Μίσος…πόσον μίσος; Κανεί πιον.

apoel ultras EOKA B

Εν γνωστόν στους φίλους αναγνώστες το πάθος μου για τες μάππες. Εν προσποιούμαι ότι είμαι διανοούμενος οπαδός, φίλαθλος κλπ. Υποστηρίζω την ομάδαν μου με πάθος, αλλά τζιαι με προκατάληψην. Ως έναν βαθμόν ίσως τούτον εν αναγκαίον, εν κάποιον είδους πόλωσης, συγκέντρωσης γυρόν που μιαν ταυτότηταν τζιαι κάποια σύμβολα.

Στην Κύπρον η μάππα εν συνυφασμένη με την πολιτικήν, για ιστορικούς τζιαι κοινωνικούς λόγους. Επεράσαμεν δεκαετίες πόλωσης μέσω της μάππας, τζιαι όμως αθθυμούμαι που ήμουν μιτσής ότι είσιεν κάτι αυτοκόλλητα που ελαλούσαν «ποδόσφαιρο και πολιτική δεν σμίγουν» ή κάτι παρόμοιον. Τζιαι όμως, η πολιτική, καλώς ή κακώς, έπαιξεν μεγάλον ρόλον στην διαμόρφωσην του ποδοσφαιρικού τοπίου στην Κύπρον (τζιαι όι μόνον)*. Ως κοινωνία, έχουμεν κάποιες ηθικοπλαστικές ψευδαισθήσεις, τζιαι τούτη ήταν μια που τζιείνες.

Τζιαι όμως, τούτον που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια εν πρωτοφανές. Η αντιπαλότητα μεταξύ κάποιων συλλόγων, π.χ. των 2 μεγάλων της Λευκωσίας, έφτασεν επίπεδα παροξυσμού. Το μόνον που χρειάζεται να κάμετε είναι να μπείτε στο φατσοβιβλίον ή να δείτε τα σχόλια κάτω που τα άρθρα του Shoot & Goal (μέσω φατσοβιβλίου). Εγινήκαν ούλλα έναν: παροξυσμός, έντονον μίσος, το δήθεν αιώνιον αίσθημαν της αδικίας που έσιει η Ομόνοια π.χ., απέναντι στην δήθεν αλαζονείαν του ΑΠΟΕΛ τζιαι το ότι επήεν στους 8 του Champions League. Η ιδέα του ότι ο ένας ελέγχει την ΚΟΠ τζιαι τους διαιτητές, δυσπιστία, υπόνοιες, σπόντες, κατηγορίες. Ακόμα τζιαι οι διαιτητές εν ξένοι για τα μεγάλα παιχνίθκια, λόγω της δυσπιστίας. Εργαλεία που φανατίζουν τον κόσμον ακόμα παραπάνω-εν καλά για το μάρκετιγκ.

Βάρτε μέσα τζιαι τες τοπικές αντιπαλότητες: Λευκωσία/Λεμεσός κυρίως. Τζιαι ακόμα εν εκουμπήσαμεν το θέμαν των πολιτικών αντιπαραθέσεων μέσω της μάππας. Δαμαί έγραψα ‘βλακεία’ αρχικά, αλλά έσβησα το. Γιατί ακριβώς έννεν βλακεία, εν ένας πολλά έξυπνος τρόπος φανατισμού, πόλωσης, συγκέντρωσης γυρόν που όφκαιρα σύμβολα τζιαι ιδέες (ώσπου οι ιδέες να γινούν πράξεις, α-λα Χρυσή Αυγή).

Δυστυχώς εν βλέπω ελπίδαν καμιάν. Τούτη η συχνά βίαιη αντιπαράθεση απλά προσθέτει στην έχθρα τζιαι το μίσος ακόμα παραπάνω, τζιαι είμαστεν ούλλοι σε έναν κατήφορον χωρίς στόπερ, τζιαι χωρίς έλεγχο. Εν ζήτημαν χρόνου πριν να έχουμεν τζιαι νεκρούς, οι οποίοι φυσικά εννά συμβάλουν στο μίσος ακόμα παραπάνω, τζιαι να του δώκουν τζιαι νομιμοποίησην αναδρομικά. Η τραγική ειρωνία εν ότι τούτες ούλλες οι αντιπαλότητες εκαταλήξαν στην συνεχήν βίαιην αντιπαράθεσην όι τες δεκαετίες 50-70, που η πολιτική αντιπαράθεση ήταν στο φόρτε της, αλλά τωρά που είμαστεν δήθεν ‘Ευρωπαίοι’ (όι πως εν έχει βίαν στην Ευρώπην δηλαδή). Τζιαι τωρά που οι ομάδες μας σπανίζει να έχουν Κυπραίον παίχτην, εγινήκαν δήθεν τζιαι σύμβολα. Δυστυχώς ο επαγγελματισμός που πλευράς παιχτών τζιαι συλλόγων όι μόνον εν συμβάλλει στην ανατοποθέτησην της αντιπαλότητας σε πιο ήπιον επίπεδον, αλλά νομίζω ότι παίζει ρόλον στην επιδείνωσην της κατάστασης, γιατί τωρά εν ακόμα πιο σημαντικόν οι σύλλογοι να συσπειρώσουν τους οπαδούς, να τους κάμουν να ταυτίστουν με την εταιρείαν, να αγοράσουν τες κάρτες διαρκείας, την φανελλούαν τζιαι τα διάφορα άλλα.

Εψές έπαιζεν η ΑΕΛ με την Φενέρμπαχτσε. Ευτυχώς επέρασεν χωρίς ξεσπάσματα βίας, αλλά δέτε τα σχόλια στες ιστοσελίδες που ανάφερα πιο πάνω. Τα πλάσματα είπαν μας τζιαι ‘efharisto’ τζιαι ακόμα κάποιοι επιμένουν στον φανατισμόν. Τίποτε έννεν τυχαίον.

Τζιαι να πω η μάππα που θωρούμεν αξίζει τον κόπον; Αρτσιήθκια της λώττας. Τουλάχιστον τον τζιαιρόν που επήαιννα εγώ μάππαν είχαμεν τζιαι έναν Φλώρον Νικολάου, τον νεαρόν Οκκάν, τον μακαρίτην τον Γιαννήν, τον Τσιγκέλλην, τους Μαύρους (αδερφοί Μαύρου-όι να με πείτε τζιαι ρατσιστήν), τον Ηλίαν. Ήταν Κυπριακόν το πρωτάθλημαν τότε. Τωρά ίνταμπου είναι; Εν η 3η κατηγορία της Πορτογαλίας με κάποιους Κυπραίους.

______________________

βλ. Simon Kuper, Football Against the Enemy, τζιαι Franklin Foer, How Football Explains the World

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Μίσος…πόσον μίσος; Κανεί πιον.

  1. Ο/Η νεος λέει:

    Με τον aceras, εμένα, τζιαι εσένα είμαστεν τρεις οι Σαλαμιναίοι μπλόκκερς δηλαδή;

    Που να δεις τι γίνεται στα σχολεία…

  2. Ο/Η Anef_Orwin λέει:

    Μάριε,
    Έχω την αποκομίσει την εντύπωση [από τα γραφόμενα σου] ότι προσπάθησες να κρατήσεις κάπου ίσες αποστάσεις, ή κάμνω λάθος; Ενώ που την μιαν σωστά λαλείς ότι «Στην Κύπρον η μάππα εν συνυφασμένη με την πολιτικήν, για ιστορικούς τζιαι κοινωνικούς λόγους», που την άλλη μιλάς [ίσως και με κάποια δόση ειρωνείας κι αποστασιοποιημένος από την διαπλοκή των δεξιών κατεστημένων με το ποδόσφαιρο] για «το δήθεν αιώνιον αίσθημαν της αδικίας που έσιει η Ομόνοια» και για «δήθεν αλαζονείαν του ΑΠΟΕΛ»

    Βασικά το «αίσθημαν της αδικίας», αγγίζει ΟΛΕΣ τις Αριστερές ομάδες. Δες, ας πούμεν την προχτεσινή απόφαση της λεγόμενης Δικαστικής της ΚΟΠ με την οποία απέρριψε την ένσταση της Σαλαμίνας για αντικανονική συμμετοχή ποδοσφαιριστή της ΑΕΛ στο μεταξύ τους παιχνίδι. Μάλιστα η απόφαση λήφθηκε με την νικώσα ψήφο του Προέδρου [καθώς υπήρξε ισοψηφία] και μετά την παραίτηση άλλου μέλους της Δικαστικής. Αλλά η Σαλαμίνα αδικήθηκε [από τη διαιτησία τώρα] και στον αγώνα του Σάββατου με το ΑΠΟΕΛ [Αλίμονο τώρα, εν με τους Champion’s League που έπαιζε!]… Να θυμάσαι ότι και η Σαλαμίνα αλλά και η Αλκή θα αδικηθούν και στους αγώνες τους με την Ομόνοια. Είναι γνωστό το κόλπο του βαθέως κράτους της Δεξιάς ΚΟΠ να δημιουργεί εντάσεις, τριβές κι αντιπαραθέσεις μέσα στους οπαδούς των Σωματείων της Αριστεράς για πολιτικούς λόγους! Ήδη το ξεκίνησαν με την απόφαση της Δικαστικής της ΚΟΠ! Και είναι ότι χρειάζεται σε μια προεκλογική περίοδο, οι Αριστεροί να εν διασπασμένοι ΚΑΙ δη για το ποδόσφαιρο! Άσε που διαχρονικά τα Αριστερά Σωματεία παίζουν τα καλά παιδιά αποδεχόμενοι κανονισμούς που πρώτα πάνω τους εφαρμόζονται [τιμωρίες έδρων, μεγάλα πρόστιμα]…
    Τέλος, να αναφέρω πως από τότε που ΕΔΟΝ δεν έχει και τόσο επιρροή [και δεν περνά ο λόγος της] μέσα στη Θύρα 9 της Ομόνοιας, αυξήθηκε και ο χουλιγκανισμός από τους οπαδούς της!

    • Ο/Η M λέει:

      Φίλε Άνευ-δέχουμαι τα σχόλια σου, τζιαι ως οπαδός αριστερών ομάδων που γεννησιμιού μου είμαι απόλυτα ενήμερος τζιαι που ιστορικής τζιαι που σύγχρονης άποψης. Διαφωνώ με την θεωρίαν διάσπασης των αριστερών όμως, εν νομίζω να υπάρχει τόσον μεγάλη ατζέντα τζιαι συνωμοσία. Ως Σαλαμιναίος τζιαι επίσης που το χωρκόν που είμαι, η διάκριση πάντα έππεφτεν με το μέγεθος ταυτόχρονα με την πολιτικήν. Ούτε που επαίζαμεν με την Ομόνοιαν είδαμεν άσπρην μέραν, ούτε με το ΑΠΟΕΛ.

      Τούτον που με ανησυχεί εν τζιείνον στο οποίον αναφέρεσαι στο τέλος του σχολίου σου: στον χουλιγκανισμόν ο οποίος άρκεψεν να κυριαρχεί (τζιαι όι μόνον την 9). Νομίζω ότι όσον καταρρέουν κάποιες οικονομικές τζιαι κοινωνικές δομές, δίχτυα στήριξης κλπ, τόσον ο κόσμος, ειδικά οι πιο νέοι, συσπειρώνουνται γυρόν που ιδέες τζιαι οργανώσεις που τους διούν μιαν φωνήν τζιαι μιαν ταυτότηταν. Η οικονομική κρίση φέρνει τζιαι την πόλωσην, σε μιαν κοινωνίαν η οποία ήταν δυστυχώς ήδη πολωμένη (τζιαι κωλομένη) λόγω του Κυπριακού. Αν αφαιρέσεις τα σύμβολα της κάθε παράταξης (σβάστικες, Τσε κλπ) εννά δεις ότι εν 2 όψεις του ιδίου φαινομένου: την συσπείρωσην νέων ανθρώπων γυρόν που σύνολα που επιβάλλουν ομοιομορφίαν (στολές, χρώματα), σύμβολα (χωρίς πάντα να υπάρχει τζιαι το ιδεολογικόν υπόβαθρον) τζιαι (πολλά σημαντικόν τούτον) την επιλογήν της επιβολής της ‘ιδεολογίας’ μέσω της βίας. Παρόλο που τα σύμβολα της 9 εν θεωρητικά αριστερά, η πρακτική της κινητοποίησης με την πιθανότηταν της βίας εν κατ’ακρίβειαν μια ανησυχητική δεξιότροπη τάση. Γι’αυτόν τζιαι οι bona fide δεξιές συσπειρώσεις (Ultras, Μαχητές κλπ) εν πολλά πιο επιτυχημένες γιατί εν στο στοιχείον τους-τζιαι συνεπώς η 9 ανταποκρίνεται παίζοντας τους στο παιχνίδιν τους, το οποίον εξασκούν δεκαετίες. Να σου δώκω τζιαι έναν τελευταίον παράδειγμαν: παρόλο που η Bologna στην Ιταλίαν θεωρείται παραδοσιακά αριστερός σύλλογος τζιαι πόλη, τα τελευταία χρόνια η παρουσία των οργανωμένων οπαδών της εγίνηκεν πλατφόρμα έκφρασης ακροδεξιών στοιχείων που εκφράζουνται με ρατσιστικό/ξενοφοβικόν τρόπον. Πόσον μακρυά εν η Ομόνοια που τούτον; Όι πολλά μακρυά νομίζω.

  3. Ο/Η Anef_Orwin λέει:

    Φίλε Μάριε,

    Αφού μπήκαμε στον χορό ας χορέψουμε ακόμα λίγο με μερικές ακόμα κουβέντες…

    1. Σίγουρα οι διακρίσεις έχουν σχέση «… με το μέγεθος ταυτόχρονα με την πολιτικήν»… Κι αυτό το παρατηρούσαμε και στον χώρο των Αριστερών σωματείων με την “Ομόνοια” να έχει την εύνοια της διαιτησίας κάποιες φορές, αλλά συνήθως όταν αυτή η εύνοια δεν θα λειτουργούσε βαθμολογικά ή άλλως πως σε βάρος δεξιών ομάδων, Κι αυτή η διάκριση λειτουργούσε αρνητικά μεταξύ των [Αριστερών] οπαδών των Αριστερών ομάδων. Άσε που για την Αμμόχωστο το “ανορθωσιάτικο” σύνθημα [επί εποχής Κίκη Κωνσταντίνου και μετά] «για την Αμμόχωστο» [ρε gamoto], έβλαψε τελικά την Σαλαμίνα! [Δες κι αυτό το post μου:

    2. Ο χουλιγκανισμός, τουλάχιστον στις κερκίδες των Αριστερών σωματείων δεν μπορεί να καταπολεμηθεί χωρίς ουσιαστικές πολιτικές παρεμβάσεις. Γι’ αυτό και θεωρώ ατυχές να αποστασιοποιούμε τον χουλιγκανισμό από τα εκατέρωθεν «σύμβολα»… Αυτά τα «σύμβολα» και των μεν και των δε θα μας βοηθήσουν να παρέμβουμε πολιτικά, για να αποφεύγεται ή έστω να περιορίζεται «και η πρακτική της κινητοποίησης με την πιθανότηταν της βίας»…

    3. Να αναφέρω, από όσα μου έλεγε ο φίλος μου ο Γκάνταλφ, από τις εμπειρίες του από το σύντομο πέρασμα του από την Μέση Εκπαίδευση, τις σβάστικες ή το σήμα των SS πάνω στις τσάντες των ΑΠΟΕΛίστων μαθητών και την συνθηματολόγηση υπέρ του Γρίβα ή και ακόμα της ΕΟΚΑ Β΄ όταν οι αντίπαλοι “Ομονοιάτες” αναφέρονταν στο CHE, ή φορούσαν φανέλα με τη φωτογραφία του!

    4. Καταλαβαίνω την αναγκαιότητα για «την συσπείρωσην νέων ανθρώπων γυρόν που σύνολα που επιβάλλουν ομοιομορφίαν (στολές, χρώματα), σύμβολα (χωρίς πάντα να υπάρχει τζιαι το ιδεολογικόν υπόβαθρον) τζιαι (πολλά σημαντικόν τούτον) την επιλογήν της επιβολής της ‘ιδεολογίας’ μέσω της βίας» και ότι αυτό δυστυχώς ισχύει πλέον και στον χώρο των οργανωμένων οπαδών των ομάδων της Αριστεράς. Όπως είπα και πιο πάνω σημαντική πρέπει να είναι η πολιτική παρέμβαση από πλευράς των αριστερών νεολαιίστικων οργανώσεων μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο… Ας μην πέφτουμε κι εμείς στην παγίδα της δήθεν “αποπολιτικοποίησης” του ποδοσφαίρου. Κατ τέτοιο δεν υπάρχει. Όλα στη ζωή είναι πολιτική! Κι αν αφήσουμε τα πράγματα να συνεχίζονται στην ίδια πορεία που ακολουθούν σήμερα, τότε όντως «… η Ομόνοια … [εν νεν]… μακρυά που [το οι οπαδοί της να] εκφράζουνται με ρατσιστικό/ξενοφοβικόν τρόπον»… Δεν είναι λίγα που ακούουν οι μαύροι ποδοσφαιριστές της “Ομόνοιας” [όταν κάμουν κάποιο αγωνιστικό λάθος] κι από τους ίδιους τους οπαδούς της…

    • Ο/Η M λέει:

      Φίλε Άνευ,

      Νομίζω σε κάποια σημεία συμφωνούμεν. Λαλείς ότι «Άσε που για την Αμμόχωστο το “ανορθωσιάτικο” σύνθημα [επί εποχής Κίκη Κωνσταντίνου και μετά] «για την Αμμόχωστο» [ρε gamoto], έβλαψε τελικά την Σαλαμίνα!». Για τούτον ακριβώς τον λόγον εσταμάτησα να ασχολούμαι με την Σαλαμίνα προς τα μέσα της 10ετίας του ’90 (προσωρινά) λόγω απογοήτευσης.

      Θυμούμαι μιαν φοράν επήα στο σύνηθες τελευταίον ματς της Ομόνοιας στην Ευρώπην έναν καλοτζιαίριν (πάω όποτε συμπίπτει με τες διακοπές μου στην Κύπρον-επήαιννα δηλαδή γιατί εν πάω πιον), τζιαι οι Ομονοιάτες εκάμναν τους πίθηκους όποτε έπιαννεν την μάππαν ο Αφρικάνος παίχτης της Λέφσκι. Έχει τζιαι 7-8 χρόνια η κουβέντα.

      Προβληματίζει με η ιδέα της πολιτικής παρέμβασης όμως. Οι λόγοι που υπάρχει το πρόβλημαν του ρατσισμού τζιαι της βίας παν φυσικά πολλά βαθκιά. Εν είμαι σίουρος ότι η ιδέα της παρέμβασης της ΕΔΟΝ π.χ. αποτελεί μελλοντικά δυνατόν τζιαι αποτελεσματικόν μέτρον. Ναι μεν η πολιτική έχει μεγάλην (τζιαι ιστορικήν) σχέσην με το ποδόσφαιρον, αλλά τούτον εν σημαίνει ότι εν αλλάσσουν τα πράματα. Έννεν ούλλοι οι Ομονοιάτες ΑΚΕΛικοί, τζιαι ο έλεγχος της 9 που την ΕΔΟΝ είμαι σίουρος ότι αποξενώνει πολλούς. Έχω τζιαι φίλους αριστερούς που εν ΑΠΟΕΛίστες (απίστευτο κι όμως αληθινόν). Τα στερεότυπα εν απλά στερεότυπα. Ναι μεν η μάζα των πορτοκαλί έχουν ακροδεξιές/ναζιστικές τάσεις, εν σημαίνει όμως ότι ο μέσος ΑΠΟΕΛίστας εν έτσι. Το ίδιον τζιαι με την 9. Δυστυχώς, μπορώ να πιστέψω ότι το ποσοστών των πραγματικά ρατσιστών Ultras εν πολλά πιο ψηλόν που το (σχεδόν ανύπαρκτον) ποσοστών των πραγματικά ανθρωπιστών/κομμουνιστών/διεθνιστών μελών της 9.

      Θεωρώ ότι η παρέμβαση οργανωμένων πολιτικών ομάδων τζιαι κομμάτων στις κερκίδες εν αναχρονισμός πλέον, ειδικά στην εποχήν του (δήθεν) επαγγελματισμού του ποδοσφαίρου. Ο ρατσισμός τζιαι η ξενοφοβία πηγάζουν που την αποτυχίαν του συστήματος να καλλιεργήσει πολίτες με ευαισθησίες που παν ενάντια στα ζωώδη τζιαι πρωτόγονα ένστικτα του μίσους της διαφορετικότητας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s