Ιστορικοκοινωνική ακρόαση: τ’Άη Γιωρκού

Ο Άης Γιώρκης τζιαι ο δράκος, πίνακας του Πάολο Ουτσιέλλο (1470) στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου. Πατάτε την εικόνα για σύνδεσμο.

Τες τελευταίες μέρες, εν ξέρω αννέν γιατί επιάν μας οι κρυάδες δακάτω στες Αγγλίες, αλλά έπιαεν με λλίον ο νόστος. Τζιαι σαν την Ερικύνην, άκουα τζιαι γω το Που Δύσην ως Ανατολήν του Αλκίνοου. Τζιαι επειδή εγώ ακούω κάθε CD τουλάχιστον 3-4 φορές μες το αυτοκίνητον πριν να το αλλάξω, στην 4η φοράν που άκουσα το τραούδιν τ’Άη Γιωρκού, άρκεψα τζιαι σκέφτουμουν. Ίνταμπου μας λαλούν οι στίχοι για το ιστορικόν τζιαι κοινωνικόν πλαίσιον; (Αν δεν θέλετε να σας καταστρέψω το τραούδιν, πατάτε κλίκκι δαμαί να πάτε να δείτε κάτι άλλον). Επίσης δέτε τζιαι την ιστορίαν της Χαλιμάς του Αντώνη δαμαί, τζιαι το ποστ του Άσιερα δαμαί.

Η ιστορία πάει ως εξής: ο δράκος του νερού εν άφηννεν νερόν για την χώραν/πόλην αν δεν του εστέλλαν τες κόρες τους να τες φάει. Άμαν ήρτεν η σειρά του βασιλιά (μας) να πέψει την κόρην του, την οποίαν έθελεν να αρμάσει, επέμβην ο Άης Γιώρκης, ο οποίος ενίκησεν τον δράκον, αιχμαλώτισεν τον τζι έφερεν τον στην χώραν να τον δουν οι αβάφτιστοι τζιαι άπιστοι να παν να βαφτιστούν τζιαι να πιστέψουν. Όπως τζιαι εγίνηκεν.

Η ιστορία έσιει πολλές παραλλαγές, τζιαι φυσικά βαθκιές ρίζες στην προ-χριστιανικήν κουλτούρα της Μ. Ανατολής τζιαι της Μεσοποταμίας. Εφέραν την τζιαι στην Δ. Ευρώπην οι σταυροφόροι τζιαι εγίνηκεν μέρος της δικής τους κουλτούρας, σε βαθμόν που ο Άη Γιώρκης εν ο ‘προστάτης’ Άγιος της Αγγλίας.

Εννά σταθώ όμως στα κύρια νοήματα δαμαί. Άμαν ακούω τούτον το παραμύθιν, φκαίννουν πολλά ενδιαφέροντα πράματα. Για παράδειγμαν, η ιδέα του ότι η έλλειψη νερού (δράκος οξά ξηρασία;) μπορεί να καταπολεμηθεί με την παρέμβασην ανθρώπων (προσευχή, θυσία, προσφορά, λιτανεία, δέηση) τζιαι θεών τζιαι αγίων (Άης Γιώρκης τζιαι οι θεοί τζιαι ημίθεοι προκάτοχοι του). Πόσον διαχρονική εν τούτη η ιδέα; Τζιαι πόσον επαναλαμβάνεται ανά το παγκόσμιον; Έσιει κουλτούραν που εν έκοψεν ο νους της να παρακαλέσει τον ουρανόν να δώκει νερόν; Οι πρώτοι Αμερικάνοι εκάμαν το, οι Αζτέκοι είχαν τον θεόν Τλαλόκ, ποιός ξέρει τι γίνεται στην Αφρικήν, την τεράστιαν ήπειρον;

Επίσης έχουμεν την ιδέαν του ότι ο βασιλιάς, τζιαι η κόρη του, αποτελούν ειδικήν περίπτωσην-λόγω ακριβώς της σχέσης του θεσμού της μοναρχίας με την θρησκείαν. Σε πολλές κουλτούρες ο μονάρχης ήταν τζιαι εκπρόσωπος των θείων στην γην, κάποτε θεός τζιαι ο ίδιος. Η ιδεα της ‘απ’ευθείας γραμμής’ μεταξύ βασιλιά τζιαι θεού επικρατεί ως τες μέρες μας-ειδικά αν σκεφτείτε ότι, π.χ., η βασίλισσα της Αγγλίας εν επίσημα τζιαι η προκαθήμενη της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Στον Μεσαίωναν τζιαι πιο μετά, οι βασιλιάες στην Ευρώπην εθεωρούνταν ότι είχαν το ‘θεϊκόν άγγιγμαν’, δηλαδή όποιου ετζιήζαν εγίανισκεν, γιατί ακριβώς η θέση τους στον θρόνον ήταν προσταγή του θεού.

Όπως λαλεί τζιαι το τραούδιν μας, ώσπου ο δράκος έτρωεν τα μωρά του θνητού/κοινού κόσμου (Άλλοι είχαν έξι και οκτώ τζι επέμπαν του τον έναν/τζι ήρτεν γυριν τ’ αφέντη μας, τ’ αφέντη βασιλέα) εν ήταν μεγάλον το πρόβλημαν. Άμαν όμως ήρτεν το γυρίν της κόρης του βασιλιά, τα πράματα εσοβαρέψαν. Τζιαι δαμαί έχουμεν την νομιμοποίησην: ο βασιλιάς μιαν την είσιεν, τζιαι ήταν να την παντρέψει, οπότε εκινδύνευεν η συνέχεια της δυναστείας του. Όππας, έτο, deus ex machina κατεβαίννει ο Άη Γιώρκης τζιαι γλυτώννει την κορούν που τα δόντια του δράκου. Το ενδιαφέρον εν το τι γίνεται τζιαι μετά. Ο βασιλιάς τάσσει του Άη Γιώρκη την κόρην του, αλλά τζιείνος εν δέχεται, μόνον θέλει να χτίσουν μιαν εκκλησιάν στην μνήμην του τζιαι να τον γιορτάζουν.

Συμπέρασμαν: τα θεία επεμβαίνουν για να σώσουν τους έχοντες βασιλικόν αίμαν. Επίσης, ο άθλος του Αγίου χρησιμοποιείται ως ‘όπλο’ για τον προσηλυτισμόν άπιστων τζιαι αβάφτιστων. Φαντάζουμαι τον τζιαιρόν που αποκρυσταλλωθήκαν οι στίχοι τούτοι στην περίοδον της ιστορίας μας έπαιζεν πολλά το μοτίβον του άπιστου/αβάφτιστου, εξ’ου τζιαι εμφανίζεται στους στίχους. Μπορεί να ήταν στα πρώιμα χριστιανικά χρόνια, μπορεί στην Βυζαντινήν περίοδον, αν ξέρει κανένας ας μας πει.

Εν επίσης σημαντικόν να προσέξουμεν την σχέσην του βασιλιά όι μόνον με τα θεία, αλλά τζιαι με την έκφρασην/εκπροσώπησην των θείων στην γην. Ο Άγιος είπεν του να χτίσει εκκλησιάν. Τούτον μπορεί να σημαίνει εκκλησιά με πέτρες τζιαι τζιεραμίθκια, αλλά άραγε σημαίνει τζιαι Εκκλησία; Δηλαδή μπορεί να εισηγείται ότι ο βασιλιάς έχει καθήκον να προστατέψει την θρησκείαν τζιαι να την αφήκει να αθθίσει; Δηλαδή η σχέση βασιλείας/θείων έννεν μονόπλευρη, εν πάρε-δώσε που λάλεν τζιαι ο Μαλένης στο παλιόν ράδιον του ΡΙΚ.

Συγγνώμην που σας επέλλανα. Το τραούδιν εν ωραίον τζιαι ο Αλκίνοος εν έσιει λάθος.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 απαντήσεις στο Ιστορικοκοινωνική ακρόαση: τ’Άη Γιωρκού

  1. Ο/Η Νίκος λέει:

    πολλά καλή ανάλυση, ξέρω πολλά καλά το τραούδιν αλλά πολλά που τούτα που έγραψες εν τα εσκέφτηκα. εσκέφτηκα όμως γιατί να θέλει αντάλλαγμαν ο άης γιώρκης. «τίποτις εν θέλω σιγόρ» έπρεπε να πει. «τζαι έπρεπε να μου εφωνάζετε που πριν, που επήαν τόσα αθώα κοπελλούθκια άδικα».

    • Ο/Η M λέει:

      Νίκο εν καλά που λαλείς, γιατί εν εκατέβηκεν πιο πριν;

      • Ο/Η Noor λέει:

        Γιατί πιο πριν δεν είχαν σκεφτεί να στείλουν καμιά ωραία γκόμενα, να φατσάρει του Αγίου! Η κόρη του βασιλιά είναι σε ηλικία γάμου, όπως μας λέει ο αφηγητής από πριν. Ο Άγιος την βλέπει και παθαίνει ταράκουλο και δεν ξέρει πώς να τη χαιρετήσει.
        «Στέκεται, συλλοΐζεται πώς να τη σιαιρετήσει, για να την πω μουσκοκαρκιάν, μουσκοκαρκιά ᾽σιει κλώνους, για να την πω τρανταφυλλιάν, τρανταφυλλιά ᾽σιει αγκάθκια», μετά δε της λέει «μούσκους τζαι ροδοστέφανα στα καμαρόφρυδά σου». Δεν φταίει ο Άγιος βέβαια που μας την βγαίνει κάπως ερωτύλος, αφού βασικά η μορφή του στηρίζεται στο μυθικό ήρωα Περσέα που πάει να σώσει την πριγκηποπούλα Ανδρομέδα από τον δράκο και την ερωτεύεται με τον που την πρωτοκοιτάζει και χάνει τα βήματα ή τη μιλιά του (σταθερό reaction του Περσέα σε πολλά κείμενα). And on a serious note, το μοτίβο: «τί να είναι αυτό που βλέπω ή πώς να του / της μιλήσω, να το πω έτσι, δεν ισχύει για Χ λόγους, να το πω αλλιώς δεν ισχύει για Ψ λόγους» πρωτοεμφανίζεται δειλά δειλά κατά τον πέμπτο αιώνα μ.Χ., άρα δεν πιστεύω το τραγούδι, όπως το έχουμε, να χρονολογείται στους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους.

      • Ο/Η M λέει:

        Noor ωραία ανάλυση, μπράβο. Για το ‘πρώιμα χριστιανικά’ εννοούσα τους στίχους για τους άπιστους/αβάφτιστους. Νομίζω η μουσική ως μοτίβο μάλλον δανείζεται που την Αναγέννηση (βλ. Κρητική Αναγέννηση κλπ).

  2. Ο/Η Helen in Braituful λέει:

    Με τούτα που γράφεις δαμαί και άλλου που είχες γράψει πριν σκέφτουμαι πάντα την θέση του απλού ανθρώπου, τουα φανούς, που έχει πάντα ελάχιστο ρόλο στην ιστορία αλλά η ΙΣΤΟΡΙΑ η ίδια επηρεάζει τον βαθιά… εν ωραία που τα λαλείς… τούτα με το σχόλιο του Νίκο πιο πάνω εκάμαν με να σκεφτώ πολλά.
    Ωραία Ελένη

  3. Ο/Η postbabylon λέει:

    εξαιρετικη αναλυση φιλε, τζαι επικαιρη, εντελως τυχαια τζιαι εγω ακουα τουντο σιντι τουντες μερες.
    Νοστος α;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s