Οδοιπορικόν στην χώραν του Σίλβιο (μέρος τέταρτον τζιαι τελευταίον)

Ήταν να φύουμεν που την πανεπιστημιούπολην του Σαλέρνο Πέμπτη μεσημέρι. Είσιεν έναν λεωφορείον (το ίδιον που μας έφερεν) που επήαιννεν κατ’ευθείαν στο αεροδρόμιον της Νάπολι. Το λεωφορείον ήταν να φύει η ώρα 1, παρόλο που διάφοροι άσχετοί ελαλούσαν μου τζιαι διαφορετικά πράματα: όι φεύκει η ώρα 1.30, όι εννά μπει στον σταθμόν του κάμπους, όι εν θα μπει. Τζιαι πουπάνω, όσοι εδοκιμάσαν να πιαν λεωφορείον εκαταφέραν τζιαι χαθήκαν, οπότε εν είχα τζιαι μεγάλην αυτοπεποίθησην. Εν κανεί που με πιάννει έτσι τζι αλλιώς το reisefieber, έφαν με το άγχος, γιατί αν εχάνναμεν τούτον το λεωφορείον ήταν να ταλαιπωρηθούμεν πολλά τζιαι σίουρα να χάσουμεν τζιαι την πτήσην.

Ήρτεν το λεωφορείον, εμπήκαμεν μια χαρά. Εφτάσαμεν στο αεροδρόμιον η ώρα 2.30, τζιαι η πτήση ήταν 6.30. Πτήση για Βενετία. Τέσσερεις ώρες αναμονή στο αεροδρόμιο με την κουτσουκούταν. Εφοούμουν το πολλά αλλά γενικά ήταν εντάξει το μωρόν-αγοράσαμεν της κάτι βιβλία τζιαι ποσκολίστηκεν, ποτζιει ποδά εφάμεν τες ώρες. Πάνω που ήταν να πάμεν να μπούμεν μες το αεροπλάνον, άρκεψεν τζιαι έλειφκεν η παταρία της. «Παπάκη πιας μεεεε….μάνα μου εν μπορώ να σε πιάω τωρά, κουβαλώ άλλα πράματα…παπάκη πιαααας μεεεεε». Επειδή ξέρω ίνταμπου ακολουθά, έπια την τζιαι επήαμεν καρφωτοί στην έξοδον για να μπούμεν στο αεροπλάνον της Ίζιτζιετ του Stelios. Επειδή έμαθα το μάθημαν μου, εχρησιμοποίησα το γεγονός ότι εβάστουν το μωρόν τζιαι επήα τζιαι στάθηκα τέλλεια μπροστά. Ο κόσμος ήταν ευγενικός γενικά τζιαι εχαμογέλαν της μιτσιάς, η οποία νιώθοντας το άγχος της κατάστασης επροχώραν που κλαψούρισμαν σε γενικήν σύρραξην.

Το νησί Ίσκια που το αεροπλάνον

Μπαίνουμεν μες το λεωφορειούιν να μας πάρει στο αεροπλάνον. Ξεκινά τζιαι μετά που 10 μέτρα σταματά. Το αεροπλάνον ήταν δίπλα που την έξοδον, τζιαι κατ’ακρίβειαν τον κόσμον μετά που μας αφήκαν τον να περπατήσει στο αεροπλάνον. Τέλος πάντων. Φτάνουμεν στην Βενετίαν. Ήταν να μείνουμεν σε ξενοδοχείον κοντά στο αεροδρόμιον για την νύχταν τζιαι να ξυπνήσουμεν χαράματα να πιάμεν την πτήσην μας για Αγγλία, μέσω Λυόν (ναι, έτρωεν μας ο κώλος μας). Φκαίννουμεν πόξω που το αεροδρόμιον. Κουνούπια τίγρεις που έν τα πεθύμησα. Σταματώ έναν ταξί τζιαι ρωτώ τον πόσα να μας πάρει στο Κουάρτο Ντ’Αλτίνο που ήταν το ξενοδοχείον, 10 λεπτά δρόμος. «50-60 ευρώ» λαλεί μας ο κλεφταράς ταξιτζιής, τζιαι λαλώ πουμέσα μου «λάμνε τζιυλήστου φίλε μου». Μπαίνω μες το αεροδρόμιον τζιαι ρωτώ για συκοινωνίες. Εν εβόλευκεν καθόλου. Έπρεπεν να πιάμεν λεωφορείον για το Μέστρε, μετά τρένον τζιαι μετά ταξί πάλαι. Παρεμπιπτόντως την τοποθεσίαν του ξενοδοχείου εσύστησεν μας την ο φίλος που τα βαφτίσια, ντόπιος τάχα…εξίασα να του τα πω. Ανάθθεμαν τα. Αποφασίσαμεν με την σύζυγον να το θεωρήσουμεν μιαν ποτζιείντες ζημιές που παθαίνουμεν στην ζωή τζιαι επιάμεν ταξί. Εφτάσαμεν στο ξενοδοχείον καταταλαιπωρημένοι τζιαι πεινασμένοι. Το ‘κοντινόν’ ξενοδοχείον ήταν μες τα κάκκαφα, γυρόν του ήταν ελότοπος τζιαι πιο τζιει βιομηχανική περιοχή. Ούτε λόγος για να φκω να εύρω καμιάν πιτσαρίαν να φάμεν κάτι φτηνόν. Εμπήξαν μας την τζιαι στο ξενοδοχείον με το φαΐν, αλλά τουλάχιστον το ξενοδοχείον ήταν καλόν τζιαι το προσωπικόν ευγενικότατον.

Τα βουνά της Νότιας Ιταλίας

Εξυπνήσαμεν η ώρα 4 να πιάμεν ταξί για το αεροδρόμιον. Η κουτσουκούτα εχασκιάστηκεν: «μα γιατί εν σκοτεινά;» «Εεεε, επειδή εν πολλά νωρίς το πρωίν». Το ταξίν επήρεν μας 30 ευρώ, ‘φτηνά’ σε σύγκρισην. Επετάσαμεν μέσω Λυον, τζιαι που την Βενετίαν στη Λυόν έφκαλα φοβερές φωτογραφίες των συννέφων, των βουνών, τζιαι του πάγου πας τες Άλπεις. Το αεροδρόμιο της Λυόν πολλά καλόν, πολιτισμένον τζιαι άνετον. Θκυο αεροπλάνα τζιαι θκυο αεροδρόμια μετά, τζιαι αλλόναν ταξίν εφτάσαμεν σπίτιν, φυρμένοι της ποστασιάς.  Επνάσαμεν. Ως γύρις ημέρα που έπρεπεν να πάμεν στον γάμον στο Λίβερπουλ. No rest for the wicked που λαλούν τζιαι δακάτω.

Σύννεφα

Γάμος (ναι αρκήσαμεν)

 

Το κτίριο Liver στο Λίβερπουλ

Advertisements
This entry was posted in Ταξίθκια and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Οδοιπορικόν στην χώραν του Σίλβιο (μέρος τέταρτον τζιαι τελευταίον)

  1. Ο/Η postbabylon λέει:

    καθότι εν είχα ίντερνετ του χαιρκού στη νήσον τώρα εθκιέβασα το ταξιδιωτικά σου μονοκόμματα!
    άρεσαν μου οι περιγραφές σου. Αν βρεθούμεν ποττε που κοντα αθθύμισμε να σου κάμω την τύπισσαν που θα εμπόρεν να ήταν Αθηναία, έκαμα διατριβές πάνω σε σουρωμένες-τραβημενες βοριοιταλίδες που βάσουν το μόπαιλ τζιαι λαλούν pronto caaaraaaaa dove ti trooooovoooo.
    Νότια εν επηα αλλά θέλω πολλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s