Οδοιπορικόν που τα Ιταλογαλλικά σύνορα (Β’)

Ventimiglia

Η πόλη Ventimiglia εν μια χαριτωμένη πόλη στην Λιγουρία, κοντά στα Γαλλικά σύνορα. Εν ήσυχος τόπος πολλά, τζιαι καθόλου τουριστικός. Μεν με ρωτήσετε πως την ανακαλύψαμεν, τυχαία βασικά. Ο πληθυσμός της εν λλίον-πολλά Ιταλο-Γαλλικός, με πολλούς ηλικιωμένους που περνούν τα χρόνια τους τζιαμαί γιατί το κλίμαν εν ευχάριστον. Η περιοχή τούτη λέγεται Alpes-Maritimes, δηλαδή Άλπεις της θάλασσας, τζιαι το βουνόν με το πευκοδάσος έρκουνται σχεδόν ως το νερόν. Το κλίμαν εν πολλά ευχάριστον, η θερμοκρασία εν έρεξεν τους 32 βαθμούς, αλλά εν είχεν υγρασίαν, ούτε κουνούπια. Είχεν επίσης έναν φρέσκον αερούιν που ήταν πολλά δροσερόν. Λαλούν ότι η περιοχή τούτη γενικά έσιει το δικόν της μικρο-κλίμαν, πιο ζεστόν που άλλες περιοχές, αλλά πολλά ευχάριστον.

Η παραλία ήταν τσιακκίλιν, πράμαν που εδυσκόλεψεν την μιτσιάν πολλά, αφού εν εμπορούσεν να περπατήσει τζιαι να παίξει πας την παραλίαν. Πεντακάθαρη όμως, τζιαι ήσυχυ, τζιαι αν είσιεν κρεβατάκια τζιαι ομπρέλλες προς ενοικίασην εσταματούσαν τουλάχιστον 15 μέτρα που το νερόν. Λαλώ τα για να τα ακούν οι κουλλουφόδημοι ποτζιεί στα μέρη μου, που εγεμώσαν τους τόπους σαγλιόν. Όι πως ούλλοι οι συντοπίτες μου σέβουνται τες παραλίες δηλαδή…

Επειδή η πόλη εν ήταν τουριστική, τα πάντα ήταν σε λογικές τιμές, τζιαι η αγορά ήταν τεράστια τζιαι τέλεια για φρούτα, λαχανικά, ψαρικά τζιαι ότι φανταστείτε. Τες Παρασκευές έχουν μεγάλην λαϊκήν αγοράν μες το κέντρον, τζιαι μιλούμεν είσιεν σιλιάες κόσμον που έρκεται που τες περιοχές γυρόν, ακόμα τζιαι που την Γαλλικήν πλευράν, για να ψουμνίσει.

Που φαΐν, πάλαι πολλά ωραία. Επετύχαμεν έναν ωραίον εστιατόριον, το Usteria D’a Porta Marina, που είσιεν τέλεια θαλασσινά. Επίσης άρεσεν μας το Bookaffe’, για έκτακτα φαγιά το μεσημέριν. Συστήνω σας πολλά την torta verde, σαν πίττα με κολοκούιν τζιαι διάφορα άλλα. Σταθερά περιπάτους, παγωτά, παιδότοπος για την κόρην. Η κόρη μας εν έξερεν να κολυμπά, τζιαι εφοάτουν πολλά το νερόν. Την πρώτην μέραν που επήαμεν θάλασσαν τζιαι εβάστουν την να μπούμεν μες το νερόν μαζίν, ετσιρίλλαν τόσον πολλά που μας εθώρεν ούλλη η παραλία τζιαι σχεδόν να μου προκαλέσει ρήξη τυμπάνου. Σιγά σιγά εκαταφέραμεν την να σταματήσει να τσιριλλά, αλλά έπρεπεν να την βαστά ο ένας μας για να πάει να κολυμπήσει λλίον ο άλλος.

Η παλιά πόλη εν λλίον στα δυτικά, στην άλλην πλευράν του ποταμού Ρόγια, τζιαι παλιά είσιεν τείχη γυρόν της. Τούτες οι παράλιες πόλεις του μεσαίωνα τζιαι μετά εχτιστήκαν τζιαι οχυρωθήκαν που Γενοβέζους τζιαι Γάλλους πειρατές, τζιαι ως άμυνα εναντίον άλλων πειρατών, κυρίως που την Β. Αφρική (αν θέλετε πληροφορίες στέλλω σας τζιαι βιβλιογραφίαν!). Οπότε εν ούλλα ανήφορος, τα σοκκάτζια στενά τζιαι τα σπίθκια πανήψυλα λόγω της έλλειψης χώρου εντός των τειχών. Τα τείχη εν υπάρχουν πιόν, μόνον οι πύλες. Πολλά όμορφα τζιαι γραφικά.

Επεράσαμεν πολλά ωραία τζιαι ήσυχα τζιαμαί, 3 μέρες. Σάββατον 17 Αυγούστου επιάμεν το τρένον για την Γαλλίαν τζιαι την πόλη Menton.

______________________________

Φωτογραφίες που την Ventimiglia δαμαί

Συνεχίζεται

Advertisements
This entry was posted in Ταξίθκια and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Οδοιπορικόν που τα Ιταλογαλλικά σύνορα (Β’)

  1. Ο/Η Aceras Anthropophorum λέει:

    όπως τα διηγήσαι κάμνεις τον άλλον να θέλει να πάει tout de suite

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s