Εκπαιδευμένος

EF2

[ως διάλειμμα που τες ιστορίες του Παπά-Γιωρκή]

Όπως πολλοί που σας θα θυμάστε, ζιω τζιαι δουλεύκω σε πανεπιστήμιον στην Αγγλία. Πολλές φορές χρησιμοποιώ το ότι είμαι Κυπραίος ως ‘πάτημαν’, ως δικαιολογία για να φέρω στην συζήτηση μιαν άλλην οπτική-αν τζιαι φυσικά μετά που σχεδόν 20 χρόνια δακάτω, φορώ ότι φορεσιά θέλω άμα λάχει. Κάποια που τα πράματα τα οποία έκαμα στα νιάτα μου (έφαα τζιαι τρώω ακόμα καραόλους, αμπελοπούλια κλπ), εννοείται ότι φαίνουνται πολλά παράξενα μες την Εγγλέζικη κουλτούρα. Έναν που τούτα εν το ότι έκαμα στρατόν. Παρόλο που πολλοί Εγγλέζοι, κυρίως της εργατικής τάξης, εκάμαν στρατόν (σε επαγγελματική βάση-όι θητεία), στους ακαδημαϊκούς κύκλους που κινούμαι, εννοείται ότι εν έκαμεν κανένας.

Το ότι ξέρω να χειρίζουμαι όπλα για παράδειγμα, πολλά παράξενον. Προχτές ερώτησε με ένας: «καλά, θέλεις να πεις ότι έμαθες τζιαι συ τούτες τες ικανότητες επιβίωσης όπως τον Bear Grylls τζιαι τον Ray Mears; Να βρίσκεις νερό τζιαμαί που εν έσιει, να κάμνεις φωθκιάν χωρίς σπίρτα, να χτίζεις καταφύγιο με τα κλωνιά;» Εγέλασα. Μάλλον εφύρτηκα.

Στον στρατό της Νήσου έμαθα φοβερές ικανότητες ανίχνευσης: έμαθα για παράδειγμα να ανιχνέυω το καλλύττερο σουβλατζίδικο της Σκάλας. Τον καλλύττερο γύρο, τη καλλύττερη ψησταρκά. Επίσης ανέπτυξα την πολλά εξελιγμένην ικανότητα να διαισθάνουμαι τον κίνδυνον: ήταν να έρτει έφοδος που το ΓΕΕΦ; Που τον λόχο; Ο αξιωματικός υπηρεσίας ήταν χαλαρός; Αυστηρός; Ετζιοιμάτουν νωρίς; Εβαώννετουν μες την καμαρούν του τζιαι θώρεν τηλεόρασην; Ήταν ποτζιείνους που επαραγγέλλαν φαΐν που το προαναφερθέν σουβλατζίδικο/γυράδικο μαζί μας; Οξά ήταν πελλομονιμάς, επαλλούκωννεν μας στες αναφορές τζιαι την ‘εκπαίδευση’ ως τα μεσάνυχτα για το χάζιν του;

Έμαθα επίσης ότι άμαν παίζεις χαρτιά τζιαι είσαι σκοπός, βάλλεις τη καρέκλα σου να θωρεί προς τον δρόμον που έρκεται στο φυλάκιον, για να δεις τα φώτα του λάντροβερ του λοχαγού. Κάποτε εσβήνναν τα τζιαι έτρωες την φυσικά.

Επίσης κάτι άλλο που με έμαθεν ο στρατός ήταν να είμαι εφευρετικός ως προς τες πολλαπλές χρήσεις των αντικειμένων γυρόν μας. Με 2 τούβλα τζιαι τη σχάρα του ψυγείου εκάμναμεν κάρβουνα τζιαι της σχάρας. Αν η σχάρα του ψυγείου ήταν καλυμμένη με πλαστικό, πρώτα εκρούζαμεν το πλαστικόν. Επίσης ανέπτυξα κτηνιατρικές ικανότητες: ετράβουν τα τσιβίτζια που τον σσιύλλον έναν-έναν τζιαι πάτουν τα πουκάτω που τον τάκκον της αρβύλας να σπουρτήσουν.

Το κυριόττερο πράμα που με έμαθεν ο στρατός ήταν να μισώ την ιεραρχία, την κάθε είδους κυριαρχία που τον αξιωματικόν στον στρατιώτη, που τον  μάστρον στον εργάτη.

Επίσης έμαθα να καρτερώ κάθε πρωίν να ρέξει μια ομορφούα μαθήτρια λυκείου που επήαιννεν στην Τεχνική Σχολή της Σκάλας. Θωρώ την ομπρός μου σάννα τζι’ήταν εχτές. Δυστυχώς εν έμαθα να μεν αντρέπουμαι, οπότε εν της εμίλησα ποττέ μου. Ούτε καν της εσφύρησα, ευτυχώς, γιατί εν γαουροσύνη.

Οπότε η απάντηση μάλλον εν «ναι, έμαθα ικανότητες επιβίωσης».

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , , . Bookmark the permalink.

5 απαντήσεις στο Εκπαιδευμένος

  1. Ο/Η aucerisier λέει:

    έσιεις καλήν ψυσιήν γαμώ το στανιό σου 🙂

    έναν κείμενον σου να θκαβάζει ο άλλος νώθει το να τρέσιει που τα περιθώρια.

    Αθθύμισες μου έναν που τα στρατιωτικά μου κατωθρώματα. Είμουν υπεύθυνος αγορών για την συντήρησην των οχημάτων. Μέχρι 10 λίρες υπεύθυνος ήταν ο στρατιώτης, πάνω που 10 ήταν ο μονιμάς. Για κάθε αγοράν, έφκαλλες 5 αντίτυπα με την λαδόκολλαν. Το πέμπτον εμείνισκεν πας το μπλόκ, τα τρία πρώτα επααίνναν σε διάφορα γραφεία. Το τέταρτον έκοφκα το έτσι τζιαι εστήβαζα το επί δύο χρόνια πάνω σε μιαν στήβην που επαράλαβα που τον προκάτοχον μου. Δεν εκαταλάβησκα σε τι μπορεί να χρησιμεύκει αλλά εσυνέχιζα να τα στηβάζω.

    Μιαν νύχταν εγοράσαμεν ρέγγες τζιαι κρασίν. Τωρά πως να ψήσω τες ρέγγες που δεν είχαμεν σπίριτον. Με τον τζιύρην μου στα εργοτάξια έτυχεν μου να τες ψήσουμεν με εφημερίες. Οπόταν εσύναξα τα τέταρτα αντίτυπα των αποδείξεων τζιαι έψησα τες ρέγγες. Μιαν, θκυό τρείς φορές. Ήβρα τους χρήσην. Θκυό μήνες πριν να απολυθώ εζήτησεν μου ο καλαμαράς τα τέταρτα αντίτυπα. Εκούντησα, εκούντησα εκούντησα ως πάρα τζιεί, έβρισκα αφορμάες, λείπουν θκυό πρέπει να τα βρω μπλά μπλά μπλά. Ήταν η αγωνία της ζωής μου να την φάω έτσι στο τέλος. Την ώρα που έπιασα το απολυτήριον, επολεφτερώθηκα τζιαι που την αγωνίαν της ρέγγας.

    Τζιαι γώ παρόμιαν ιστορίαν ζωής με σέναν. Οι αριστεροί μηχανικοί τον τζιαιρόν μας δεν είχαν μέλλον. Ηλεκτρική, σύτα, αεροδρόμια, διηλιστήρια ήταν πιασμένα που τους δεξιούς. Φαντάσου ότι όπου τον κώλοκον μες την τάξην μου ήβρεν δουλειάν σε μιαν ηπηρεσίαν, εγώ που ήμουν που τους καλούς σε εργοστάσιον με 170 λίρες τον μήναν. Η αξιοκρατία του ρουφεθκιου που μας έμεινεν που την Οθωμανικήν αυτοκρατορίαν. Εξωρίστηκα που το 91 για κάτι καλλύττερον. Ήταν το δεύτερον απολυτήριον που επήρα τζιαι που τες ταξικές διακρίσεις. Μέχρι το 2000 έκαμνα ακόμα εφιάλτες ότι δεν απολύθηκα, ότι εστράφηκα στην Κύπρον τζιαι ξανακατατάξαν με, ότι ετζιύλαν ο τζιαιρός τζιαι επήαιννεν πίσω-πίσω τζιαι δεν μας απολύαν να ξαναφύω, ότι επέρασεν η μέρα που έπρεπεν να απολυθώ τζιαι εξήχασα να πάω να πάρω το απολυτήριον τζιαι μετά δεν μου το εδιούσαν τζιαι έπρεπεν να ξανακάμω την θητείαν…

    Μετά φαίνεται θα απολύθηκα μες την κκελλέν μου. Κάτι συναισθήματα ξαναφκαίννουν πουπάνω πότε, πότε τζιαι μια ακατάλυτη αηδία που μοιάζει με την δικήν σου για την ιεραρχίαν, για την ψυχολογικήν βίαν, για την ταπείνωσην μεν την υποχρέωσην να μεν δικαιούσαι να κάμεις τίποτε άλλον εκτός που το τίποτε που σου επιτρέπαν…

    Ως πολλάτε που δεν εγίνην ξανά κανένας πόλεμος. Θα ήταν να είμαστιν τζιαι πρώτην γραμμήν όπως τους γονιούς μας…

    Σκατοφασίστες που να όψουνται ως που υπάρχουν ακόμα φασιστόψυσιοι στον κόσμον, τζιαι όσοι εψοφήσαν να μεν λύσουν που ελάλεν τζιαι η στετέ μου.

  2. Ο/Η aucerisier λέει:

    Τζιαι να συνεχίσεις με τες ιστορίες χα!

    🙂

    • Ο/Η M λέει:

      Εγώ γαμώ το στανιό σου ρε φίλε γιατί εσυγκίνησες με. Εγώ έκαμα διαχειριστής υλικού σε κάποια φάση. Παρόμοια κατάσταση, κόλλες εις τριπλούν, κάρτες, αποθήκες τζιαι πυρομαχικά. Που ήταν να απολυθώ έλειπεν μια ξιφολόγχη. Γύρεψε τζιαι να γυρέψεις, τίποτε. Στο τέλος επαίξαν πελλόν, αφήκαν με να φύω τζιαι γλίτωσα. Είχα άλλον φίλον που τον εβάλαν να πιερώσει (όι τζιείνος, οι γονιοί του που ήταν μεροκαμαθκιάρηες) για κάτι τραπέζια τζιαι καρέκλες που του ελείπαν. Άμαν είσαι φτωχός ο νόμος εν αυστηρός. Άμαν παραγγέλλεις πυραύλους είσαι ήρωας τζιαι ευεργέτης.

      Εμάς το ποτό μας ήταν το κονιάκκιν-το 31 για κάποιο λόγο-τζιαι πίνναμεν το που το στούππωμαν, γυρόν με την σειράν. Εμέναν τζιείνον που με άλλαξεν πολλά στη διάρκειαν της θητείας ήταν ότι εγνώρισα 1-2 κοπέλλια που εθκιεβάζαν βιβλία, πράμαν σπάνιον για τους αρσενικούς της γενιάς μου. Εξανα-ανακάλυψα τη λογοτεχνία, τζιαι τη μουσική ποιότητας. Με τούτους εκάμναμεν πολλή παρέα, τζιαι ακούαμεν τες μουσικές μας, επίνναμεν τα ποτά μας, ενώ πολλοί άλλοι εφεύκαν σκαστοι να παν στο καπαρέ (στη Σκάλα). Τζιαμαί εγίνηκα αντι-καθεστωτικός, εσυνειδητοποίησα τον παραλογισμό (τζιαι τον ορθολογισμό) της εξουσίας. Τωρά που γράφω για τα εκπαιδευτικά, εν τζιείνην την συνειδητοποίησην που έχω μιτά μου.

      Έναν πράμαν εννά πω: ευτυχώς που έφυα. Εν θα άντεχα να ήμουν τζιαι έφεδρος/εθνοφύλακας ως τα τελευταία μου. Να παίζω στο ίδιον θέατρον χωρίς ελπίδα. Κανεί.

      • Ο/Η Aceras Anthropophorum λέει:

        Ευτυχώς που έφυα λέει!!

        Θωρώ τους συμμαθητές μου με το μέσον που ετσιππώσαν ένας-ένας πας τες θέσεις της δημόσιας υπηρεσίας τότες, που εμείναν τελικά στάσιμοι να σιαίρουνται τα λάφυρα που τους εδιαμοίρασεν η πολιτική τους παράταξη τζιαι πιάννει με φρίκη να ήμουν τζιαι γώ ένας πο τζιείνους. Τωρά τρέμει η ψυσιή τους ότι οι ιδιώτες που θα πιάσουν τους ιμικρατικούς θα τους κόψουν τα υποτιθέμενα προνόμια. Τί προνόμια δηλαδή. Μιαν αξιοπρεπήν διαβίωσην ανάλογην αθρώπων τες ίδιες ικανότητες στες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μιαν αξιοπρεπήν διαβίωσην που όμως δεν την επιάσαν με την αξίαν τους.

        Οι διακρίσεις εφκήκαν μου σε καλόν τελικά. Όταν ανακάλυψα την ελευθερίαν να αναπτύσσεσαι ανάλογα που σου το επιτρέπει η αξία σου, τον ταλέντον σου δηλαδή τζιαι ο κόπος σου, αννοίξαν οι γαλάτες μου τζιαι έφτασα να σιαίρουμαι επιτεύγματα που δεν τα εφαντάστηκεν ποττέ του ο νους μου. Είναι έναν είδος λυπητερής δικαίωσης. Τι να χαρώ με την μιζέριαν των τέως ωφεληματιών. Μακάρι να εμπορούσεν ο καθένας να αναπτυχθεί με την αξίαν του.

        Άμαν τα σκέφτουμαι τούτα ούλλα πιάννει με η λύπη τζιαι κόφκεται μου η όρεξη ακόμα τζιαι για τα χαλλούμια τζιαι για τες παττίσιες, τζιαι λαλώ «ας τα φάσιν μόνοι τους».

  3. Ο/Η M λέει:

    Το πιο δύσκολο για μέναν είναι ότι τούτα που λαλείς με τους ημικρατικούς τζιαι τες ιδιωτικοποιήσεις έζησα τα στην Αγγλία, τούτη εν η μάνα, το ‘μοντέλο’. Αλλά αντί να θωρούμεν τες στραβάρες τους, πάμεν να τους μιμηθούμεν γιατί όσους εστείλαμεν στο εξωτερικόν να σπουδάσουν μπίζνες τζιαι οικονομικά ήρταν πισω με το ίδιο τροπάρι: μείωση εργατικού κόστους, ιδιωτικοποίηση κλπ. Τι περιμένουμεν.

    Τζιαι φυσικά εν πολλά δύσκολον, αν όι αδύνατον να το εξηγήσω τούντο πράμαν στους εν Κύπρω. Εν καταλάβουν. Φταιν τους οι Ρουμάνοι τζιαι οι Πολωνοί μίσιημου. Εν πολλά καταθλιπτικόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s