Ο φασισμός της παπαρούνας

Στην Αγγλίαν έχουν κάθε χρόνον στες 11 του Νιόβρη την επέτειον του τέλους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τούτον λαλούν το «μέρα ενθύμησης» (remembrance day) τζιαι ο βασικός της σκοπός είναι να αθθυμούμαστεν ούλλα τα θύματα των πολέμων, αλλά φυσικά με έμφαση στους στρατιώτες τζιαι βετεράνους Βρεττανούς. Η ώρα 11 της 11/11 εν η ημερομηνία τζιαι ώρα που ετέλειωσεν επίσημα ο Α’ Π. Π., τζιαι τζιείντην ώραν πολλύς κόσμος τηρεί μονόλεπτο σιγή.

Ως δαμαί καλά. Ο κάθε τόπος ας έσιει τες επετείους που θέλει (παρόλο που εγώ γενικά διαφωνώ με τούντα πράματα-τούτον εν άλλη συζήτηση). Έναν παρελκόμενον τούντης επετείου δακάτω εν η παπαρούνα. Η κότσιηνη παπαρουνα εν το σύμβολο τούτης της επετείου, τζιαι κάθε χρόνον πουλούν κάτι πλαστικές παπαρούνες-καρφίτσες που τες βάλλουν πας τα ρούχα τους. Τα έσοδα παν σε στρατιωτικά νοσοκομεία τζιαι γηροκομεία.

Τα τελευταία χρόνια, που ο δεξιός τύπος εγίνηκεν τέλλεια ανεγξέλεγκτος τζιαι αποθρασύνθηκεν, το φαινόμενον της παπαρούνας εγίνηκεν έναν που τζιείντα πράματα που διχάζουν τον κόσμον σε ‘πατριώτες’ τζιαι ‘μη-πατριώτες’. Πολλύς κόσμος φορεί παπαρούναν. Στη συντριπτικήν (αν όι αποκλειστικήν) πλειοψηφία τους άσπροι Εγγλέζοι. Την παπαρούναν θωρείς την που τον πρωθυπουργόν ως το βαν του άσπρου σκίνχεντ χτίστη. Τα τελευταία χρόνια, τζιαι ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου, αυξήθηκεν πολλά η κοινωνική πίεση για να φορούμεν παπαρούναν τούντες ημέρες. Σάννα τζιαι η παπαρούνα εν τούτον που σε διακρίνει ως πατριώτην (ή η απουσία της ως μη-πατριώτην τζιαι πιθανώς τρομοκράτην). Πέρσυ εγίνηκεν χαμός γιατί ένας γνωστός δημοσιογράφος αρνήθηκεν να φορήσει παπαρούναν. Αν θκιαβάσετε τούντον άρθρον, λαλεί ότι ένας σχολιαστής είπεν ότι ο δημοσιογράφος εν σέβεται τους νεκρούς (του πολέμου) γιατί εν φορεί παπαρούναν. Τούτη η ιδέα, η κουλτούρα του ‘αν δεν είσαι μιτά μας είσαι εναντίον’ κερδίζει συνέχειαν έδαφος. Οι ομάδες μάππας δακάτω έσιει 1-2 εφτομάες που φορούν ειδικές στολές με παπαρούναν, ενώ μέλη των ενόπλων δυνάμεων συμμετέχουν σε τελετές στα γήπεδα.

Φέτος το ‘σκάνδαλον’ εν ότι η Εθνική Αγγλίας εζήτησεν να φορήσει μαύρα περιβραχιόνια με την παπαρούναν πάνω, τζιαι η ΦΙΦΑ εν τους άφηκεν (αρχικά) γιατί οι κανονισμοί εν επιτρέπουν έτσι σύμβολα. Εγίνηκεν χαμός. Ως τζιαι ο πρωθυπουργός έφκηκεν τζιαι φώναζεν ότι εν απαράδεκτον τούτον τζιαι να τους αφήκουν. Ως τζιαι ο πρίγκηπας Γουίλιαμ εφκήκεν τζιαι είπεν το δικόν του. Ο κόσμος εν έχει άλλα προβλήματα. Στο τέλος η ΦΙΦΑ άλλαξεν στάση τζιαι άφηκεν τους να φορήσουν παπαρούναν.

Το πρόβλημαν δαμαί είναι ότι έννεν εύκολον να αντισταθεί κάποιος που διαφωνεί σε τούντην κουλτούραν η οποία επικρατεί. Η ιδέα της ‘ενθύμησης’ εγίνηκεν στοιχείον διαχωρισμού, έντασης τζιαι μίσους. Ο άσπρος χτίστης που φορεί την παπαρούναν εν την φορεί γιατί αγαπά την πατρίδαν του τζιαι θέλει να τιμήσει κανέναν. Φορεί την γιατί θέλει να αποδείξει κάτι στους φίλους του που την φορούν τζιαι ειδικά σε τζιείνους που εν την φορούν. Οι μη-άσπροι Βρετανοί σπάνια την φορούν, γιατί ο ‘πατριωτισμός’ εν προνόμιον τους άσπρους.

Ο εθνικισμός έννεν ιδεολογία που μπορεί να κάτσει εύκολα στα βραστά του. Όσον μεγαλώννει, τόσον ξεθαρρεύκει τζιαι άμαν γινεί η κυρίαρχη ιδεολογία, αρκεύκει τζιαι επιβάλλει τες ιδέες του, τζιαι κυρίως αντιμετωπίζει με έχθρα, μίσος τζιαι προκατάληψη όσους εν συμφωνούν. Για μέναν, το να πατήσουμεν τον εθνικισμόν μες τον βούρκουραν ώσπου να ψοφίσει έννεν έλλειψη δημοκρατίας. Ο εθνικισμός που την φύσην του εν σέβεται καμιάν δημοκρατίαν έτσι τζι αλλιώς, τζιαι οι εθνικιστές επικαλούνται την ελευθερίαν της έκφρασης μόνον άμαν θέλουν να τους επιτρέπεται να σιονώννουν την χολήν τους δημόσια. Δυστυχώς στην Νήσον είμαστεν έξπερτ σε τούντα πράματα, γι αυτόν είμαι τόσον ευαίσθητος στην Αγγλίαν. Τζιαι οπουδήποτε η χρήση συμβόλων εξυπηρετεί τον διχασμόν τζιαι την επιβολήν ιδεών με την χρήσην βίας, ψυχολογικής η μη.

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά τζιαι ιστορία and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Ο φασισμός της παπαρούνας

  1. Ο/Η postbabylon λέει:

    κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει…

  2. Ο/Η Παύλος λέει:

    Που την άλλην όμως ακόμα τζιαι ο σκίνχεντ χτίστης αναγκάζεται να αθθυμηθεί τζιείντα εκατομύρια κοπελλούθκια που εσκοτωθήκαν, εκατόν χρόνια μετά. Η θύμηση τζιαι ο σεβασμός έννεν κακόν πράμαν. Το ότι σε ούλλον τον κόσμον οι ενθνικοηλίθιοι τζιαι οι πολιτικοί προσπαθούν να εκμεταλλευθούν την συλλογική μνήμη για να πετύχουν δικούς τους στόχους νομίζω εν ξεχωριστόν θέμαν.
    Μπόρουμεν να χαλάσουμεν τον παρθενώναν επειδή εκάμαν τον σημαίαν οι φασίσιτες;

  3. Ο/Η M λέει:

    Παύλο εν διαφωνώ με την ενθύμησην. Διαφωνώ με τον εθνικιστικόν παροξυσμό. Δυστυχώς ο σκίνχεντ εν έσιει χαπάριν. Το άλλον που εν ανάφερα εν ότι οι πόλεμοι δακάτω, τζιαι ειδικά ο Β’ Π. Π., εν σάννα τζιαι εν ετελειώσαν. Εν περνά μέρα που να μεν έχει κάτι στα νέα, κάποιον ντοκυμαντέρ κλπ. Ακόμα τζιαι άμαν παίζει η εθνική τους κάμνουν έμμεσα τζιαι κάποτε άμεσα αναφοράν στον Πόλεμο. Έλεος.

  4. Ο/Η Παύλος λέει:

    Έσιεις δίκαιο για τούτον, αθθυμούμαι τους τζι’εγώ που τες σπουδές μου. ακόμα τζιαι οι Γάλλοι εν «εχθροί» που τον τζιαιρόν του Ναπολέοντα! Βασικά μόνον τους Αμερικάνους εμπιστεύκουνται κάπως. Νομίζω οι υπόλοιποι δυτικοευρωπαίοι εξεπεράσαν τα τούτα ούλλα. Island culture/ cultural island έννεν;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s