Μουσική τζιαι εικόνες του νου

Εν είμαι σίουρος ίνταλος λειτουργεί η μνήμη. Αν εθκιαβάσετε το προηγούμενον ποστ μου είμαι σίουρος ότι εννά έσιετε τζιαι σεις παρόμοιες ιστορίες, αναμνήσεις που εν κλειωμένες μες τες θυρίδες του νου, τζιαι αννοίουν με συγκεκριμένα τραούθκια, γεύσεις, μυρωθκιές. Γιατί έσιει έτσι δύναμην η μουσική; Πολλές φορές τα τραούθκια φέρνουν μου στον νουν πράματα που ενόμιζα ότι τα εξίασα, τζιαι όμως εν τζιαμαί, στο υποσυνείδητον.

Θυμούμαι την πρώτην φοράν που άκουσα Janis Joplin: εκάθουμουν πίσω μες το παλιο-Βόξολ Βίβα του φίλου μου του Κυριάκου τον τζιαιρόν του στρατού. Ο Κυριάκος άκουεν μουσικές που τον τζιαιρόν του Woodstock, έκαμνεν μας κολιέ με χάντρες σαν του Jim Morrison, ήταν χίππυ των 90’s. Τζιαι μιαν ημέραν εφύαμεν σκαστοί τζιαι πήαμεν Αγιάνναπαν, τζιαι όπως εκάθουμουν πίσω άρκεψεν το Ball and Chain με την Janis. Τζιαι ευτύς άλλαξεν ο κόσμος μου ούλλος. «Αμάναμου ρε Κυριάκο, ποια εν τούτη; Εν η Τζάνις Τζόπλιν, εν του τζιαιρού του Μόρισον» λαλεί τζιείνος. Άννοιξεν η καρκιά μου φύλλον-φύλλον (it’s all the same fucking day man), τζιαι άμαν μου είπεν ότι επέθανεν-είσιεν τζιαι 20 χρόνια, εμαράζωσα σάννα τζιαι πέθανεν τζιείντην ώραν μες τα σιέρκα μου.

Τζιαι άμαν ακούω το Wish you Were Here των Pink Floyd παίρνει με πάλαι στες αρκές της δεκαετίας του ’90, τον τζιαιρόν που επηαίνναμεν μια μεγάλη παρέα στο Cocoa Pub στην Αγιάνναπαν τζιαι έβαλλεν το για να μας πολογιάσει, εμείς πουλλούθκια να τραουδούμεν τζιαι να μεν θέλουμεν να φύουμεν. Για τον Παπάζογλου τζιαι το Χαράτσιν είπαμεν τα. Οι Κατσιμιχαίοι παίρνουν με στα φοιτητικά τα χρόνια, τζιαι ειδικά το Κορίτσια της Συγγνώμης παίρνει με στο τρένον τον καρβουνιάρην που την Αθήναν στην Θεσσαλονίκην, το νυχτερινόν. Εγιώ να θωρώ πόξω που το παράθυρον τζιαι να μου φακκά ο αέρας μες τα μούτρα, το φεγγάρι να φωτίζει τον κάμπον που περνά. Οι Doors στην παραλίαν με τον Μιχάλην, να ακούμεν το Severed Garden απλωμένοι πας την παραλίαν του Κρέσιαν τζιαι να αρμενίζουμεν. Τζιαι το Don’t Follow των Alice in Chains σε έναν συγκεκριμένον Peugeot 106. Ο Dylan πάλαι στα φοιτητικά χρόνια, που το έπαιζα αναρχικός αλλά εν έφκαλλα άκρην με τον Μπακούνιν…

Το Would των Alice in Chains φέρνει με στο Ρέθυμνον με τον Γιάννην να τα κουπανιούμεν τζιαι μετά να θκιανευκούμαστεν στο λιμάνιν ώσπου να ξημερώσει, το Lithium των Nirvana σε μιαν μπυραρίαν της Σκάλας στα 90’s, η Μπουρνοβαλιά σε έναν ρεμπετάδικον στην Αθήναν με την Μαρίαν, ο Άσιμος στο δασούιν πίσω που το Πανεπιστήμιον Κύπρου με την Μ. (αλήθκεια, εν τζιαμαί κόμα το δασούιν;), ο Τσακνής τζι ο Μαχαιρίτσας κουβαλούν με στην Πάτραν με το ΚΤΕΛ να δω μιαν παλιάν αγάπην. Τζιαι οι Guns n’ Roses μες το αυτοκίνητον του Αντρέα, καθ’οδόν στο Τρόοδος για κάμπιγκ, οι Cinderella πάλαι στην Κρήτην με τον Παναήν, τζιαι ο Gary Moore στην Plato’s. Ο Hendrix θυμίζει μου που επήα στο παναΰριν που ήμουν του γυμνασίου τζιαι γόρασα την κασέτταν του, το ίδιον τζιαι το Joshua Tree των U2.

Τζιαι πολλά άλλα, τα μισά μου τραούθκια παίρνουν με κάπου με τόσον έντονον τρόπον που αν ήταν μηχανή του χρόνου ήταν νάσιει τζι έλεος. Όποτε ξιθάψω ξιασμένον CD κάπου με παίρνει. Εν ξέρω να το εξηγήσω, μπορεί ο Διάσπορος να ξέρει γιατί.

Τί να σας βάλω να ακούσετε δαμαί; Την Janis; Τον Jim; Όι, εννά σας βάλω έναν τραούδιν τόσον όμορφον που με έκαμεν να θέλω να μάθω κιθάραν τζιαι όποτε το ακούω έρκεται μου κόμπος στον λαιμόν. Τούτον εν για τον Μιχάλην μου. Enjoy.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 απαντήσεις στο Μουσική τζιαι εικόνες του νου

  1. Ο/Η postbabylon λέει:

    ma epian mas oullous h mousiki melagxolia/nostalgia a:-)
    wraio post, aresen mou!

  2. Ο/Η Αππωμένη λέει:

    Εν απίστευτη η δύναμη της μουσικής.

    Τζιαι εγώ έτσι τζιαιρό ψοφώ να πάω κύπρο. εν η αγαπημένη μου εποχή, τωρά που ανθίζουν οι αμυγδαλιές

  3. Ο/Η Helen λέει:

    Άτε…. κοπιάστε κάτω να φάμε! Μάριε σε έβλεπα όνειρο ψες να ακούεις μουσική… και ήσουν πολύ λεπτός, κοκκαλιάρης… Τί λαλείς να σημαίνει??

    • Ο/Η M λέει:

      Xμ….μήπως το υποσυνείδητον σου επροσπάθησεν να με φανταστεί όπως (δήθεν) ήμουν στες εποχές που περιγράφω; Σε διαβεβαιώ ότι εν ήμουν ποττέ κοκκαλιάρης… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s