Οδοιπορικά της νήσου: μέρος το πρώτον (Τζιήτιν, Μαζωτός, Αλαμινός, Ζύγι)

Εκατέβηκα που λαλείτε στην νήσον για έναν ταξίδιν-αστραπή (ή έτσι μου εφάνηκεν). Τούτην την φοράν είχαμεν τζιαι γάμους, επαντρεύκετουν ο αρφός μου τζιαι είχαμεν τζιαι προετοιμασίες. Εννά σας γράψω άλλον ποστ για τζιείνον. Αποφάσισα να σας πω για το ταξίδιν μου σιγά-σιγά, όπως το έκαμα τζιαι γω-σε αναρτήσεις που αντιστοιχούν στες εμπειρίες μας.

Το καμπαναρκόν με τα οικόσημα της οικογένειας de Gibelet

Ο πρώτος γυρός που εδώκαμεν ήταν στην περιοχή μεταξύ Λάρνακας τζιαι Λεμεσού. Είπαμεν τούτην τη φοράν να συνδυάζουμεν τες επισκέψεις μας σε διάφορα ιστορικά κάκκαφα που μας αρέσκουν εμάς, με επισκέψεις σε χώρους που θα αρέσκουν της μιτσιάς (η οποία κλείει αισίως τους 4 που εφτομάς). Έτσι, για νάχουμεν ούλλοι κάτι να σιαιρούμαστεν. Συνεπώς είπαμεν να πάμεν στον Μαζωτόν να δούμεν τες καμήλες τζιαι να το συνδυάσουμεν με 1-2 άλλα πράματα.  Ο πρώτος μας σταθμός ήταν η εκκλησιά της Αγγελόκτιστης στο Τζιήτην (συγγνώμην Κλαίρη μου, εγώ εν μπορώ να πω ‘Κίτιν’ τζιαι ‘Αγλαγγιά’). Εγώ είχα πάει στο δημοτικόν αλλά εν αθθυμούμουν τίποτε (όπως τζιαι με τες πλείστες ιστορικο-εθνοπλαστικές επισκέψεις που μας επαίρναν οι πεφωτισμένοι μας δασκαλοκηφήνες (10 εφτομάες διακοπές, οεο! σόρυ ανηψιά 🙂 ). Εφτάσαμεν στον χώρον τζιαι έδωκα γυρόν που πίσω που την εκκλησιάν, ηύρα έναν ωραίον νοσσιόν τζιαι πάρκαρα την διπλοκαμπινιάν του πατρός μου (όντες χωρκάτες έχουμεν τζιαι το απαραίτητον όχημαν). Αμέσως ττούκκου η μιτσιά εφέρμαρεν έναν ωραίον παιχνιδότοπον που έχει πίσω που την εκκλησιάν. «Ωραία» σκέφτουμαι τζιαι γω, νάσιει τζιαι κάτι τζιείνη να σιαίρεται. Πάμεν, έδωκεν γυρόν τες σούσες κλπ, τζιαι επήαμεν στην εκκλησιάν (με διαμαρτυρίες φυσικά).

Εγώ αν δεν το ξέρετε έχω πελλάραν με την φωτογραφίαν σε ημι-επαγγελματίκον επίπεδον, τζιαι μάλιστα δακάτω ήμουν τζιαι μέρος ενος πρότζιεκτ που εφωτογραφίζαμεν  χώρους θρησκευτικούς με φωτογράφισην 360 μοίρες κλπ. Μπαίννουμεν που λαλείτε της εκκλησιάς τζιαι αμέσως πετάσσεται ένας γέρος, φύλακας της κληρονομιάς μας, κάντλαναφτ, τζιαι λαλεί μου «no photo». Εντάξειν λαλώ του, αλλά πρέπει η μουτσούνα μου να ήταν όπως τα σύννεφα που μαυρίζουν τζιαι εν έτοιμα να πουμπουρίσουν, γιατί είπεν μου «γράφει το τζιαι πας την πόρταν»(εν το έγραφεν). Τέλος πάντων. Μπαίνουμεν, η εκκλησιά ωραία πολλά, με πολλύν ύστερον βυζαντινόν τζιαι μεσαιωνικόν πράμαν μέσα. Είχεν τζιαι μιαν ενδιαφέρουσαν ταφόπλακαν μιας Κυπροφράντζιησσας αριστοκράτισσας που την οικογένειαν των de Gibelet που το 1302. Τούτον ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, γιατί η φραγκο-βενετσιάνικη επιρροή τζιαι κληρονομιά, παρόλο που υπήρχεν πας τες εκκλησιές μας, εν υπάρχει τόσον πολλά πιον-ίσως γιατί έπρεπεν ναν καθαρά βυζαντινές τζιαι τιτσιρώσαν τες οι ορθόδοξοι μουτζαχεντίν πρόσφατα, ποιός ξέρει; Άμαν πάτε στο κάστρον της Λεμεσού (σε άλλην ανάρτησην τούτον), εννά δείτε απίστευτα πράματα, πραγματικήν μεσαιωνική κληρονομιά, η οποία όμως εν στο μουσείον οπότε έννεν εύκολον να καταλάβουμεν την ύπαρξην της μες τον ιστορικό χώρον. Χρωστώ σας ανάρτησην για την μεταχείρισην της μεσαιωνικής κληρονομιάς στην νήσον των ντιβέλοπερς.

Η ταφόπλακα της Simone de Gibelet (φωτο του petrus.agricola στο Flickr-πατάτε την φωτογραφία για τον σύνδεσμο)

Ο μίζερος κάντλαναφτ, θεματοφύλακας της κληρονομιάς, ακολούθαν μας πουτάπισων, με την βαρετήν του την νοσσιάν, άμπα τζιαι κλέψουμεν ή φωτογραφήσουμεν τίποτε. Τότε έκαμα την σύνδεσην: τούτοι οι ‘φύλακες’ εκκλησιών εν πάντα έτσι. Τζιαι στον Τρυπιώτην, τζιαι στον Άην Νικόλαν της Στέγης, τζιαι στον Λαμπαδιστήν-μίζεροι, δυσάρεστοι ανθρώποι που συμπεριφέρουνται σάννα τζιαι κάμνουν σου χάρην που σε αφήννουν να δείς την εκκλησιάν τους-σάννα τζιαι έν ανήκουν σε ούλλους μας. Μα γιατί σιόρ; Εν τουριστικός πόλος έλξης ρε μαλάκες, γιατί εν βάλλετε ανθρώπους χαμογελαστούς, να ξέρουν τζιαι καμιάν γλώσσαν να ξηγιούνται; Σέβουμαι το ότι απαγορεύεται να φκάλλεις φωτογραφίες τζιαι κατανοώ το, αλλά όι να μου συμπεριφέρεσαι σαν σε εγκληματίαν. Ο παπάς που έγλεπεν την εκκλησιάν του Λαμπαδιστή, την ώραν που επήαμεν εθκιέβαζεν εφημερίδαν για στοισιήματα μάππας τζιαι εσηκώθηκεν με εμφανήν δυσαρέσκειαν. Έσιει κόσμον άνεργον, δώστε του καμιάν μπακκίραν να κάθεται τζιαμαί ρε, κηφήνες.

Τέλος πάντων, επήαμεν τζιαι στον Μαζωτόν να δούμεν τες καμήλες. Καθ’οδόν είσιεν πολλές ταπέλλες που εσατιρίζαν την κατάστασην του δρόμου που το Τζιήτιν στον Μαζωτόν (όντως χάλια). Εδώκαμεν 2 ευρά για τεράτσια τζιαι εταΐσαμεν τες καμήλες τζιαι τα άλλα ζώα, τζιαι η μιτσιά έκαμεν πολλήν χαράν (τζιαι κυρίως μαθθαίννει να μεν φοάται ούλλα τα ζώα).

Κίρκη η καμήλα

Που τζιαμαί επήαμεν στην Αλαμινόν που έσιει έναν μεσαιωνικόν κούλαν ( Τουρ. kule = πύργος). Που τζιαμαί στο Ζύγιν, στην ταβέρναν του Μάριου που εφάμεν ωραίον ψαρούιν με τους καλούς μου φίλους τον Μ. τζιαι την Κ. (εσύστησεν μου τον Μάριον τζιαι η Ππόστ πέρσυ τζιαι φέτος εκατάφερα να πάω). Συνιστώ σας την τζιαι γώ, γιατί εν ωραίος τόπος τζιαι πολλά καλόν το φαΐν, με πολλά ευγενικά πλάσματα που δουλεύκουν τζιαμαί. Που τζιαμαί εφκήκαμεν στον αυτοκινητόδρομον τζιαι στραφήκαμεν στα κοτσιηνοχώρκα, την γην των ηρώων τζιαι των ξενοδόχων.

Ο κούλας στην Αλαμινό

Ψαροταβέρνα Μάριος στο Ζύγι-καλόν φαΐν τζιαι καλά πλάσματα (κλίκκι την φωτογραφία για πληροφορίες-όι εν πιάννω προμήθειαν)

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία, Ταξίθκια and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s