete Jungle που λαλεί τζιαι ο Bob. Φοούμαι. Εν έμεινεν τίποτε λαλείτε που να με συγκινεί; Ο τόπος που με γέννησεν-εν ακόμα ο τόπος μου οξά εν άλλος ένας τόπος για διακοπές; Εννά δούμεν. Έρκουμαι. Τζιαι φοούμαι.

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Θάνατος στην Αγγλίαν

 

 

asterix01

asterix02

Προχτές επήα για πρώτην φοράν σε κηδείαν στην Αγγλίαν. Επέθανεν ένας πολλά αγαπητός μας καθηγητής ιστορίας, επιτηρητής της διατριβής της συζύγου μου. Πολλά καλός άνθρωπος, αγαπημένος που πολλούς συναδέλφους τζιαι φοιτητές του. Πάντα γελαστός, τζιαι φοβερός ακαδημαϊκός που άφηκεν πίσω του μεγάλην κληρονομιάν στον κλάδον του.

Η κηδεία ήταν σε κρεματόριο, τζιαι ήταν κάμποσος κόσμος. Τούτον που μου έκαμεν εντύπωσην ήταν μια πολλά επιτηδευμένη προσπάθεια να συγκρατηθούν τα δάκρυα, να καταπιεστεί η λύπη που ενιώθαμεν ούλλοι μας για τον χαμόν ενός αγαπημένου προσώπου, φίλου τζιαι δασκάλου. Ο ιερέας που έκαμεν την λειτουργίαν ήταν παλιός φίλος του μακαρίτη, τζιαι εδούλεψεν το πράμαν σάννα τζιαι ήταν ο Λαζόπουλος. Έκαμνεν αστεία, επροσπάθαν να ελαφρύνει την ατμόσφαιραν με το χιούμορ, τζιαι είπεν τζιαι 1-2 φορές «περνούμεν καλά έννεν;» (we’re having fun aren’t we?). Εκαρτέρουν να μας πει τζιαι «I can’t fucking hear you!» σαν τον Ozzy. Η γυναίκα τζιαι ο γιος του μακαρίτη εκάμαν σύντομες ομιλίες, ίνταλως εσυγκρατήσαν τα δάκρυα τους ακόμα εν καταλαβαίνω. Ο ιερέας-Λάκης εκάλεσεν 2-3 φίλους τζιαι συναδέλφους του μακαρίτη να μας πουν ανέκδοτα που τες εμπειρίες τους με τον μακαρίτην, για να γελάσουμεν.

Στο τέλος είπαν τζιαι 1-2 προσευχές τζιαι πέψαν τον μακαρίτην στο καλόν. Εφύαμεν με την γυναίκαν τζιαι εκλάψαμεν μες το αυτοκίνητον, γιατί στην κηδείαν κανένας εν έκλαιεν. Άμαν εν έκλαιεν η οικογένεια του, εμείς ήταν να κλάψουμεν; Οπότε ετσιλλήσαμεν τα ούλλα πουκάτω ώσπου να βρεθούμεν μόνοι μας.

Ως τζιαι στον θάνατον καταπιεσμένοι γαμώτο. Εμείς είμαστεν που μεσογειακές κουλτούρες, ο θάνατος εν μεγάλη τραγωδία για λλόου μας, τζιαι το να κλαίμεν δημόσια έννεν αντροπή-παρόλο που κάποτε παρακάμνουμεν το τζιόλας. Τούτοι δακάτω εν το άλλον άκρον-συμπεριφέρουνται σάννα τζιαι ο λόγος που εβρεθήκαμεν τζιαμαί έννεν γιατί εχάσαμεν κάποιον, σάννα τζιαι στο τέλος της τελετής έν θα τον βάλουμεν μες το χώμαν ή να τον κρούσουμεν τζιαι εν θα τον ξαναδούμεν χαμογελαστόν. Σάννα τζιαι εβρεθήκαμεν κανονικά, κάμνουμεν κουβεντούαν, αστειεύκουμεν τζιαι αλληλοπεριπαιζούμαστεν ότι εν μας πειράζει, ότι εν λυπούμαστεν.

Την επομένην εσυνάφερα το σε 1-2 συναδέλφους, τζιαι απ’ότι μου είπαν παρόλον που τούτον που έζησα εν ήταν τυπική εμπειρία, γενικά το να κλαίεις δημόσια έννεν καθόλου συνηθισμένον. Η μια η συνάδελφος είπεν μου ότι στην κηδείαν του τζιυρού της εν έκλαψεν, παρόλο που έθελεν. Το πένθος εν μια διαδικασία που συμβαίνει μετά την κηδείαν.

Μια δημοσιογράφος δακάτω, η Julie Burchill, έγραψεν μιαν φοράν ότι δακάτω εν κλαίουν άμαν πεθάνει κάποιος, γιατί νομίζουν ότι επήεν σε καλλύττερον τόπον. Στην Μεσόγειον κλαίμεν πολλά, σάννα τζιαι κατά βάθος ξέρουμεν ότι τούτον ένι τζιαι έν έσιει πάρακατω.

Τα καρέ που το «Ο Αστερίξ στην Βρετανία» έβαλα τα γιατί σατιρίζουν ακριβώς την καταπίεσην των συναισθημάτων που εν συνώνυμον των Εγγλέζων.

Posted in Ιστορίες | Tagged , , , , , | 3 Σχόλια

Ωδή στο πόλιπιφ

1496294_10152176394638679_1170499621_o

Πριν λλίες μέρες εκουβέντιαζα μέσω Φέισμπουκ την ιδέαν του πόλιπιφ με έναν παρέαν. Συγκεκριμένα, έβαλα φωτογραφίαν το πρόγευμαν που έτρωα, καπήρα, ελιές, τομάτες, αυκόν βραστόν τζιαι χαλλούμιν παλιόν, θέλοντας να πω ότι παρόλο που είμαι στην Αγγλίαν, το μπούκκωμαν εν μπούκκωμαν τζιαι εν δέχεται συμβιβασμούς. Ο φίλος μου ο Π. ευτύς έγραψεν «το πόλιπιφ πούντο;».

Εν ενδεικτικόν του πόσον βαθκιά εν μες την κουλτούραν μας τούτον το προϊόν το γεγονός ότι φυσιολογικά, τζιαι χωρίς ενδοιασμούς το πόλιπιφ έσιει την θέσην του ακόμα τζιαι με τη παττίχαν τζιαι το χαλλούμιν. Ω, η ειρωνία! Πόλιπιφ…τζιαι χαλλούμιν.

Για να μεν παρεξηγηθώ: η αλήθκεια είναι ότι το πόλιπιφ είναι ότι σιειρόττερον μπορεί να φάει το πλασμαν. Έναν μίγμαν λίπους, άλατος, συντηρητικών τζιαι του σιειρόττερου κρέατος (αν μπορούμεν καν να το πούμεν κρέας) που κανέναν καλόν εν κάμνει. Τζιαι όμως, αν εδουλέψετε ποττέ στα χτίσματα, στα χωράφκια, αν επήετε ποττέ τζυνήιν με τον σιεπέττον ή τα βερκά, ή αν επηαίννετε στην παραλίαν τζιαι μείνετε ούλλη μέρα γυρόν που 2 ομπρέλλες, 3 κούλποξ, καρέκλες, φουσκωτά, μάππες κλπ, καταλαββαίννετε ότι η ιδέα του Κυπραίου σε υπαίθριον χώρον χωρίς πόλιπιφ εν νοείται. Αν επιτρέπετουν, ήταν να το τρώμεν τζιαι την Καθαρή Δευτέραν βασικά. (Πρόσφυγας εν έκαμα, αλλά νομίζω ότι τζιαι τζιαμαί έπαιξεν πολλύν πόλιπιφ).

spam_can_open

Το πόλιπιφ εν κάτι το οποίον εδημιουργήσαν οι Εγγλέζοι (τζιαι οι άλλοι Δ.Ευρωπαίοι) με την βιομηχανικήν επανάστασην, τζιαι ήταν τρόπος διατήρησης κρέατος με σκοπόν την διατροφήν σε συνθήκες όπου εχρειάζετουν γλήορη, εύκολη τζιαι φτηνή πρόσβαση σε πρωτεΐνες (διατροφή εργατών, ναυτικού, στρατευμάτων κλπ). Η λέξη ‘πόλιπιφ’ φκαίννει που το bully beef, το οποίον εν με την σειράν του που το Γαλλικόν bouilli, που σημαίνει βραστόν. Η βασική διάκριση που πρέπει να γινεί δαμαί εν ότι το bully beef (ή corned beef) εν βοδινόν, ενώ το ‘Κυπριακόν’ πόλιπιφ εν σιοίρος, τούτον που στην Αγγλίαν λαλούν το τζιαι Spam. Το δε πόλιπιφ στην Κύπρον τρων το τζιαι οι Τουρκοκύπριοι, παρόλον που μπορεί να μέννεν σιοίρος. (Δέτε λεπτομέρειαν στο ποστ μου δαμαί).

Εν έχω ακριβώς στοιχεία, αλλά 99% το κρέας-ττενεκκούιν, είτε ήταν βοδινόν είτε σιοίρος, εφέραν το στην Κύπρον οι Εγγλέζοι μετά το 1878. Τζιείνην την εποχήν το εμπόριον κονσερβοποιημένου κρέατος ήταν τεράστιον τζιαι παγκόσμιον, τζιαι οι Εγγλέζοι εγκαταστήσαν τες βιομηχανίες επεξεργασίας τζιαι κονσερβοποίησης στην Ν.Αμερικήν-έναν που τζιείνα εγίνηκεν Fray Bentos μετά.

Με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμον το πόλιπιφ εγίνηκεν βασικό συστατικόν της ζωής τζιαι κουλτούρας στην Αγγλία, λόγω των περιορισμών στην διάθεσην τζιαι κατανάλωσην πολλών αγαθών, το πόλιπιφ εγίνηκεν συσσίτιον, βασικόν στοιχείον της διατροφής του κόσμου-όι μόνον δακάτω στην Αγγλίαν, αλλά τζιαι σε ούλλην την αυτοκρατορίαν τους που είχαν τότε, τρόπος ζωής που το Yorkshire στα Νησιά του Σολομώντα.

Σήμερα η ιδέα του πόλιπιφ στην Αγγλίαν πάει να εξαφανιστεί. Οι μόνοι που το καταναλώννουν σταθερά εν είτε η φθίνουσα γενιά του ’40, είτε οι αποικιακοί όπως εμείς τζιαι οι Τζαμαϊκανοί π.χ. . Το κρέας, το αληθινόν τζιαι φρέσκο κρέας, εφτήνισεν σχετικά, οπότε εν χρειάζεται να τρώμεν πιον κονσέρβες. Είμαστεν τζιαι πιο μορφωμένοι, τζιαι προσπαθούμεν να ποφεύκουμεν τα πολλά βλαβερά πράματα. Τζιαι όμως, η ιδέα εν τζιαμαί (τζιαι πολλές φορές τζιαι η πράξη), μες το μετα-αποικιακόν μας DNA.

________________________________________

  1. Ιστορία του SPAM http://www.spam.com/spam-101/history-of-spam
  2. Corned Beef (Wikipedia) http://en.wikipedia.org/wiki/Corned_beef
  3. SPAM Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Spam_(food)
  4. Bully Beef but we’re not conned (Ανάρτηση για το corned beef στες πρώην αποικίες)
  5. Zwan http://www.myzwan.com/products/
Posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία, Φαΐν | Tagged , , , , | 8 Σχόλια

Μεν εξοργίζεσαι Ττόμη μου!

‘Οργισμένος’ ο Ττόμης Ββου λαλεί η Aλήθκεια (ατζιαπής σου εν αλήθκεια τους;) γιατί λαλεί ότι η διδασκαλία της Κυπριακής γλώσσας εννά συμβάλει στη διάσπαση της ενιαίας ελληνικής. Έτσι, λαλεί μας ο Ττόμης, εννά δημιουργηθεί νέα Κυπριακή εθνική ταυτότητα, κάτι που εν κακόν ας πούμεν. 

Μέν έσιεις έννοιαν Ττόμη μου. Αφού δαμαί στους χαλεπιανούς χρόνους της Τουρκοκρατίας όπως την λαλείτε εκαταφέρετε ‘παρά τους διωγμούς τζιαι την καταπίεσην’ να διατηρήσετε ‘άσβεστην την φλόγαν’, ίνταμπου φοάστε; Είσαστεν κκομάντο ρε εσείς, εν φοάστε κανέναν. Εχτός φυσικά τζιαι αν μας επεριπαίζετε ως τωρά τζιαι εν εκρατήσετε άσβεστην με φλόγαν με τίποτε. Μόνον την φουκούν εκρατήσετε άσβεστην. Εχτός αν με το ‘διατήρηση’ της Ελληνικής ταυτότητας εννοείται το κουρπάτζιασμαν που εβάλλετε τον Γεννίτσαρον να δώκει του χωρικού για να σας δώκει τα γρόσια τζιαι τα δοσίματα. Α, ναι, το ξύλον έφκην που τον παράδεισον, οπότε έσιει μέθοδον το πράμαν.

Άκου Ττόμη μου. Να σου τω πω Ελληνικά αφού εν καταλάβεις Κυπριακά. Άει σιχτιρ βρε καριόλη! Άει σιχτίρ!

Άτε, έλα τζιαι έναν τραουδάτζιην που τα κοπέλια μας, διασκευήν του Γκιαούρ Ιμάμ. Αν θέλει ας μας πει ο Αντώνης για τον Γκιαούρ Ιμάμ, που εν τταράφκια του.

 

Posted in Γλώσσα, Πολιτικά τζιαι ιστορία | Tagged , , , , , | 3 Σχόλια

Καταδύσεις στα ιταλογαλλικά σύνορα

Έσιει που τον περασμένον Οκτώβρην που άρκεψα καταδύσεις. Το πρώτον επίπεδον/πτυχίο δακάτω στην Αγγλίαν εν αρκετά περιεκτικόν, τζιαι όπως φαντάζεστε που τους Εγγλέζους, η διαδικασία εν γεμάτη με κανονισμούς ασφαλείας, εξετάσεις κλπ. Τα μαθήματα αρκέψαν στην πισίνα, τζιαι σιγά-σιγά άρκεψα τζιαι καταδύσεις σε άλλες τοποθεσίες, ειδικά σε 1-2 παλιά λατομεία που τα εμετατρέψαν σε κέντρα για καταδύσεις. Η ορατότητα τζιαμαί εν σχετικά χαμηλή, τζιαι η θερμοκρασία του νερού σπάνια περνά τους 10-12 βαθμούς, οπότε χρειάζεται στεγανή στολή τζιαι ούλλα τα παρελκόμενα.

Τον Ιούλην έκαμα τζιαι τες πρώτες μου καταδύσεις στην θάλασσαν, κοντά στο Plymouth. Λλίον καλλύττερα που άποψην ορατότητας τζιαι θερμοκρασίας, συν η θαλάσσια ζωή ήταν πιο ενδιαφέρουσα που τα λλία ψάρκα που είδα στα λατομεία. Οι καταδύσεις ήταν σε 2 ναυάγια τα οποία γίνουνται τεχνητοί ύφαλοι για την θαλάσσιαν ζωήν. Κάβουρες, αστακοί, λαυράτζια τζιαι άλλα διάφορα ωραία, τζιαι το σχετικό δέος που προκαλεί το να θωρείς έναν τεράστιον πλοίον χαμένον στα βάθη της θάλασσας (το 1 που τα 2 εβυθίστηκεν στον Β’ Π.Π., το άλλον ήταν εβυθίσαν το σκόπιμα για να ενθαρρύνουν την θαλάσσια ζωή).

Το πρώτον πράμαν που έκαμα μόλις έκλεισα τες διακοπές μου στες ριβιέρες ήταν να κοιτάξω να δω αν έπαιζεν καμιά κατάδυση. Ηύρα μιαν παρέαν Ιταλούς που εκάμναν καταδύσεις που το λιμάνιν του Menton τζιαι επικοινώνησα μαζί τους. Εκανόνισα τα πάντα τζιαι εκουβάλησα τα πράματα μου μαζί μου. Έχουν 2 βάρκες, μια μεγάλη τζιαι μιαν στυλ zodiac. Εχρησιμοποιήσαμεν μόνο τη μεγάλη στες καταδύσεις που έκαμα εγώ. Ο ‘μάστρος’ του κέντρου τούτου, ο Luca Coltri, ασχολείται πολλά με υποβρύχια φωτογραφία τζιαι βίντεο, τζιαι εν τζιαι πολλά καλό παιδί.

Την πρώτη φορά που επήα, επειδή ακόμα έχω 2 καταδύσεις να κάμω για να πιάσω το πτυχίο μου, είπε μου να πάμεν μόνον στα 10 μέτρα περίπου για 20 λεπτά, έτσι για να δει τες ικανότητες μου κλπ. Επήαμεν κατάδυση στο Cap Martin, έναν ακρωτήρι μεταξύ του Menton τζιαι του Μονακό. Έκαμεν μου εντύπωσην η υγιής κατάσταση του βυθού, κυρίως γιατί επερίμενα ότι θα ήταν όπως την Κύπρο που έχουμεν μεγάλα προβλήματα που τούτην την πλευρά. Είδα τσιπούρες, σορκούς, σάρπες, σμέρνες, οχταπόθκια τζιαι διάφορα άλλα. Επειδή ήμουν ΟΚ με την κατάδυσην, εκάμαμεν 45 λεπτά αντί 20 στο τέλος.

Την δεύτερη τζιαι την τρίτη μέρα επήαμεν στο Capo Mortola, ακρωτήρι μεταξύ Ιταλίας τζιαι Γαλλίας, σε μια τοποθεσία που την λαλούν Balzi Rossi (Κότσιηνοι Βράχοι στην τοπική διάλεκτο). Δαμαί η κατάδυση ήταν πιο βαθκιά, στα 18 μέτρα τζιαι είμαστεν ούλλοι μαζί καμιάν 10αρκά, κυρίως Ιταλοί. Με το που εμπήκα μες το νερόν εβρέθηκα μες το απέραντο, βαθύ γαλάζιο της Μεσογείου. Εκατεβήκαμεν που το σσιοινίν της άγκυρας τζιαι βρεθήκαμεν σε έναν ίσιωμαν με βράχους που έσφιζεν που ζωήν. Οι σμέρνες, πανέμορφες σε χρώμα χρυσό τζιαι λιλά, να σου λαλούν γεια σου που κάθε τρύπαν. Είδα έναν σκορπιόν τζιήτρινον στο χρώμαν (δέτε φώτο κάτω), πράμαν που εν σχετικά σπάνιον, αφού εν παραλλαγή του κότσιηνου. Είδα τζιαι μιαν τσιπούραν να αρπάσσει έναν μύδιν τζιαι να χάννεται για να το φάει κάπου ήσυχα.

scorpios

Όπως ήμουν στα 18 μέτρα, εγύρισα τζιαι κόιταξα προς την επιφάνειαν, με εκατομμύρια ψαρούθκια (που τα λαλούμεν ψαλλιονούρες στα μέρη μου) να με τριγυρίζουν. Πάλαι είδα αστακούς, τσιπούρες, λαυράτζια, τζιαι κάτι πανέμορφα καραολούθκια της θάλασσας σε χρώματα νέον πορτοκαλί τζιαι λιλά (φώτο κάτω).

dondice

Οι 2 καταδύσεις ήταν περίπου 50 λεπτά η κάθε μια, τζιαι δεν έθελα να φκω που το νερόν. Στην Κύπρον παρατηρώ τον βυθον τζιαι την θαλάσσιαν ζωήν που τότε που ήμουν κοπελλούιν, τζιαι προκαλεί μου κατάθλιψην η φτώσια τζιαι η καταστροφή που επροκαλέσαμεν με το ψάρεμαν, τους δυναμίτες τζιαι τες χλωρίνες, για να μεν πω για τες τράτες. Στες καταδύσεις που έκαμα στην Γαλλίαν ήταν φανερόν ότι κάποια περιβαλλοντική πολιτική παίζει σωστά, γιατί ο βυθός εν υγιέστατος. Εν ενδεικτικόν το ότι παρόλον που τα ψάρκα, ασχέτως μεγέθους, έρκουνταν πολλά κοντά μας, κανένας εν είσιεν ψαροτούφεκκον. Κανένας εν εσκέφτηκεν να αρπάξει τον αστακόν που την τρύπαν του για να τον φάει. Τζιαι μάλιστα, στην δεύτερη κατάδυσην στο Capo Mortola, ο Luca, είδεν έναν αστακόν που ήταν παγιδευμένος σε έναν κομμάτιν μισίναν που έμεινεν μες το νερόν, ξιασμένη. Ο αστακός εν επήαιννεν πούποτε. Φκάλλει ο παρέας το μασιαίριν του, κόφκει την μισίναν τζιαι σιγά-σιγά ποτυλίει τον αστακόν τζιαι αφήννει τον να πάει στο καλόν. Ως Κυπραίος ψαροφάς, πρώην αμπελοπουλλάς τζιαι ψαράς, ένιωσα περίεργα, αλλά τζιαι θαυμασμόν για τον σεβασμόν που έχουν τούτοι οι ανθρώποι για το περιβάλλον.

Εποσιαιρέτησα τους με την υπόσχεσην να ξαναπάω να βουττήσουμεν μαζί παρέα του χρόνου. Αύριον πάω κατάδυσην στο λατόμιν για να τελειώσω το πτυχίον μου…

Η φωτογραφία του σκορπιού εν του Μικέλε Φάντι, η άλλη που το wikimedia commons. Φωτογραφίες δικές μου εν έσιει, γιατί ακόμα εν έχω φωτογραφική για καταδύσεις-υπομονήν. 

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Οδοιπορικόν που τα Ιταλογαλλικά σύνορα (Γ’)

Menton

Εφτάσαμεν στην Menton απόγευμα 17 του Αυγούστου, 10 λεπτά με το τρένον που την Ventimiglia. Εκλείσαμεν διαμονή σε έναν διαμέρισμα στη παλιά πόλη. Η παλιά πόλη, όπως τζιαι στη Ventimiglia, εν χτισμένη πάνω σε ύψωμα τζιαι έσιει πουκάτω παραλίες τζιαι 2 μαρίνες για σκάφη μιτσιά τζιαι μεσαίου μεγέθους. Εφκήκαμεν κάτι σκαλιά τζιαι εφτάσαμεν στο διαμέρισμαν στον 2ο όροφον ενός παλιού χτιρίου. Εγώ εννοείται να κουβαλώ τες αποσκευές-η βαλίτσα μετά που 3 μέρες στην Ventimiglia επήεν που τα 20-κάτι στα 30-κάτι κιλά…

Με το που μπαίννουμεν στο διαμέρισμαν εκόπηκεν η ανάσα μας. Η θέα του κόλπου τζιαι του βουνού ήταν το κάτι άλλον. Σε μιαν εφτομάν που επεράσαμεν τζιαμαί εσταματούσα συνέχειαν τζιαι απολάμβανα την θέαν. Το διαμέρισμαν ήταν περίεργον-για να πάεις που το σαλόνι στην κουζίνα τζιαι το υπνοδωμάτιον έπρεπεν να κατεβείς 4-5 σκαλιά. Που τζιαμαί για να πάεις στο μπάνιον εκατέβαιννες άλλα σκαλιά σάννα τζιαι πήαιννες στο υπόγειον.

Οι δρόμοι ήταν πάλαι στενοί, τζιαι τα χτίρια πανύψηλα, οπότε οποιαδήποτε φασαρία, συνομιλία, λάξιμον σσιύλλου ή παρπάτημαν με φλι-φλο ακούετουν σάννα τζιαι ήταν έσσω σου.

Γενικά η πόλη εμάγεψεν μας. Ήταν εννοείται πολλά τουριστική, αλλά οι τουρίστες ήταν Γάλλοι τζιαι Ιταλοί, σπάνια κανένας Γερμανόφωνος ή Αγγλόφωνος. Επειδή ο τουρισμός έννεν φτηνιάρικος α-λα Τσόκκος, ήταν ούλλα προσεγμένα, που τους δρόμους τζιαι τα σοκκάτζια στες παραλίες τζιαι τα πάρκα. Τα εστιατόρια απ’ότι εκατάλαβα ήταν 99% ούλλα καλά, αφού έν είσιειν φτηνιάρηες τουρίστες που έχουμεν στην Αγιάνναπαν π.χ. (για μέναν να πηαίννω σε τουριστικήν περιοχήν που έννεν σαν την Αγιάνναπαν με τους μεθυσμένους Εγγλέζους να στρέφουν πας τα πεζοδρόμια εν μεγάλη κουβέντα).

Τα νέα χτίρια ήταν χτισμένα με σεβασμόν για το περιβάλλον, τζιαι που την παραλίαν εθώρες τα βουνά να ποτυλίουνται σιγά-σιγα, καταπράσινα τζιαι όμορφα. Αν ήταν Κύπρος ήταν ναν γεμάτα βίλλες τζιαι ξενοδοχεία, όπως φαντάζουμαι εκάμαν στον Ακάμαν (έσιει που τα 00’s να πάω στον Ακάμα γιατί εν αντέχω να θωρώ την ‘ανάπτυξην’ α-λα κουλλουφέ). Γενικά, παρόλην την τουριστικήν ανάπτυξην ήταν φανερόν ότι τούτοι οι ανθρώποι εκαταλάβαν ότι εν μπορεις να τα κασταστρέψεις ούλλα τζιαι να χτίσεις σπίθκια εξοχικά τζιαι ξενοδοχεία, γιατί ακριβώς καταστρέφεις τζιείνον που προσελκύει τον τουρίσταν εξ’αρχής. Εν έσιει χτίρια πας τον άμμον. Οι προκυμαίες εν τεράστιες τζιαι γεμάτες πεζούς τζιαι ποδηλάτες. Τζιαι τούτον που με λυπεί εν ότι τούτοι είχαν τον νουν να τα κάμουν έτσι πριν 100 χρόνια, τζιαι εμείς εν τον είχαμεν πριν 30 τζιαι αφήκαμεν τους παπάες τζιαι τους ξενοδόχους τζιαι καταστρέψαν μας…

Οι παραλίες καλές, αν τζιαι πας τον Κάππαρην εν τζίζουν με τίποτε. Καθαρές όμως τζιαι συσταρισμένες. Έκαμεν μου εντύπωσην που σε μιαν που τες παραλίες είδα έναν καπνιστήν να περπατά στο τάσπιν, να σβήννει το τσιάρον με την σόλαν του παπουτσιού του τζιαι να το βάλλει μες το τάσπιν. Σε μιαν άλλην παραλίαν δε είσιεν ταπέλλαν που ελάλεν “plage sans tabac”, δηλαδή απαγορεύετουν το κάπνισμαν-τζιαι όντως κανένας εν εκάπνιζεν. Κανένας εν είσιεν κκούλποξ ή παττίχες να κρυανίσκουν, παττιχόφυλλα, ποτσίαρα, νάυλα, πότσες, ττενεκκούθκια κλπ. Καθαρά τζιαι προσεγμένα.

Η κόρη μετά που 3 μέρες εκολύμπαν χωρίς να την βαστούμεν, τζιαι μάλιστα στα βαθκιά (με τα μπρατσάκια εννοείται)-μεγάλη πρόοδος άμαν αναλογιστείτε ότι ετσιρίλλαν πριν.

Όπως είπα, τα εστιατόρια ήταν πολλά καλά. Επήαμεν σε έναν Μαροκινόν μιαν νύχταν, άρεσεν μας πολλά-ειδικά το ψητόν κοτόπουλλον που κάμνουν μες το πήλενον που μοιάζει λλιον με το δικόν μας με τες τομάτες τζιαι την κανελλούαν του. Επήαμεν τζιαι σε έναν άλλον εστιατόριο, το Pizzeria Le Vulcano που ήταν πιο έκτακτο αλλά πάλαι πολλά καλό φαΐ. Δυστυχώς επειδή εν τουριστική περιοχή ήταν γενικά ακριβή. Την πρώτην μέραν επήαμεν σε έναν σούπερμαρκετ, το Casino (όνομαν τζιαι πράμαν) που έκοφκεν κελλέν. Αφού είχαμεν διαμέρισμαν έπρεπεν να πιάμεν προμήθειες για μαείρεμαν. Ευτυχώς ανακαλύψαμεν την αγοράν, που άννοιεν 5π.μ-1μ.μ τζιαι είσιεν τα πάντα, που αρτοειδή μέχρι κρεατικά τζιαι ψάρκα.

Το μόνον που εκάμναμεν κάθε μέρα ήταν να κατεβούμεν τα σκαλιά στην παραλία, να στραφούμεν για φαΐν, να ξαναπάμεν παραλία, να στραφούμεν για μπάνιο τζιαι φαΐν (σπίτιν ή έξω) τζιαι μετά να πάμεν περίπατον κοντά στην παραλία. Επετύχαμεν τζιαι το τοπικό φεστιβάλ μουσικής που ήταν δωρεάν, οπότε δίπλα στην παραλία είσιεν πάντα ζωντανή μουσική. Είσιεν τζιαι έναν παιδότοπον που ήταν γεμάτος, ασχέτως της ώρας. Τούτον εν μεγάλον κοντραστ με τες Αγγλίες, γιατί οι κρυόκωλοι δακάτω τζιοιμήζουν τα μωρά που τες 7 ασχέτως του αννέν διακοπές ή όι.

Η περιοχή του Menton, λόγω του μικροκλίματος που ανάφερα στην προηγούμενην ανάρτησην, φουμίζεται για τα εσπεριδοειδή τζιαι τα αρωματικά της. Μάλιστα που κάμνουν λάδιν της ελιάς βάλλουν μέσα τζιαι άλλα πράματα που την πρέσαν (π.χ. λεμόνια, αρωματικά κλπ) για μυρωθκιάν, αφού το λάδιν που τα λεμόνια σμίει με τζιείνον της ελιάς. Αγόρασα λλίον τζιαι άρεσεν μου πολλά. Αν έσιετε ελιές τζιαι κάμνετε λάιν, τούτον εν ωραία ιδέα πάντως-εχτός αν γίνεται ήδη τζιαι εν το ξέρω. Πληροφορίες δαμαί (ξέρω ότι ο Aceras εννά ενδιαφερτεί σίουρα).

Στην μιαν εφτομάν που εκάτσαμεν εν εθέλαμεν να φύουμεν, τζιαι αρκέψαμεν να σκεφτούμαστεν κατά πόσον θα μας εσήκωννεν να τα συνάξουμεν τζιαι να μετακομίσουμεν. Εν με δυσκολίαν που επιάμεν το αεροπλάνον στες 24 για την συννεφκιασμένην Αγγλίαν. Θωρώ τες φωτογραφίες τωρά τζιαι εν το πιστεύκω πως εν αλήθκεια. Έτσι παθθαίννω (τζιαι πολλά σιειρόττερα) άμαν κατεβαίννω τζιαι στην Νήσον δυστυχώς.

Εννά σας πω ξεχωριστά για τες καταδύσεις που έκαμα στην επόμενην ανάρτησην. Φωτογραφίες δαμαί.

______________________________

Συνεχίζεται

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Οδοιπορικόν που τα Ιταλογαλλικά σύνορα (Β’)

Ventimiglia

Η πόλη Ventimiglia εν μια χαριτωμένη πόλη στην Λιγουρία, κοντά στα Γαλλικά σύνορα. Εν ήσυχος τόπος πολλά, τζιαι καθόλου τουριστικός. Μεν με ρωτήσετε πως την ανακαλύψαμεν, τυχαία βασικά. Ο πληθυσμός της εν λλίον-πολλά Ιταλο-Γαλλικός, με πολλούς ηλικιωμένους που περνούν τα χρόνια τους τζιαμαί γιατί το κλίμαν εν ευχάριστον. Η περιοχή τούτη λέγεται Alpes-Maritimes, δηλαδή Άλπεις της θάλασσας, τζιαι το βουνόν με το πευκοδάσος έρκουνται σχεδόν ως το νερόν. Το κλίμαν εν πολλά ευχάριστον, η θερμοκρασία εν έρεξεν τους 32 βαθμούς, αλλά εν είχεν υγρασίαν, ούτε κουνούπια. Είχεν επίσης έναν φρέσκον αερούιν που ήταν πολλά δροσερόν. Λαλούν ότι η περιοχή τούτη γενικά έσιει το δικόν της μικρο-κλίμαν, πιο ζεστόν που άλλες περιοχές, αλλά πολλά ευχάριστον.

Η παραλία ήταν τσιακκίλιν, πράμαν που εδυσκόλεψεν την μιτσιάν πολλά, αφού εν εμπορούσεν να περπατήσει τζιαι να παίξει πας την παραλίαν. Πεντακάθαρη όμως, τζιαι ήσυχυ, τζιαι αν είσιεν κρεβατάκια τζιαι ομπρέλλες προς ενοικίασην εσταματούσαν τουλάχιστον 15 μέτρα που το νερόν. Λαλώ τα για να τα ακούν οι κουλλουφόδημοι ποτζιεί στα μέρη μου, που εγεμώσαν τους τόπους σαγλιόν. Όι πως ούλλοι οι συντοπίτες μου σέβουνται τες παραλίες δηλαδή…

Επειδή η πόλη εν ήταν τουριστική, τα πάντα ήταν σε λογικές τιμές, τζιαι η αγορά ήταν τεράστια τζιαι τέλεια για φρούτα, λαχανικά, ψαρικά τζιαι ότι φανταστείτε. Τες Παρασκευές έχουν μεγάλην λαϊκήν αγοράν μες το κέντρον, τζιαι μιλούμεν είσιεν σιλιάες κόσμον που έρκεται που τες περιοχές γυρόν, ακόμα τζιαι που την Γαλλικήν πλευράν, για να ψουμνίσει.

Που φαΐν, πάλαι πολλά ωραία. Επετύχαμεν έναν ωραίον εστιατόριον, το Usteria D’a Porta Marina, που είσιεν τέλεια θαλασσινά. Επίσης άρεσεν μας το Bookaffe’, για έκτακτα φαγιά το μεσημέριν. Συστήνω σας πολλά την torta verde, σαν πίττα με κολοκούιν τζιαι διάφορα άλλα. Σταθερά περιπάτους, παγωτά, παιδότοπος για την κόρην. Η κόρη μας εν έξερεν να κολυμπά, τζιαι εφοάτουν πολλά το νερόν. Την πρώτην μέραν που επήαμεν θάλασσαν τζιαι εβάστουν την να μπούμεν μες το νερόν μαζίν, ετσιρίλλαν τόσον πολλά που μας εθώρεν ούλλη η παραλία τζιαι σχεδόν να μου προκαλέσει ρήξη τυμπάνου. Σιγά σιγά εκαταφέραμεν την να σταματήσει να τσιριλλά, αλλά έπρεπεν να την βαστά ο ένας μας για να πάει να κολυμπήσει λλίον ο άλλος.

Η παλιά πόλη εν λλίον στα δυτικά, στην άλλην πλευράν του ποταμού Ρόγια, τζιαι παλιά είσιεν τείχη γυρόν της. Τούτες οι παράλιες πόλεις του μεσαίωνα τζιαι μετά εχτιστήκαν τζιαι οχυρωθήκαν που Γενοβέζους τζιαι Γάλλους πειρατές, τζιαι ως άμυνα εναντίον άλλων πειρατών, κυρίως που την Β. Αφρική (αν θέλετε πληροφορίες στέλλω σας τζιαι βιβλιογραφίαν!). Οπότε εν ούλλα ανήφορος, τα σοκκάτζια στενά τζιαι τα σπίθκια πανήψυλα λόγω της έλλειψης χώρου εντός των τειχών. Τα τείχη εν υπάρχουν πιόν, μόνον οι πύλες. Πολλά όμορφα τζιαι γραφικά.

Επεράσαμεν πολλά ωραία τζιαι ήσυχα τζιαμαί, 3 μέρες. Σάββατον 17 Αυγούστου επιάμεν το τρένον για την Γαλλίαν τζιαι την πόλη Menton.

______________________________

Φωτογραφίες που την Ventimiglia δαμαί

Συνεχίζεται

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Οδοιπορικόν που τα Ιταλογαλλικά σύνορα (Α’)

chinotto

Φέτος αποφασίσαμεν να κάμουμεν διακοπές αλλού αντί στην Νήσον, για διάφορους λόγους. Εκοιτάξαμεν ποτζιεί-ποδά, να πάμεν κάπου που εν εξαναπήαμεν, να συνδυάσουμεν ήλιον τζιαι θάλασσαν για να γεμώσουμεν τες παταρίες. Εκαταλήξαμεν στην περιοχήν γυρόν που τα σύνορα Ιταλίας/Γαλλίας, τζιαμαί που ξεκινά η Ριβιέρα να πούμεν. Όι ότι είμαστεν αππωμένοι τζιαι θέλουμεν ριβιέρες δηλαδή, απλά είπαμεν να δούμεν τζιαι έναν άλλον τόπον.

Επιάμεν αεροπλάνον για την Νίς (Νίκαιαν που λαλούμεν Ελληνιστίνδην) τζιαι που τζιαμαί τρένον στον πρώτον μας προορισμόν, την πόλην Ventimiglia της Ιταλίας. Στο τρένον η σύζυγος με την μιτσιάν ηύραν κάπου τζιαι κάτσαν, εγώ με τες 2 βαλίτσες (όντας ο ισχυρός ανήρ ιμίsh) έμεινα κοντά στες πόρτες τζιαι ηύρα μιαν θεσούαν τζιαι έκατσα. Στον επόμενον σταθμόν μπαίννουν μέσα κάτι κοπέλλια, 3 μαντράχαλοι, τίτσιροι που την μέσην τζιαι πάνω, ηλιοκαμένοι τζιαι (όπως εσυνειδητοποίησα αμέσως) μεθυσμένοι. Εμιλούσαν γαλλικά τζιαι ιταλικά τζιαι εκάμναν πάρα πολλήν φασαρίαν. Εσύγκοψα τους ότι πρέπει να ήταν ανθρώποι της θάλασσας, σκλεροί ναυτικοί με μιαν πραγματική πιθανότηταν βίας, σωματικής τζιαι λεχτικής. Ανθρώποι που εν παίζουν με τους κανόνες της δικής μας κοινωνίας, αλλά έχουν την γραμμένην τζιαι τρομοκρατούν μας.

Το ένστικτον μου εφκήκεν σωστόν μέσα σε 2-3 λεπτά, γιατί όπως αστειεύκαν με έναν μιτσήν στα γαλλικά (ο μιτσής γύρω στα 13-14) που το φιλικόν επέρασεν στο απειλητικόν σε κλάσμαν δευτερολέπτων, τζιαι ένας που τους μαντράχαλους άρπαξεν τον μιτσήν που τον γιακκάν τζιαι ξιτήμασεν τον. Ο μιτσής εφοήθηκεν τζιαι έφυεν σιγά-σιγά για άλλον βαγόνιν. Τα κοπέλλια εσυνεχίσαν να κατσιαρίζουν στα γαλλο-ιταλικά τους τα οποία εσύγκοψα ότι ήταν σπασμένα τζιαι άρκεψα να απορώ αν ήταν που τα Βαλκάνια. Ακριβώς τζιείντην ώραν εσταμάτησεν το τρένον στο Μονακό, τζιαι όπως ανοίξαν οι πόρτες αρκέψαν να φωνάζουν «vafanculo (γαμήσου) Monaco» μες τον σταθμόν. Τζιαμαί άρκεψεν τζιαι ο ένας τους να φωνάζει «faşist kapitalist Monaco», τζιαι άρκεψεν να μιλά τζιαι στους άλλους 2 στα Τούρτζικα τζιαι να λαλεί κάτι για organizasyon (παλιός κομμουνιστής, ποιος ξέρει;). Παρόλον που εν είμαι Τούρκος, ένιωσα έναν αίσθημαν αντροπής, σάννα τζιαι ήρτεν ο κόσμος ο δικός μας να δείξει τον νουν του στον κόσμον τούτον, ντροπιάζοντας μας ούλλους.

Λλίον πολλά τα ίδια, ώσπου στο τέλος μια κοπέλλα εν άντεξεν τζιαι είπεν τους να σιωπήσουν γιατί ήταν πολλά αγενείς. Λαλεί της ο ένας (ο δήθεν κομμουνιστης) «πόθθεν είσαι;» «Που τον Καναδάν» λαλεί η κορού. «Καλά, δώσμου 2 λεπτά τζιαι εννάρτω να σου απαντήσω». Έφυεν. Εστράφηκεν ύστερα που 1-2 λεπτά τζιαι έκατσεν απέναντι της. «Μα ίνταμπου μου είπες πριν;» «Είσαστεν πολλά αγενείς». Τζιαι τζιαμαί άρκεψεν ένας οχετός ξιτιμασιάς στα εγγλέζικα, τούρτζικα. Η μιτσιά άλλαξεν θέσην να μεν δέχεται τες προσβολές του. Τζιείνος εν την ακολούθησεν, αλλά άρκεψεν τζιαι φώναζεν μες το βαγόνιν, έφταιξεν του ο Καναδάς. Μετά επήεν στους φίλους του τζιαι αρκέψαν να φωνάζουν «vafanculo Canada». Αντράπηκα που εν είπα τίποτε, αλλά που την άλλην εν επολλοέθελα να μασιαιρωθώ την πρώτην μέραν των διακοπών μου. Στον επόμενον σταθμόν εκατέβασεν τους που το τρένον η αστυνομια τζιαι ανασάναμεν. Μετά που λλίον εφτάσαμεν στην Ventimiglia. Ήταν η πιο καταθλιπτική εμπειρία σε τρένον που επέρασα ποττέ μου. Τουλάχιστον επέρασεν οπότε το υπόλοιπον των διακοπών έλπιζα ότι ήταν να περάσει καλά. Εν απογοητεύτηκα.

_____________________________

Συνεχίζεται

Το ποτόν της φωτογραφίας εν το κινόττο, που το κάμνουν που έναν πικρόν τζιητρομηλούιν με το ίδιον όνομαν

Posted in Ταξίθκια | Tagged , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια