Καταδύσεις στα ιταλογαλλικά σύνορα

Έσιει που τον περασμένον Οκτώβρην που άρκεψα καταδύσεις. Το πρώτον επίπεδον/πτυχίο δακάτω στην Αγγλίαν εν αρκετά περιεκτικόν, τζιαι όπως φαντάζεστε που τους Εγγλέζους, η διαδικασία εν γεμάτη με κανονισμούς ασφαλείας, εξετάσεις κλπ. Τα μαθήματα αρκέψαν στην πισίνα, τζιαι σιγά-σιγά άρκεψα τζιαι καταδύσεις σε άλλες τοποθεσίες, ειδικά σε 1-2 παλιά λατομεία που τα εμετατρέψαν σε κέντρα για καταδύσεις. Η ορατότητα τζιαμαί εν σχετικά χαμηλή, τζιαι η θερμοκρασία του νερού σπάνια περνά τους 10-12 βαθμούς, οπότε χρειάζεται στεγανή στολή τζιαι ούλλα τα παρελκόμενα.

Τον Ιούλην έκαμα τζιαι τες πρώτες μου καταδύσεις στην θάλασσαν, κοντά στο Plymouth. Λλίον καλλύττερα που άποψην ορατότητας τζιαι θερμοκρασίας, συν η θαλάσσια ζωή ήταν πιο ενδιαφέρουσα που τα λλία ψάρκα που είδα στα λατομεία. Οι καταδύσεις ήταν σε 2 ναυάγια τα οποία γίνουνται τεχνητοί ύφαλοι για την θαλάσσιαν ζωήν. Κάβουρες, αστακοί, λαυράτζια τζιαι άλλα διάφορα ωραία, τζιαι το σχετικό δέος που προκαλεί το να θωρείς έναν τεράστιον πλοίον χαμένον στα βάθη της θάλασσας (το 1 που τα 2 εβυθίστηκεν στον Β’ Π.Π., το άλλον ήταν εβυθίσαν το σκόπιμα για να ενθαρρύνουν την θαλάσσια ζωή).

Το πρώτον πράμαν που έκαμα μόλις έκλεισα τες διακοπές μου στες ριβιέρες ήταν να κοιτάξω να δω αν έπαιζεν καμιά κατάδυση. Ηύρα μιαν παρέαν Ιταλούς που εκάμναν καταδύσεις που το λιμάνιν του Menton τζιαι επικοινώνησα μαζί τους. Εκανόνισα τα πάντα τζιαι εκουβάλησα τα πράματα μου μαζί μου. Έχουν 2 βάρκες, μια μεγάλη τζιαι μιαν στυλ zodiac. Εχρησιμοποιήσαμεν μόνο τη μεγάλη στες καταδύσεις που έκαμα εγώ. Ο ‘μάστρος’ του κέντρου τούτου, ο Luca Coltri, ασχολείται πολλά με υποβρύχια φωτογραφία τζιαι βίντεο, τζιαι εν τζιαι πολλά καλό παιδί.

Την πρώτη φορά που επήα, επειδή ακόμα έχω 2 καταδύσεις να κάμω για να πιάσω το πτυχίο μου, είπε μου να πάμεν μόνον στα 10 μέτρα περίπου για 20 λεπτά, έτσι για να δει τες ικανότητες μου κλπ. Επήαμεν κατάδυση στο Cap Martin, έναν ακρωτήρι μεταξύ του Menton τζιαι του Μονακό. Έκαμεν μου εντύπωσην η υγιής κατάσταση του βυθού, κυρίως γιατί επερίμενα ότι θα ήταν όπως την Κύπρο που έχουμεν μεγάλα προβλήματα που τούτην την πλευρά. Είδα τσιπούρες, σορκούς, σάρπες, σμέρνες, οχταπόθκια τζιαι διάφορα άλλα. Επειδή ήμουν ΟΚ με την κατάδυσην, εκάμαμεν 45 λεπτά αντί 20 στο τέλος.

Την δεύτερη τζιαι την τρίτη μέρα επήαμεν στο Capo Mortola, ακρωτήρι μεταξύ Ιταλίας τζιαι Γαλλίας, σε μια τοποθεσία που την λαλούν Balzi Rossi (Κότσιηνοι Βράχοι στην τοπική διάλεκτο). Δαμαί η κατάδυση ήταν πιο βαθκιά, στα 18 μέτρα τζιαι είμαστεν ούλλοι μαζί καμιάν 10αρκά, κυρίως Ιταλοί. Με το που εμπήκα μες το νερόν εβρέθηκα μες το απέραντο, βαθύ γαλάζιο της Μεσογείου. Εκατεβήκαμεν που το σσιοινίν της άγκυρας τζιαι βρεθήκαμεν σε έναν ίσιωμαν με βράχους που έσφιζεν που ζωήν. Οι σμέρνες, πανέμορφες σε χρώμα χρυσό τζιαι λιλά, να σου λαλούν γεια σου που κάθε τρύπαν. Είδα έναν σκορπιόν τζιήτρινον στο χρώμαν (δέτε φώτο κάτω), πράμαν που εν σχετικά σπάνιον, αφού εν παραλλαγή του κότσιηνου. Είδα τζιαι μιαν τσιπούραν να αρπάσσει έναν μύδιν τζιαι να χάννεται για να το φάει κάπου ήσυχα.

scorpios

Όπως ήμουν στα 18 μέτρα, εγύρισα τζιαι κόιταξα προς την επιφάνειαν, με εκατομμύρια ψαρούθκια (που τα λαλούμεν ψαλλιονούρες στα μέρη μου) να με τριγυρίζουν. Πάλαι είδα αστακούς, τσιπούρες, λαυράτζια, τζιαι κάτι πανέμορφα καραολούθκια της θάλασσας σε χρώματα νέον πορτοκαλί τζιαι λιλά (φώτο κάτω).

dondice

Οι 2 καταδύσεις ήταν περίπου 50 λεπτά η κάθε μια, τζιαι δεν έθελα να φκω που το νερόν. Στην Κύπρον παρατηρώ τον βυθον τζιαι την θαλάσσιαν ζωήν που τότε που ήμουν κοπελλούιν, τζιαι προκαλεί μου κατάθλιψην η φτώσια τζιαι η καταστροφή που επροκαλέσαμεν με το ψάρεμαν, τους δυναμίτες τζιαι τες χλωρίνες, για να μεν πω για τες τράτες. Στες καταδύσεις που έκαμα στην Γαλλίαν ήταν φανερόν ότι κάποια περιβαλλοντική πολιτική παίζει σωστά, γιατί ο βυθός εν υγιέστατος. Εν ενδεικτικόν το ότι παρόλον που τα ψάρκα, ασχέτως μεγέθους, έρκουνταν πολλά κοντά μας, κανένας εν είσιεν ψαροτούφεκκον. Κανένας εν εσκέφτηκεν να αρπάξει τον αστακόν που την τρύπαν του για να τον φάει. Τζιαι μάλιστα, στην δεύτερη κατάδυσην στο Capo Mortola, ο Luca, είδεν έναν αστακόν που ήταν παγιδευμένος σε έναν κομμάτιν μισίναν που έμεινεν μες το νερόν, ξιασμένη. Ο αστακός εν επήαιννεν πούποτε. Φκάλλει ο παρέας το μασιαίριν του, κόφκει την μισίναν τζιαι σιγά-σιγά ποτυλίει τον αστακόν τζιαι αφήννει τον να πάει στο καλόν. Ως Κυπραίος ψαροφάς, πρώην αμπελοπουλλάς τζιαι ψαράς, ένιωσα περίεργα, αλλά τζιαι θαυμασμόν για τον σεβασμόν που έχουν τούτοι οι ανθρώποι για το περιβάλλον.

Εποσιαιρέτησα τους με την υπόσχεσην να ξαναπάω να βουττήσουμεν μαζί παρέα του χρόνου. Αύριον πάω κατάδυσην στο λατόμιν για να τελειώσω το πτυχίον μου…

Η φωτογραφία του σκορπιού εν του Μικέλε Φάντι, η άλλη που το wikimedia commons. Φωτογραφίες δικές μου εν έσιει, γιατί ακόμα εν έχω φωτογραφική για καταδύσεις-υπομονήν. 

Advertisements
This entry was posted in Ταξίθκια and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s