Φόος τζιαι υπέρβαση

Η κόρη μου εν 3 χρονών. Ως τα πέρσυ που έκλεισεν τα 2 εν είσιεν κανέναν φόον που τίποτε-ακόμα εν είσιεν το ένστικτον της αυτοσυντήρησης που μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους. Για να καταλάβετε, επήραμεν την στο σαφάρι παρκ για τα γενέθλια της τζιαι ετάιζεν ούλλα τα ελάφκια κλπ με το σιερούιν της, τζιαι έθελεν να ταΐσει τζιαι τα λιοντάρκα…κανένας φόος.

Με το ίδιον εισιτήριον εδικαιούμαστεν άλλη μιαν επίσκεψην δωρεάν. Επήαμεν 3 μήνες μετά. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον φόον που είσιεν το μωρόν. Ετσιρίλλαν γιατί ο ελέφαντας ήταν 200 μέτρα μακρυά τζιαι ξεκίνησεν να περπατά προς την γενική κατεύθυνση μας. Να ταΐσει ελάφιν; Ξίαστο. Το μωρόν ανέπτυξεν έναν φόον, άρκεψεν νομίζω το ένστικτο να λειτουργεί. Μέσα σε 2 μήνες αλλάξαν τα πάντα.

Πριν καμιάν εφτομάν επήραμεν την σε μιαν φάρμα με σπάνια είδη ζώων, δηλαδή ζώα που γενικά έννεν πλέον πολλά διαδεδομένα. Είσιεν διάφορα, κατσίκες τζιαι αγρινά (ναι, το μούφλον μας), σπάνιες ράτσες αλόγων, κουκουβάγιες τζιαι δεν συμμαζεύεται. Τζιαμαί που μπαίννεις διούν σου μιαν σικλούαν με τροφήν για να ταΐσεις τα αιγοπρόβατα αν θέλεις. Η κόρη μου έθελεν να μου διά εμέναν την τροφήν να τα ταΐζω εγώ γιατί εφοάτουν να τους τζίσει. Παρεμπιπτόντως έχουμεν κάττον στο σπίτιν τον οποίον βασανιεί τακτικότατα. Μιλώ σας επερπάταν προς το μέρος μας μια αίγια τζιαι η μιτσιά εχώστηκεν πίσω μου τζιαι δώστου τσιριλιάν. Εδείχναμεν της ότι έννεν τίποτε, να μεν φοάται, «έτο κόρη μου ταΐζω την εγώ, έννεν τίποτε». Τίποτε, το μωρόν εφοάτουν. Εν τω μεταξύ, η κόρη του γείτονα μου, που επήαμεν μαζίν, ετάιζεν τα ούλλα μια χαρά (εν της ίδιας ηλικίας). Με εφοάτουν με τίποτε. Έβαλλεν την χουφτούαν της αννοιχτήν τζιαι ετρώαν πουμέσα. Η δική μου τίποτε.

Επήαμεν γυρόν, είδαμεν τα ούλλα, φασιανούς, σκιουρούθκια, ακόμα τζιαι τάραντον είχαν. Στο στραφείν, πιάννει την σικλούαν η μιτσιά τζιαι πάει ολόισια στην αίγιαν, βάλλει το σιέριν της, ταΐζει την, σάννα τζιαι εν εσυνέβαιννεν τίποτε. Επαλαβώσαμεν. Επειδή εθώρεν την φίλην της που εν εφοάτουν, εκατάλαβεν ότι εν πρέπει να φοάται. Το μωρόν μαθθαίνει παραπάνω που τον περίγυρον του (peer) παρά που τον γονιόν/δάσκαλον κάποτε.

Σε τόσον βαθμόν εξεπέρασεν τον φόον της που επήαν με την φίλην της τζιαι αγκαλιάζαν το αλπάκα τζιαι κάμναν του χάθκια τζιαι χαρές τζιαι εκατασκέφτουνταν να κάτσουν τζιαι πάνω του. Ζώον 2 μέτρα ύψος τωρά που εν όπως την καμήλαν. Τι να πω; Συνέχειαν μαθθαίνει μου γράμματα η μιτσιά. Σε έναν απόγευμαν εξεπέρασεν φόον που επήεν πάνω που χρόνον…

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες, Ταξίθκια and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Φόος τζιαι υπέρβαση

  1. Ο/Η Αππωμένη λέει:

    εν απίσευτα τα κοπελλούθκια. πόσα έχουμεν να μάθουμε που λόου τους..

  2. Ο/Η Invictus λέει:

    Να τη σιέρεσαι τη μητσιά φίλτατε! Τζι έσιει δίκαιον η Αππωμένη, έχουμεν πολλά να μάθουμεν που τα μωρά…

  3. Επαυξάνω! Εν έσιει μιαλλίττερους δασκάλους που τα μωρά! Χάρου το τωρά που συμβαίνει! 🙂

  4. Ο/Η Helen λέει:

    Φίλε μου εν ωραία που τα λαλείς… Νομίζω τα μωρά ξέρουν τα πάντα όταν γεννηθούν και ξεχάνουν σιγά σιγά τα μυστικά του κόσμου…

  5. Ο/Η M λέει:

    Ελένη λαλείς νάχει να κάμει με τζιείνα που τους γεμώννουμε τα μυαλά στο σχολείο; Ευχαριστώ Ίνβικτε τζιαι Μάγισσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s