Θάνατος στην Αγγλίαν

 

 

asterix01

asterix02

Προχτές επήα για πρώτην φοράν σε κηδείαν στην Αγγλίαν. Επέθανεν ένας πολλά αγαπητός μας καθηγητής ιστορίας, επιτηρητής της διατριβής της συζύγου μου. Πολλά καλός άνθρωπος, αγαπημένος που πολλούς συναδέλφους τζιαι φοιτητές του. Πάντα γελαστός, τζιαι φοβερός ακαδημαϊκός που άφηκεν πίσω του μεγάλην κληρονομιάν στον κλάδον του.

Η κηδεία ήταν σε κρεματόριο, τζιαι ήταν κάμποσος κόσμος. Τούτον που μου έκαμεν εντύπωσην ήταν μια πολλά επιτηδευμένη προσπάθεια να συγκρατηθούν τα δάκρυα, να καταπιεστεί η λύπη που ενιώθαμεν ούλλοι μας για τον χαμόν ενός αγαπημένου προσώπου, φίλου τζιαι δασκάλου. Ο ιερέας που έκαμεν την λειτουργίαν ήταν παλιός φίλος του μακαρίτη, τζιαι εδούλεψεν το πράμαν σάννα τζιαι ήταν ο Λαζόπουλος. Έκαμνεν αστεία, επροσπάθαν να ελαφρύνει την ατμόσφαιραν με το χιούμορ, τζιαι είπεν τζιαι 1-2 φορές «περνούμεν καλά έννεν;» (we’re having fun aren’t we?). Εκαρτέρουν να μας πει τζιαι «I can’t fucking hear you!» σαν τον Ozzy. Η γυναίκα τζιαι ο γιος του μακαρίτη εκάμαν σύντομες ομιλίες, ίνταλως εσυγκρατήσαν τα δάκρυα τους ακόμα εν καταλαβαίνω. Ο ιερέας-Λάκης εκάλεσεν 2-3 φίλους τζιαι συναδέλφους του μακαρίτη να μας πουν ανέκδοτα που τες εμπειρίες τους με τον μακαρίτην, για να γελάσουμεν.

Στο τέλος είπαν τζιαι 1-2 προσευχές τζιαι πέψαν τον μακαρίτην στο καλόν. Εφύαμεν με την γυναίκαν τζιαι εκλάψαμεν μες το αυτοκίνητον, γιατί στην κηδείαν κανένας εν έκλαιεν. Άμαν εν έκλαιεν η οικογένεια του, εμείς ήταν να κλάψουμεν; Οπότε ετσιλλήσαμεν τα ούλλα πουκάτω ώσπου να βρεθούμεν μόνοι μας.

Ως τζιαι στον θάνατον καταπιεσμένοι γαμώτο. Εμείς είμαστεν που μεσογειακές κουλτούρες, ο θάνατος εν μεγάλη τραγωδία για λλόου μας, τζιαι το να κλαίμεν δημόσια έννεν αντροπή-παρόλο που κάποτε παρακάμνουμεν το τζιόλας. Τούτοι δακάτω εν το άλλον άκρον-συμπεριφέρουνται σάννα τζιαι ο λόγος που εβρεθήκαμεν τζιαμαί έννεν γιατί εχάσαμεν κάποιον, σάννα τζιαι στο τέλος της τελετής έν θα τον βάλουμεν μες το χώμαν ή να τον κρούσουμεν τζιαι εν θα τον ξαναδούμεν χαμογελαστόν. Σάννα τζιαι εβρεθήκαμεν κανονικά, κάμνουμεν κουβεντούαν, αστειεύκουμεν τζιαι αλληλοπεριπαιζούμαστεν ότι εν μας πειράζει, ότι εν λυπούμαστεν.

Την επομένην εσυνάφερα το σε 1-2 συναδέλφους, τζιαι απ’ότι μου είπαν παρόλον που τούτον που έζησα εν ήταν τυπική εμπειρία, γενικά το να κλαίεις δημόσια έννεν καθόλου συνηθισμένον. Η μια η συνάδελφος είπεν μου ότι στην κηδείαν του τζιυρού της εν έκλαψεν, παρόλο που έθελεν. Το πένθος εν μια διαδικασία που συμβαίνει μετά την κηδείαν.

Μια δημοσιογράφος δακάτω, η Julie Burchill, έγραψεν μιαν φοράν ότι δακάτω εν κλαίουν άμαν πεθάνει κάποιος, γιατί νομίζουν ότι επήεν σε καλλύττερον τόπον. Στην Μεσόγειον κλαίμεν πολλά, σάννα τζιαι κατά βάθος ξέρουμεν ότι τούτον ένι τζιαι έν έσιει πάρακατω.

Τα καρέ που το «Ο Αστερίξ στην Βρετανία» έβαλα τα γιατί σατιρίζουν ακριβώς την καταπίεσην των συναισθημάτων που εν συνώνυμον των Εγγλέζων.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

3 απαντήσεις στο Θάνατος στην Αγγλίαν

  1. Ο/Η kaisi λέει:

    χμμμ.. προτιμώ χίλιες φορές την υπερβολή της Μεσογείου.

  2. Ο/Η Δεσποσύνη λέει:

    Αιωνία του η μνήμη. Εν πολύτιμοι έτσι αθρωποι… έχω ένα Καθηγητή που εν όπως τον δικό σας, τζιαι τρέμω στην ιδέα ότι εννα τον χάσω.

    άμαν εθκιέβασα το κείμενό σου όμως, εχαμογελούσα γιατί την ίδια μέρα είχα τες ίδιες σκέψεις για την Κρυοχώρα (trademark Postbabylon).
    Δαμέ εν σχεδόν απαγορευμένο να δειξεις συναισθήματα «αδυναμίας» σε δημόσιο χώρο, ή στη δουλειά. Εν μπορείς να συγκινηθείς, να γεμώσουν τα μάθκια σου, να συνταραχτείς. Μεγάλη καταπίεση.
    Τζιαι τωρά εν της μόδας τα new age πνευματικά μασκαραλίκια. Συνάουνται οι κρυοχωρίτες ένα σαββατοκυριακο κάπου «πνευματικά», τζιαι μιλούν για τα αισθήματα τους… εν ηξέρω αν πρέπει να λυπηθώ ή να γελάσω.

    Η άλλη διαφορά που είδα δαμέ, εν ότι ο θάνατος θεωρείται ότι εν αναπόφευκτος, τζιαι ως τέθκοιος έννεν τόσο σημαντικός. Έχω συναδελφους που εχάσαν γονιούς τζιαι την επόμενη μέρα ήρταν δουλειά σαννα μεν εσυνέβηκε τίποτε. Στην Κύπρο ο θάνατος εν τραγωδία. Κάθε φορά, εν τραγωδία. Προτιμώ την κυπριακή προσέγγιση..

    • Ο/Η M λέει:

      Δεσποσύνη με τον έναν ή τον άλλον τρόπον έχουν τζιαι δακάτω μηχανισμούς ‘αποπίεσης’, αν δέννεν πνευματικά μασκαραλλίκια εν το ποτόν, το έξω την Παρασκευήν τζιαι το Σάββατον, το pub, έτσι πράματα. Τζιαι γω προτιμώ την δική μας προσέγγιση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s