Οδοιπορικά της Νήσου: μέρος δεύτερον (Πέλλαπαϊς)

Πέλλαπαϊς
κάμετε κλίκ στην φωτογραφία για να δείτε το σετ ολόκληρο

English here

Η δεύτερη μου μεγάλη εκδρομή ήταν στο Πέλλαπαϊς. Αν θκιεβάζετε το μπλογκ μου τακτικά εννά ξέρετε ότι έχω πελλάραν με τα ιστορικά της Νήσου.

Το Πέλλαπαϊς είχα το δει μόνον σε αφίσιες/φωτογραφίες καδρομένες που είχαμεν στο σκολείον, μαζίν με ούλλα τα δισδιάστατα ‘Δεν Ξεχνώ’ (Σαλαμίνα, Σόλοι, Τζιερύνια κλπ). Έχοντας πολλύν καημόν να το δω, ίσιωσα με την οικογένειαν μιαν καλήν πρωΐαν. Επεράσαμεν στα βόρεια που τον Άην Νικόλαν (4 μίλι). Ήταν η πρώτη φορά που επήρα το αυτοκίνητον τζιαι έπρεπεν να αγοράσω ασφάλειαν. Πάω στην καμπίναν με τες ασφάλειες, ήταν 2 Τουρκόφωνοι Κυπραίοι (Τ/Κ), ο άντρας εμίλησεν μου Ελληνοκυπριακά, η γυναίκα επροετοίμαζεν πρόγευμαν. Όσον ελάλουν τες λεπτομέρειες του οχήματος του παρέα (διπλοκάμπινον, όφτζιαιρες χαρτούτσιες μες την κάσιαν, παντός είδους γεωργικός εξοπλισμός μες τα πόθκια του συνοδηγού, 1 τόνος σκόνη), εθώρουν την γεναίκαν που έκοφκεν αγγουράκιν, τομάταν, χαλλουμούιν. Προς μεγάλην μου έκπληξην θωρώ την τζιαι φκάλλει έναν πόλιπιφ (Zwan) τζιαι αννοίει το τζιαι κόφκει το. Ξέρω πως οι Τ/Κ έννεν θρήσκοι γενικά, τζιαι πιθανότατα πολλοί τρων σιοίρον. Το πόλιπιφ όμως έννεν καν σιοίρος. Αν το να τρώεις σιοίρον εν προσβολή για τον προφήτην, το να τρώεις πόλιπιφ πρέπει να θεωρείται τζιει που τες προσβολές (σιόρ). Τζιαι τούτον ήταν ακόμα μια επιβεβαίωση της κοινής μετα-αποικιακής μας κουλτούρας, αφού το πόλιπιφ εφέραν το οι Εγγλέζοι, αλλά στην Αγγλίαν πολλά λλίοι το τρων σήμερα, αφού έχουν πρόσβαση σε αληθινόν κρέας (bully beef = βοδινό κατ’ακρίβειαν). Στην Κύπρον εν κουλτούρα, τρώεται με την παττίχαν κλπ.

Σιγά-σιγά εφκήκαμεν πας τον δρόμον Αμμοχώστου-Λευκωσίας. Μόνον μέσα που τούντην διαδρομήν μπορεί το πλάσμαν να καταλάβει τι σημαίνει Μεσαρκά. Παρόλο που εμείς οι ιστορικοί ξέρουμεν την σημασίαν τούντου σιτοβολώνα που ετάιζεν την Βενεθκιάν τζιαι το Σταμπούλιν, άλλον να την θωρείς σε ούλλον της το μεγαλείον, επίπεδη ως που φτάννει το μάτιν σου, τζιαι γεμάτη πάλες.

Έναν μεγάλον μου πρόβλημαν όποτε πάω στον βορράν εν οι ονομασίες των χωρκών. Η απόπειρα να διαγραφεί η ιστορία του χώρου με την αλλαγήν των ονομάτων κάμνει με θηρίον. Αν δείτε τες οθωμανικές πηγές, ούλλα τα χωρκά έχουν ονομασίες που είτε εν απλή μεταγραφή/απόδοση στα τούρτζικα (π.χ. Κερύνεια/Girniye, Μόρφου/Omorfa, Λάπηθος/Lapta, Λεμεσόν/Limesun) ή μετάφραση της ιδιότητας (Κυθρέα/Değirmenlik = τόπος με μύλους). Το να αλλάσσεις τα ονόματα με άσχετα ονόματα, εθνοπρεπή, εν βαρβαρότητα. Εν κανεί που η δημογραφική αλλαγή καταστρέφει την ιστορικήν μνήμην, αλλάσσουν τζιαι τα ονόματα για να μεν έσιεις σημείον αναφοράς. (Το Google Maps αν κάμετε ζουμ έσιει τζιαι τα 2 ονόματα). Τζιαι το να λαλείς την Αγλαντζιάν Αγλαγγιάν βαρβαρότητα είναι, ακούεις Κλαίρη;

Εφτάσαμεν αισίως στο Πέλλαπαϊς. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι όμορφος μεσαιωνικός χώρος είναι, άλλον έναν δείγμαν του πλούτου του φράγκικου βασιλείου της Κύπρου. Ως μεσαιωνικό μοναστήρι φαίνεται (τζιαι μάλλον ήταν) χτισμένον σαν φρούριον, για να το προστατέψει που επιδρομές. Στον χώρον υπάρχουν πολλά σύμβολα των Λουζινιανών, του Καθολικισμου (όπως εν αναμενόμενον) αλλά τζιαι άλλα στοιχεία, όπως μια μαρμάρινη Ρωμαϊκή σαρκοφάγος που κάποιος πρέπει να κουβάλησεν που αλλού. Στην πέτρινην βάσην της έσιει χαραγμένα 2 αστέρκα του Δαυίδ, ποιος να ξέρει πόθθεν ήρταν;

Εννοείται πως γυρόν που το μοναστήριν έσιει λογιών-λογιών τουριστικά σαγλιά, τζιαι κάποιος μου είπεν επίσης εκ των υστέρων ότι εν τζιαι το σπίτιν του Λωρενς Ντάρελ, αλλά εν το είδα.

Γενικά έφυα που το Πέλλαπαϊς νιώθοντας έναν προβληματισμόν: ότι η κληρονομιά της Φραγκο-Βενετό-κρατίας, παρόλο που εν πολλά πλούσια τζιαι υπάρχει παντού, που ξωκλήσια μες τον κάμπον, ως τα πιο εμφανή (καθεδρικοί/τείχη κλπ), εν προωθείται σωστά (ή καθόλου) γιατί εν ταιρκάζει με τους εθνικισμούς μας. Τούτον το αίσθημαν μου ενισχύθηκεν παραπάνω με την επίσκεψην μου στο (κατά τα άλλα άψογον) Μεσαιωνικόν Μουσείον στο Κάστρον της Λεμεσού, για το οποίον εννά σας πω σύντομα.

Επιάμεν σιγά-σιγά τον δρόμον για την Αμμόχωστον, με τον ήλιον πίσω μας να κρούζει τον κάμπον, τζιαι τα τοπωνύμια να με κρούζουν εμέναν.

___________________

Φωτογραφίες που το Πέλλαπαϊς

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία, Ταξίθκια and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 απαντήσεις στο Οδοιπορικά της Νήσου: μέρος δεύτερον (Πέλλαπαϊς)

  1. Τωρά που τα εδκιάβασα τούτα που έγραψες, όπως τα έγραψες αθθυμήθηκαν την πρώτη βολάν που επήα τζιαμέ. Τωρά θωρώ ότι άμαν τα θεωρήσεις «δεδομένα», ότι εννά εν «πάντα» τζιαμέ εν τα θωρείς με την ίδιαν μμαθκιάν. Ακριβώς για τούν’ τον λόγο κάμνω «αποτοξίνωσην», μιαν τζιαι κάποια φάση ενόμιζα ότι ήταν να μεν τα πιαν ούλλα που τα σιέρκα μονομερής τζιαι εν εχόρταννα.

    Την επόμενη φοράν, επιβάλλεται να επισκεφτείς τον Κορματζιήτην τζιαι την Καρπάσιαν – εννά σ’ αρέσει πολλά, ειδικά αν κάτσεις με κανέναν παππούν, καμιάν γιαγιάν να πιεις καφέν. Εγγυημένα πράματα! 🙂

  2. Ο/Η strovoliotis λέει:

    Πράγματι, αν δεν περάσεις καλοτζιαίριν που την Μεσαρκάν, εν μπορείς να πεις ότι την γνωρίζεις. Του Μόρφου λαλούν το Guzelyurt που σημαίνει το ίδιο.
    Ιστορικός δεν είμαι, αλλά όσα γνώρισα από το 2003 στην βόρεια πλευρά του βουνού είναι χωρίς συζήτηση τα ομορφότερα μέρη στην Κύπρο.

  3. Το Πέλλαπαϊς εν ήταν άσιημον αλλά ήταν ψιλοαπογοήτευση σε σχέσην με το τι επερίμενα. Τζιαμέ που τα είδα ούλλα εν στο κάστρον του Αγίου Ιλαρίωνα. Απίστευτον! Μόνον η κατεχόμενη Λευκωσία (Αγιά Σοφιά τζιαι το χάνιν των τούρκων) του μπαίννει λλίον.
    Μάχουμαι τωρά να πείσω την κυβέρνηση (δηλαδή τη σύζυγον) να ξαναπάμεν ποτζιεί για να δούμεν τζιαι το Βουφαβέντο που εν πιο δύκολον να το ανεβείς με μωρά. Άσε που έσιει τζιαι ένα φοϊτσιάρικον δρομούϊν ως τζιαμέ που εν χωρεί θκιό αυτοκίνητα τζιαι τρέμεις άμπα τζιαι εύρεις κανέναν που απέναντι. Αλλά η θέα της χώρας στα νότια εν απ΄θστευτη που τζιαμέ. Θωρείς ως τη θάλασσαν της Σκάλας. Γ…την ατυχίαν μου πρέπει να το λύσουμεν το ρημάδιν να ξεστραβωθεί ο κόσμος για το τι χάννει…

  4. Ο/Η postbabylon λέει:

    12*** gia tes parathriseis sou, eidika gia to mpoukkoman twn tourkofonwn kypraiwn!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s