Μια ταινία, μάππα τζιαι συναισθήματα

Εχτές επήα να δω μια Καταλανική ταινία που επροβάλλαν κάτι παιθκιά του Ισπανικού τμήματος δαμαί, το Μαύρον Ψουμίν (Pa Negre). Πολλά καλή ταινία, λλίον στο στυλ του Pan’s Labyrinth, αλλά με παραπάνω ρεαλισμόν τζιαι πολλά έντονη. Συνιστώ σας την πολλά. Εμπήκαν μου ιδέες για την απεικόνιση του Ισπανικού εμφυλίου σε πρόσφατες ταινίες, τζιαι για την συζήτηση μέσω της τέχνης τούτων των γεγονότων που εδιχάσαν την Ισπανίαν τζιαι ούλλην την Ευρώπη. Εννά τα συζητήσουμεν τζιαι τούτα σύντομα στο επόμενον μου ποστ.

Τζιαμαί που εκάθουμουν, ήταν μπροστά μου έναν παιδίν Βάσκος, ο Σιάμπι (Xabi). Εθυμήθηκα ότι εψές ήταν ναν ο τελικός του ΟΥΕΦΑ μεταξύ της Αθλέτικ Μπιλμπάο τζιαι της Ατλέτικο Μαδρίτης, τζιαι ρώτησα τον αν του αρέσκει η μάππα τζιαι αννέν της Μπιλμπάο (γιατί έπαιζεν ναν της Ρεάλ Σοσιεδάδ). «Ναι, πολλά, είμαι τζιαι μέλος του σωματείου. Ο παππούς μου ήταν που τα ιδρυτικά μέλη, ήταν το μέλος νο. 57 του σωματείου!». Φανταστείτε σύμπτωση.

Είδα τζιαι τον τελικόν. Η Μπιλμπάο αρέσκει μου πολλά, παίζουν πολλά όμορφην μάππαν, τζιαι φυσικά έχουν τζιαι την πασίγνωστη πολιτικήν του να έχουν μόνον Βάσκους παίχτες. Που την μιαν εννά μου πείτε εθνικισμός, κακόν πράμαν, τζιαι δέχουμαι το. Που την άλλην όμως, αν είδετε ίνταλος εκλαίαν όπως τα μωρά οι παίχτες στο τέλος επειδή εχάσαν, εννά καταλάβετε τζιαι γιατί τούτον εν όσον νάναι μια πολλά όμορφη τζιαι σπάνια ποιότητα στον σημερινόν κόσμον της μάππας, που εν κυνικός τζιαι εμπορικός στο ζενίθ. Η αντίφαση με την νικήτρια Ατλέτικο εν μεγάλη: ο παιχταράς που έβαλεν 2 γκολ, ο Φαλκάο, εν Κολομβιανός. Ο άλλος, ο Ντιέγκο, Βραζιλιάνος. Οι υπόλοιποι εν Ουρουγουανοί, Βέλγοι, Τούρτζιοι, κλπ κλπ. Έννεν το ίδιον. Η Μπιλμπάο μπορεί να εν αναχρονισμός, μπορεί να εν ένας θεσμός που λειτουργεί αντίθετα με την κερδοσκοπική φιλοσοφία της ΦΙΦΑ τζιαι της TV, όμως για μέναν, τζιαι για τον απλόν οπαδόν, η μάππα εν έναν πολλά συναισθηματικά φορτισμένον σπορ, τζιαι οποιοδήποτε ίχνος ρομαντισμού, αγνής αγάπης τζιαι αφοσίωσης εν υπερπολύτιμον στες μέρες μας.

Όπως το είπεν τζιαι ο Γκαλεάνο:

“En su vida, un hombre puede cambiar de mujer, de partido político o de religión, pero no puede cambiar de equipo de fútbol”

[Στη ζωήν του ο άντρας (σ.σ. τζιαι η γυναίκα) μπορεί να αλλάξει γυναίκαν(/άντραν), πολιτικόν κόμμαν ή θρησκείαν, αλλά εν μπορεί να αλλάξει την ομάδαν του]

Εν φανερόν ότι εμείς οι απλοί οπαδοί νιώθουμεν έτσι, αλλά αν το ενιώθαν τζιαι οι παίχτες ήταν ναν ακόμα πιο καλά.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες, Πολιτικά τζιαι ιστορία and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 απαντήσεις στο Μια ταινία, μάππα τζιαι συναισθήματα

  1. πολλά καλό μπλογκ! σιαίρουμαι που σε ήβρα!

  2. Ο/Η aqua λέει:

    Έχω μια διαφωνίαν: εκλαίασιν γιατί εθέλαν να νικήσουσιν. Αν εσιαίρουνταν που επαίξασιν ήταν ναν αναχρονισμός…
    Πολλά καλή φαίνεται η ταινία! Εννα την ψάξω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s