Η κατάρα της παττίχας

Η κόρη μου έσιει την κατάραν της Παττίχας. Εν εμπόρεσεν να γλυτώσει που τα κακά γονίδια του τζιυρού της. Έπιαεν τα καλά εννοείται (κκούχχου κκούχου εν πανέμορφη μη κακόν της), αλλά έπιαεν τζιαι τα κακά.

Εξηγώ. Είμαι (τζιαι πάντα ήμουν) μεγάλος τατσίζζης. Που τότε που αθθυμούμαι πάντα αγκρίζουμουν τζιαι εζαοθώρουν τον τζιύρην μου ή την μάναν μου άμαν μου θυμώννασιν. Άμαν έππεφτεν κανένας πάτσος, εδάκκαννα τα σιείλη μου να μεν κλάψω για να μεν τους κάμω το χαττήριν, εστέκουμουν τζιαμαί, εποφύσουν, εζαοθώρουν τζιαι εν έκλαια, γινάτιν που πάνω ως κάτω.

Τζιαι τωρά θωρώ την κόρην μου τζιαι κάμνει μου τα ίδια. Χωρίς τον πάτσον εννοείται, γιατί δακάτω βάλλουν σε φυλακήν, τζιαι είπαμεν είμαστεν σύγχρονη κοινωνία που εν λύει τα προβλήματα της με την βίαν (ακούεις Ομπάμα;). Αν της θυμωθώ, πω της να μεν σιωνώννει το σιαμπού χαμαί, να μεν παίζει με το κατσιαβίδιν, να μεν κάμει το άλφα ή το βήτα, γίνεται το εξής: κατ’αρχήν εν μου κρώννεται, γράφει με στα παλιά της τα παπούτσια. Αν μη τι άλλον, κάμνει τζιείνον που έκαμνεν με περίτου πείσμαν τζιαι αποφασιστικότηταν. Πιάννω της το που τα σιέρκα της (ότι τζι αν είναι) τζιαι θυμώννεται, αγκρίζεται, πάει τζιαι κάθεται μόνη της τζιαι εν μου μιλά. Αν μου μιλήσει, τζιαι τούτον εν που με φύρνει, απαιτεί να της απολογηθώ γιατί της εθύμωσα. Μιλώ σας το μούτρον που έφα τούντες μέρες εν περιγράφεται. Συνήθως είμαι καλός στο να αποπυροδοτώ την κατάστασην πριν να φτάσει τζιαμαί, αποσπώ την προσοχήν της τζιαι αππώννω την με κάτι άλλον, αλλά μέσα-μέσα πρέπει να της πω «μεν κάμνεις το τάδε» κλπ.

Τάτσιζζος η κορού. Τζιαι κρατά το μέσα της μπορεί τζιαι ώρες. Σήμερα επήρα την στην γεναίκαν που την προσέχει τζιαι το πρώτον πράμαν που της είπεν που το πρωίν ήταν «ο παπάς μου εφώναξεν μου, γιατί ‘έσπασα’ το σπίτιν». Τούτον ήταν εχτές το δείλις για να καταλάβετε. Κατίσιη μου. Εν σαν εμέναν, τι εννά κάμω; Εσκέφτηκα να ρωτήσω την μάναν μου, αλλά εννά με περιπαίξει ότι μου εταίρκαζεν, τζιαι εννά έσιει τζιαι δίκαιον.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , . Bookmark the permalink.

10 Responses to Η κατάρα της παττίχας

  1. Ο/Η postbabylon λέει:

    χαχα! είδες, ήβρες τα ποδά!
    πε μου εν δίδιμος η κοράσα;

  2. Ο/Η ρίτσα λέει:

    κρατά άκκαμα α
    ε τι να πεις
    άμαν καρτερά να της απολογείσαι τζιόλας, έχει χαρακτήρα!

  3. Ο/Η Skouloukouin λέει:

    Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά. Τζαι ποιος μιτσής την σήμερον ημέρα δέχεται να μεν γίνει το δικό του και μόνο το δικό του;

    • Ο/Η M λέει:

      Ναι είδες; Ευτυχώς που η παιδαγωγική επιστήμη επροχώρησεν τζιαι μπορούμεν να τα καταλάβουμεν καλλύττερα…

  4. Ο/Η Antonis λέει:

    Ηρτες πόσσω σου τωρά α; χε χε. Εγιώ πάλαι γιατί νομίζω ότι ο κύκλος της κατάρας εννά σπάσει άμαν κάμεις το να ρωτήσεις την μάνα σου;

  5. Ο/Η Helen λέει:

    Χα χα… Καλά να πάθεις… Είναι οι παλιές μας αμαρτίες και μας βουρούν πουπίσω… Εμάς ενός μηνού είναι και έχουν ξεσηκώσει τσαλιμάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s