Πολιτισμικές παρεξηγήσεις

Άμαν είσαι άνθρωπος που την Μεσόγειον τζιαι ζιεις σε χώραν της Β. Ευρώπης, μέσα-μέσα κάποια πράματα φατσάρουν σου πολλά παράξενα τζιαι θέλει τζιαιρόν για να τα συνηθίσεις. Εν ξέρω αν η Πποστ τζιαι ο Aceras έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Για παράδειγμα, στες δικές μας κουλτούρες, το να βάλεις τον άλλον έσσω σου, να τον ταΐσεις τζιαι να τον ποτίσεις, θεωρούνται το μίνιμουμ της φιλοξενίας μας. Έχουμεν μιαν αντροπήν, σάννα τζιαι νιώθουμεν ότι εν υποχρέωση μας να προσφέρουμεν ότι καλόν έχουμεν στον μουσαφίρην. Επίσης, άμαν μας καλλιούν κάπου εν αδιανόητον να πάμεν όφτζιαιροι-κάτι εννά πάρεις, εννά σταματήσεις στο ζαχαροπλαστείον να πιάσεις έναν δίσκον γλυκά, ή αν έκαμες κάτι έσσω σου (που ελιωτές ως λουκάνικα) παίρνεις κάτι μιτά σου ως προσφοράν τζιαι ευκαριστώ για την φιλοξενίαν που σου προσφέρουν.

Οι Εγγλέζοι έννεν έτσι (ανακάλυψα την τασιηνόπιτταν). Η ιδέα της προσφοράς τζιαι της φιλοξενίας, αν τζιαι υπάρχουν, εν πολλά πιο περιορισμένες. Πχ αν πάεις έσσω του Εγγλέζου τζιαι θέλει σε να φύεις, για λαλεί σου το ευτύς, για καταλάβεις το που την συμπεριφοράν του. Εμείς οι Κυπραίοι, αν μας πετύχει ο άλλος πάνω που ήταν να κάτσουμεν να φάμεν, για ήταν να καθυστερήσουμεν το φαΐν μας 1-2 ώρες ώσπου να φύει, για ήταν να του πούμεν «κουμπάρε μείνε να φάμεν, όι όι, μείνε τζιαι με αντρέπεσαι, εννά προσβληθώ αν δεν κάτσεις». Όι πως εν έχουμεν τζιαι μεις την δόσην υποκρισίας δηλαδή.

Πριν 2 εφτομάες είπεν μου ο γείτονας να πάω απέναντι να δούμεν τον τελικό (τζιαι οι 2 φίλοι της Λίβερπουλ). Εγώ, επειδή ξέρω τζιαι περί τίνος πρόκειται, επετάχτηκα στο σούπερμάρκετ τζιαι έπιασα 4 ττενεκκούθκια μεγάλα μπύραν καλήν, που το ψυγείον, τζιαι πήρα την μιτά μου. Πάω, καθούμαστεν, έκαμεν μου καφέν. Πίννουμεν τον καφέν τζιαι μετά πίννουμεν 1-2 μπύρες. Εν πίννουμεν πολλά, ούτε γω ούτε τζιείνος. Έφκαλεν ο παρέας τσιπς, κούννες κλπ, είδαμεν τον τελικόν, τζιαι ποσιαιρέτησα τον. Ήπιαμεν 3 μπύρες τζιαι έμεινεν 1 μες το ψυγείον. Ούτε είπα τίποτε, εξίασα το πιλέ.

Μετά που 2-3 μέρες, η γεναίκα του άφηκεν τον γιον τους μιτά μας για να πάει γυμναστήριον. Ήταν να τον πιάει ο παπάς του μετά που καμιάν ώραν. Έπαιξαν τα μωρά καλά. Χτυπά το κουδούνιν, ήρτεν ο παρέας να πιάει τον μιτσήν. «Εξίασες την μπύραν σου» λαλεί μου, τζιαι κοττά μου το ττενεκκούιν που άφηκα μες το ψυγείον του. «Μα εν τζι’ήταν ανάγκη να την φέρεις, έπρεπεν να την πιείς (δαμαί επήαιννεν τζιαι το κουμπάρε αλλά άτε)». «Όι εν πειράζει, πιε την εσού».

Μπορείτε να διανοηθείτε το αντίστοιχον στο κυπριακόν context; Εν υπάρχει. Επαλάβωσα, παρόλον που ζιω δακάτω 13 χρόνια τζιαι έμαθα τους, τούτον πάει πολλά. Ώραν ώραν νομίζω ότι η αίσθηση φιλοξενίας τζιαι του τι θεωρείται σωστόν που έχω εν πολλοταιρκάζει με το περιβάλλον….

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες. Bookmark the permalink.

15 Responses to Πολιτισμικές παρεξηγήσεις

  1. Ο/Η Grouta λέει:

    χαχαχαχαχα Εν σοβαρομιλας! Δηλαδη αν αντι για μπυρες επαιρνες κανενα δισκο γλυκα, ηταν να σου δοκει πισω οσα εμειναν? 😀

  2. Ο/Η Παύλος λέει:

    Κάποτε στην Ολλανδίαν εκαλέσαν με μαζί με έναν άλλον Κυπραίον σε πρωτοχρονιάτικο πάρτι τζιαι εζητήσαν μας που 25 γκίλντερ για να γοράσουν τα ποτά τζιαι τα βεγγαλικά…

    • Ο/Η aqua λέει:

      χαχαχα! Εν ωραίες τούτες οι εμπειρίες. Προβληματίζεσαι τζιαι λίον για τούτα που θεωρείς αυτονόητα τζιαι φυσιολογικά! Εν ωραίο τζιαι που τις μοιράζεσαι!

  3. Ο/Η Aceras Anthropophorum λέει:

    Εμάς δακάτω άμα σε καλιεί ο άλλος πρέπει να πάρεις κάτι. Αλλά ως τζιειαμαί. Τζιαι για να πάεις έσσω του άλλου πρέπει να πιάσεις ραντεβού 6 μήνες πρίν. Στρεσάρουνται να τα κάμουν ούλλα στην εντέλειαν σάμπως τζιαι εν να προϋπαντίσουν την βασίλισσαν της Αγγλίας. Τζιαι όπως τους κουστίζει πολλύν στρές να σε καλέσουν έσσω τους τζιαι αν εν τέλιοι, το κόστος κάμνει τες επισκέψεις σπάνιες.

    Τζιέρασμαν έξω δεν τζιερνούν, ιδίως άμαν εν πέραν του καφέ. Είναι τζιαι ενοχλητικόν για τούτους να τους προσκαλέσεις σε εστιατόριον. Άτε άτε αν έχεις πολλά στενές σχέσεις, μοιράζεις τον λοαρκασμόν για να μεν υπολογίζεις το πιάτον του καθενού ξηχωριστά.

    Εν μεγάλη κουβέντα που άννοιξες. Έχει ολόκληρην θεωρίαν που αναπτύχθηκεν που τους ανθρωπολόγους μετά που το δοκίμιον του Μάρσελ Μάους «essais sur le don». Παλιά που έκαμνα κάτι σπουδές κοινωνιολογίας έκαμα μιαν εργασίαν για το θέμαν του δώρου. Βασικά υπάρχουν δύο συστήματα: το έναν το εγγλέζικον όπου η ανταλλαγή γίνεται επι τόπου, διώ σέρβις τζιαι το πληρώννω για να μεν μεινίσκει κανέναν χρέος οπόταν είμαι ελεύθερος από τον άλλον χωρίς υποχρέωσην, το άλλον πον το κυπραίικον, όπου υπάρχει υποχρέωση να δίνεις, υποχρέωση να δεχτείς το δώρον, τζαι τέλος υποχρέωση να επιστρέψεις. Η διαφορά στο δεύτερον σύστημαν είναι ότι κάθε υποχρέωση είναι vector πολλών κοινωνικών μυνημάτων, τζιαι απο την στιγμήν που η υποχρέωση του να πάριει κάποιος έγινεν αποδεχτή, μέχρι να εκπληρωθεί η υποχρέωση της επιστροφής μεινίσκει η ΣΧΕΣΗ. εν η υπεραξία του συστήματος, διαφορετικά τζιαι στο έναν τζιαι στο άλλον εν έναν είδος ανταλλαγής, ή καλλύττερα συναλλαγής. Στο πρώτον η τιμή κάτι που θα ανταλλαχτεί είναι πιο ακριβής τζιαι πληρώνεται χωρίς αναμονές τζιαι χρέη.

    Εγώ θεωρώ το σύστημαν του δώρου πιο ενδιαφέρον τζιαι πιο πλούσιον σε συναισθήματα τζιαι κοινωνικήν σχέσην.

    • Ο/Η M λέει:

      Aceras πολλά ωραία η παρατήρηση σου. Δακάτω, παρόλο που σε εστιατόρια κλπ διαιρούν τον λοαρκασμόν (ή αν δεννεν φίλοι ο καθένας ακριβώς τα δικά του), αποκαλούν τούτον το σύστημαν ‘Ολλανδικόν’, σάννα τζιαι οι Ολλανδοί εν τσιγγούνηες ενώ οι Εγγλέζοι εν χουβαρτάες. Τζιαι γω προτιμώ το δικόν μας σύστημαν παρά το στεγνόν του Εγγλέζου, τζιαι ας με θεωρήσουν δακάτω υπερβολικά φιλόξενον…

    • Ο/Η postbabylonpostbabylon λέει:

      Ασέρα, πολλά ενδιαφέρον τούτον που λαλείς, εθκιέβασα τζιαι γω μιαν εθνολογικήν μελέτην για τον δωρισμόν στην φυλήν των !ngong (ή κάπως έτσι τους ελαλούσαν τελοσπάνων, το ! εν ήχος τσακράς την γλώσσαν σου). Γενικά οι σχέσεις μας καθορίζουνται που το πάρε-δώσε.

  4. Ο/Η sofroniou λέει:

    Ανάλογο με τον κυπριακό γάμο βέβαια.
    Στην Ελλάδα, ισχύει επίσης το δώρο της επίσκεψης, όπου γίνεται πολύ πιο γλυκό, τώρα που είναι και χειροποίητο (ένεκα κρίσης)

  5. Ο/Η postbabylonpostbabylon λέει:

    ατε να δούμεν, έσιει που τα χτές που προσπαθώ να έβρω αθκειάσην να σου γραψω γιατι όπως καταλάβεις έχω πολλά να πω! αλλά σηκωννουν όι ποστ, μπλόγκ ολόκληρον!
    τα ίδια δαμέσα φίλε. Αν σε καλέσουν για φαϊν εννα σιει τόσον φάιν όσον τα πλάσματα> 4 καλεσμένοι, 4 στέκκια. Ασε που αν πάεις έσσω τους απρόοπτα οι παραπάνω εν σε βάλλουν πηλέ μου μέσα. Αφήννουν σε στην πόρταν. Μια γνωστή μου ήρτεν να φάμεν τζιαι έφερεν κρασίν, επειδή εν το ήπκιαμεν επήρεν το πάλε! χαχαχαχα

    Η μάνα μου πάντως, αμμαν έπαιζεν το κουδούνιν την ώραν που ετρώαμεν ελάλεν «μα ποιός εννα νει έτσι ώραν; φέρε εναν πκιάτον». Τζιαι μετά επήεννεν να αννοίξει.

    αλλά να σου πω, άπαξ τζιαι άρκεψες να μετράς την συμπεριφοράν των βόρειων με κλίμακαν κυπριακήν έχασες. Εγω εσταμάτησα να το κάμνω τζιαι ήβρα την υγειάν μου.

    • Ο/Η M λέει:

      Ήμουν σίουρος Ποστ ότι είσιες παρόμοιες εμπειρίες. Μεν έχεις έννοιαν, ούτε γω ασχολούμαι γενικά, αλλά να μου φέρει την μπύρα μου πίσω τα γέριμα;

  6. Μάνα μου Μάριε μου, έμεινε σου τραύμαν! 🙂 Θωρώ τα σχόλια τζιαι γελώ ρε παιδκιά – – εν σαν ετεροχρονισμένον πολιτισμικό σιοκ. 🙂 Εμέναν έκαμεν μου εντύπωση σε διάφορες κουλτούρες η αντίδραση άμαν μου ελαλούσαν «σαν το σπίτι σου» τζιαι γιω εξεκίνουν να αντζιοπλυννίσκω τζιαι να μαειρεύκω – που ασυναίσθητα έφερνα τα πλάσματα σε δύσκολη θέση ότι επενεβαιννα στον προσωπικόν τους χώρον που τη μιαν ή εφύρνουνταν που τα γέλια που την άλλη. Το ολλανδικόν μοντέλον τζιαι το γκόου ντατσσ, εν κλασσικόν πλέον αλλά επειδή εν το έκοφκεν ο νους μου εκάμαν μου δώρο ένα βιβλίον του στυλ ντατσσ φορ ντάμμυς! 🙂 🙂 Γελώ κόμα! 🙂

  7. Ο/Η M λέει:

    Μιαν φοράν, μόλις ήρτα δακάτω φοιτητής (πριν πολλάαααα χρόνια), επήαμεν για μπύρες με έναν Εγγλέζον. Δακάτω, πρώτα ‘τζιερνά’ ο ένας, μετά ο άλλος. Δηλαδή έννεν τζιεραστικόν, αγοράζει ο καθένας για ούλλους με το γυρίν του. Επειδή είμαστεν 2, καταλαβαίνεις ότι έπρεπεν να πιούμεν ζυγόν αριθμόν μπύρων για να έρτουμεν ίσια ίσια. Έλα όμως που ήπιαμεν μόνον 3 μπύρες τζιαι ‘ετζιέρασεν’ με πρώτος; Εγώ ούτε που έδωκα σημασίαν. Εξαναβρεθήκαμεν μετά που 1-2 εφτομάες πάλαι, τζιαι επιάμεν κουβένταν, «Ίνταμπου πίννεις;» λαλεί μου. Τζιαι μετά προσθέτει: «αν τζιαι κατ’ακρίβειαν χρωστάς μου που τα προχτές». Ντοοοοινγκ! Ο Αντώνης μιαν φοράν είπεν την εξής ατάκαν: «κάποιοι που τούντους Εγγλέζους τους φοιτητές κρατούν 10 σελίνια (50 σεντς για τους νεότερους) τζιαι φυλάουν τα να γινούν λίρα ως το απόγευμαν για να τα ποσώσουν να ‘γοράσουν μπύραν». Σοφός. Ειδικά άμαν εν για ποτόν, δακάτω έχουν τα ούλλα μετρημένα, σε βαθμόν που πίννουν σπίτιν τους φτηνόν αλκοόλ (βλέπε βότκα Παντελίδης π.χ.) για να μεν χρειαστεί να πιουν πολλά άμαν παν έξω για να μεθύσουν. Ο σκοπός εν το φτηνόν μεθύσιν. Στην Αγγλίαν, φτηνόν μεθύσιν=διασκέδαση. Good fun was had by all.

  8. Ο/Η Critic λέει:

    Πολλά ωραίο το ποστ σου…

    Να σας πω τζαι εγώ μιαν ιστορία με ένα Ολλανδό οικογενειακό φίλο.

    Ήμασταν μαζί σε ένα γάμο Κυπριακό στην Κύπρο. Ο Ολλανδός μετά που ακολούθησε όλη την τελετή (ξύρισμα γαμπρού, λαούτα, εκκλησία, σιερέτισμα, δείπνο, ποτό) γυρίζει προς το τέλος της νύχτας ζαλισμένος τζαι λαλεί

    Εν επερίμενα με τίποτε έτσι πράμα.
    Στην Ολλανδία παντρευκούμαστε τζαι μετά πάμε στο παμπ και κερνούμε τον πρώτο γύρο με τα ποτά. Μετά ο καθένας μόνος του…

    ??????????

    • Ο/Η M λέει:

      Ε ναι, τζιαι δακάτω κάποτε κάμνουν έτσι, τζιαι που την μιαν καταλαβαίνω το, εν έχουν την κουλτούρα του «πληρώνουν τα πεθθερικά τζιαι κρατά τες εισπράξεις το αντρόγυνον», οπότε για να κάμεις γάμον είτε πρέπει να βαστάς, είτε να χρεώννεσαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s