Επιστροφή: θκιαβάζουμεν για μαθησιακούς στόχους

whatsuccesslookslike

Είμαι σίουρος ότι εξαναέγραψα ποστ με τον τίτλον επιστροφή, την προηγούμενην φοράν που εχάθηκα. Τέλος πάντων. Είπα να σας πω ίνταμπου κάμνω τούτες τες μέρες. Γενικά θκιαβάζω πολλά, λογοτεχνίαν αλλά τζιαι πολλά πας την ανώτατην εκπαίδευσην.

Να αρκέψω που το ακαδημαϊκόν. Άρκεψα τζιαι ασχολούμαι πολλά με την κριτική παιδαγωγική, που βλέπει την εκπαίδευσην ως μέσον απελευθέρωσης του ανθρώπου που τες διάφορες ηγεμονίες/κυριαρχίες (θρησκεία, πολιτεία κλπ). Επίσης ασχολούμαι πολλά με την ιδέαν της ‘μέτρησης’, της αξιολόγησης της εκπαίδευσης, πάλαι συγκεκριμένα με την ανώτατην, αλλά όι αποκλειστικά, αφού κάποιοι που τους θεωρητικούς μιλούν για την ολότηταν της εκπαίδευσης, όπως πχ ο Elliot Eisner τζιαι ο Gert Biesta.

Στην Αγγλίαν-όπως τζιαι στην Αμερικήν-τούτη η ιδέα του ότι η μάθηση μπορεί να μετρηθεί έννεν καθόλου νέα-υπάρχει που την αρχήν του 20ου αι. με το επιστημονικό κίνημαν (scientific movement) που εξεκίνησεν που την βιομηχανίαν τζιαι είσιεν σκοπόν να κάμει τες βιομηχανικές μονάδες πιο παραγωγικές, μετρώντας το κάθε τι με ακρίβεια. Σε κάποιο βαθμόν παίζει τζιαι λλίος Μαξ Βέμπερ δαμαί, με τες ιδέες του περί γραφειοκρατίας τζιαι ορθολογισμού, που έχουν άμεσην σχέσην τζιαι εφαρμογήν με την εκπαίδευση.

Κεντρικόν στοιχείον τούτης της ιδέας της ‘μέτρησης’ εν η ιδέα του ότι το σύστημαν τζιαι ο δάσκαλος πρέπει να οργανώνουν την διάλεξην, μάθημα, πρόγραμμα κλπ με βάσην συγκεκριμένους τζιαι μετρήσιμους μαθησιακούς στόχους (learning outcomes). Η ιδέα του ότι μπορύμεν να προβλέψουμεν με ακρίβειαν τι θα μπορει να κάμει ο μαθητής/φοιτητής στο τέλος του μαθήματος, τζιαι να μπορέσουμεν να το αξιολογήσουμεν με κάποιου είδους εξέτασην, εν επίσης ριζωμένη στο επιστημονικό κίνημα (αρχικά). Εν αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με τον συμπεριφορισμό, μια θεωρία της εκπαίδευσης η οποία ακόμα εν βαθκιά ριζωμένη στην κοινωνία, παρόλες τες αντιδράσεις τζιαι μετέπειτα κριτικές, ειδικά που τους θεωρητικούς του οικοδομισμου, με πρωτεργάτην τον Piaget. Οι κριτικοί επιμένουν ότι οι μαθησιακοί στόχοι περιορίζουν την μάθησην, ειδικά τζιαμαί που υπάρχει δυνατότητα για τον μαθητή να υπερβεί τους στόχους τζιαι να πάει αλλού με την σκέψη τζιαι τη δουλειά του. Ειδικά επειδή η μάθηση εν αυστηρά προσωπική διαδικασία, το να προβλέψουμεν με ακρίβεια (τζιαι μετρήσιμην ακρίβεια παρακαλώ) τι θα μάθει ο μαθητής εν τουλάχιστον αδύνατον, αφού αγνοούμεν τον παράγονταν μαθητής.

Η ιδέα της μέτρησης/αξιολόγησης στην Αγγλία εξαναήρτεν στο προσκήνιο με την Θάτσερ, τζιαι την ιδέα του accountability-το οποίον (ω ειρωνία) έν έσιει ακριβή μετάφραση στα ελληνικά, αλλά γενικά σημαίνει υπευθυνότητα σε επίπεδον ιδρύματος/κράτους κλπ. Δηλαδή κάτι το οποίον εν απτό, μετρήσιμο, τζιαι μπορεί να χρησιμοποιηθεί που το κράτος/κοινωνία ως μέσον ελέγχου. Για παράδειγμαν, ούλλα τα πτυχία μας στην Αγγλίαν πρέπει να έχουν γενικούς μαθησιακούς στόχους που ‘συμφωνούν’ με το κεντρικόν σώμαν που ελέγχει την ποιότηταν της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα μαθήματα επίσης το ίδιον. Τούτον ήρτεν που την ιδέαν του ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση ως μέρος του κρατικού τομέα έπρεπεν να ελεγχθεί που το κράτος άμεσα (ειδικά για σκοπούς χρηματοδότησης).

Κάποιοι κριτικοί εσυσχετίσαν την ιδέαν των μαθησιακών στόχων με την ιδέαν ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση εν κοινωνικόν αγαθόν προς κατανάλωσην, τζιαι οι στόχοι τούτοι απλά λειτουργούν ως ετικέτες σε τούτον το σύστημαν (βλ. Brancaleone/Baudrillard). Επίσης ρόλο παίζει τζιαι η ιδέα της συνεχούς δικαιολόγησης της χρηματοδότησης με βάση μετρήσιμα αποτελέσματα, ούτως ώστε η κοινωνία να ξέρει ότι ορθώς εξοδευτήκαν τα κονδύλια για το Α ή Β. Σάμπως τζιαι το όφελος της εκπαίδευσης μπορεί να μετρηθεί επί τόπου, σε αυστηρά καθορισμένους κύκλους… Σίουρα ο φιλελευθερισμός τζιαι η αυξανόμενη εμπορικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης φέρνουν μαζί τους τζιαι στοιχεία που τον κόσμο της βιομηχανίας τζιαι του μπιζνες τα οποία διαστρεβλώνουν τζιαι μολύνουν την ιδέαν της μάθησης ως εξερεύνηση, ανακάλυψη τζιαι ανάπτυξη.

Γενικά, για να μεν σας πολλο-βασανίζω, επειδή δακάτω εν Αγγλία, η ιδέα του ελέγχου, της αξιολόγησης, του συγκεντρωτισμού εν το παν. Τα πάντα μετρούνται, αλλά ο λέκτορας τζιαι ο φοιτητής συνεχίζουν την ζωήν όπως πάντα, δεν έσιει κανέναν όφελος για λλόου τους. Εν απλά μια γραφειοκρατική διαδικασία που εν παρασιτική πας το σύστημαν (Hussey & Smith). Η συμφωνία της Bologna του 1999 έκαμεν το υποχρεωτικόν στην Ευρώπη να χρησιμοποιούμεν τούτους τους μαθησιακούς στόχους για σκοπούς κυρίως σύγκρισης τζιαι εναρμόνισης. Φανταστείτε πόσα δισεκατομμύρια εσπαταληθήκαν πας την γραφειοκρατία, για τον έλεγχο της εκπαίδευσης….

Μεν με παρεξηγήσετε, γενικά πιστεύκω εν καλόν να έχουμεν ως δάσκαλοι τζιαι μαθητές μιαν ιδέαν του τί κάμνουμεν, που πάμεν. Αλλά δυστυχώς η έμφαση έννεν πας τούτον, εν πας το μέτρημαν…

Τέλος πάντων. Με τούτα ασχολούμαι προς το παρόν. Ελπίζω το αρθρούιν που γραφω να τελειώσει σύντομα… Είμαι σίουρος ότι κάποιοι που σας που είσαστεν πιο άνετοι με την κοινωνιολογία τζιαι τη φιλοσοφία, τζιαι επίσης οι φίλοι δασκάλοι, εννά έσιετε κάτι να πείτε. Εγώ είμαι επισκέπτης στα τταράφκια σας.

Αύριον-μεθαύριον εννά σας πω για το λογοτεχνικόν που εθκιέβασα τζιαι που το ετέλειωσα έκαμεν με να μεν θέλω να αρκέψω άλλον.

Advertisements
This entry was posted in Δουλειά οξά δουλεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Επιστροφή: θκιαβάζουμεν για μαθησιακούς στόχους

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Πε τα κουμπάρε, πε τα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s