Χαράτσι

Μπαίνουμε στον Υδροχόο και θ’ανάψουνε φωτιές

Είδα μιαν φίλην μου προχτές. Έδωκεν μου πίσω 2 CD τζιαι λαλεί μου «μα τούτα εξίασες τα πέμου;» Εν γεγονός ότι τα εξίασα-έδωκα της τα να τα ακούσει πριν 2-3 χρόνια τζιαι εμείναν. Το έναν ήταν μια συλλογή του Μάνου Λοΐζου, τζιαι το άλλον ήταν το ‘Χαράτσι’ του Παπάζογλου. Πρώτα έβαλα το τζιείνον του Μάνου να το ακούσω, τζιαι αθθυμήθηκα ωραίες παλιές τραγουδάρες, αθθυμήθηκα ότι κάποτε ο Νταλάρας ελάλεν άλλης λοής τραούθκια, η Χαρούλλα είσιεν μιαν φωνήν να σηκώννεται η τρίχα σου.

Οι καιροί νερό θα φέρουν, έτσι λεν αυτοί που ξέρουν

Τζιαι άμαν άκουσα τον Μάνον τζιαι εχόρτασα τον, έβαλα τζιαι το CD του Παπάζογλου. Τζιαι έτσι όπως οδήγουν μες τους δρόμους της Αγγλίας του 2011, με τα τουβλόχτιστα τα σπιτούθκια τζιαι τα πάρκα, εφάνην ομπρός μου ο δρόμος Παραλιμνιού-Πρωταρά, μες την κάψαν τ’Αούστου του 1988. Τζιαι αντί να οδηγώ το Πεζιώ μου, εκάθουμουν πίσω, μες το διπλοκάμπινον του μάστρου μου του Κ. Ο μάστρος μου είσιεν έναν διπλοκάμπινον Μάζτα, που τζιείντον τζιαιρόν ελοαρκάζετουν τζιαι για πολλά ωραίον αυτοκίνητον. Έρκετουν τζιαι έπιαννεν μας μετά το μεσομέριν τζιαι έπαιρνεν μας δουλειάν.

Κι όμως θα, κι όμως θα, κι όμως θα καούν καρδιές

Εδούλευκα σε έναν εστιατόριον στον Πρωταράν, ποτζιείνα που εν πας την παραλίαν. Εγώ τζιαι καμπόσοι άλλοι της ηλικίας μου, 15-16 χρονών κοπελλούθκια, ‘γκαρσονούθκια’ μας ελαλούσαν. Αμούστακα κοπελλούθκια, άφκαρτα στες συνθήκες της ζωής. Η δουλειά ήταν ένας τρόπος να μας φκάλουν έξω στον κόσμον οι δικοί μας, να μάθουμεν τι σημαίνει δουλειά, κοινωνία, να μάθουμεν να συμπεριφερούμαστεν. Εμέναν επήρεν μου πολλύν τζιαιρόν πάντως, τζιαι να μάθω την δουλειάν τζιαι να ξιτατσιζέψω λλίον (παρόλον που ακόμα είμαι τάτσιζος άμαν λάχει). Στην αρκήν εν μου άρεσκεν να μου λαλούν τι να κάμω, το οποίον μπορείτε να φανταστείτε ήταν πρόβλημαν…όμως έμαθα. Η δουλειά εν ήταν δύσκολη, στην αρκήν εμάθα να καθαρίζω τραπέζια, να συνάω ποτήρκα τζιαι πιάτα, μετά να σερβίρω φαΐν τζιαι ποτά, στο τέλος, μετά που 2-3 χρόνια πείρας, αφήκαν με να πιάννω τζιαι παραγγελίες, σύμβολο της αποφοίτησης που τούτον το σκολείον.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν

Τζιαι φυσικά το σημαντικόν που εγίνετουν τζιείντην εποχήν ήταν το ότι εμεγαλώνναμεν, άλλασσεν το κορμίν μας, η φωνή μας (είμαστεν ούλλοι αρσενιτζιοί). Το πάθος μας ήταν η μάππα, άλλην κουβένταν εν είχαμεν, λλίον η μουσική, τζιαι φυσικά άρκεψεν να κρούζει μέσα μας τζιείνη η ανεξήγητη επιθυμία να είμαστεν με κορούες. Η παρέα ήταν ο καημένος ο Π. που συνέχειαν εππέφταν του τα ποτήρκα αλλά ήταν μια ψυσιή χρυσάφιν, ο Μ. που ήταν η μεγάλη καρκιά της παρέας, πάντα γελαστός, ο Σ. που ήταν (τζιαι είναι ακόμα) μεγάλος γάδαρος τζιαι άξεστον πλάσμαν, ο Γ. που ήταν πιο μιάλος μου 1 χρόνον τζιαι πάντα επρόσεχεν με. Εχτός που τούτους είσιεν τζιαι διάφορα γκαρσονούθκια που ήταν περαστικοί, είτε γιατί εν τους εκάθετουν η δουλειά, είτε γιατί επηαίνναν αλλού. Τζιαι ήταν τζιαι οι μιάλοι: ο Τ. που είσιεν πολλύν θυμόν συνάμενον μέσα του τζιαι πάντα εφοούμαστεν τον, ο Α., χρυσόν παιδίν που είσιεν πολλύν υπομονήν αμαν εκάμναμεν καμιάν μαλακίαν. Ο Α. οδήγαν έναν πανέμορφον κότσινον Άλφα Ρομέο Σπριντ, τζιαι που τότε έχω τους μιάλην αγάπην.

Κι εμένα τα χεράκια της με λύνουν και με δένουν

Ήταν τζιαι ο μάστρε-Γ., γέρος καλαμαράς στα 70-τόσα που έκαμνεν την λάντζαν. Ήταν στα πλοία στα νιάτα του τζιαι άφηκεν του τζιαι κουσούριν έναν ατύχημαν, εκούτσευκεν ο καημένος. Πάντα ελαλούσαμεν τον ‘καπετάνιο’ γιατί είχεν έναν αέραν αγέρωχον, γέρος κομμουνιστής των πέτρινων χρόνων που έφαν την ζωήν του στες θάλασσες. Ήταν τζιαι ο Δ., εδούλευκεν τα κάρβουνα τζιαι είχεν έναν χιούμορ πολλά παράξενον, σάννα τζιαι έπαιζεν τον καθυστερημένον επίτηδες, μισό-σβηστος αλλά καλόν παιδίν.

Μπαίνουμε στον Υδροχόο και θα φύγουν οι Ιχθείς

Τζιαι μες τούτα ούλλα επηαίνναν τζιαι έρκουνταν πελάτες, Εγγλέζοι, Γερμανοί, Σουηδοί, κανένας Γάλλος μέσα-μέσα, κορούες ξανθές με τα μαγιώ τζιαι τα μματούθκια τα γαλανά. Αθθυμούμαι μιαν φοράν μιαν οικογένειαν Ελβετούς. Είχαν μιαν κόρην στην ηλικίαν μου, τζιαι ήταν σαν την ζωγραφκιάν η ομορκιά της, εν εξαναείδα έτσι πράμαν. Τζιαι φυσικά μες τούτους ούλλους έρκουνταν τζιαι Λευκωσιάτες πολλοί το σαββατοκυρίακον, φαντασμένοι σύγχρονοι αριστοκράτες με αυτοκίνητα πολυτελείας, ετρώαν τζιαι χρυσοπιερώνναν ψαρούιν που εμείς, παρόλον που εψαρεύκαμεν, εν εφάμεν ποττέ, συναγρίδες, λιθρίνια, πανάκριβα πράματα. Εμείς, παιθκιά του λαού, ετρώαμεν γύλλους τζιαι γόππες (τζιαι πούντα τωρά). Εμισούσαμεν τζιείνους τους Λευκωσιάτες (εν εξέραμεν ότι είσιεν τζιαι άλλους που έν ήταν έτσι) με μεγάλον πάθος, γιατί επεριφρονούσαν μας πολλά, είχαν ριάλια, Σριλανκέζες υπηρέτριες τζιαι αέραν βασιλικόν. Οι μαστόροι μας εγλύφαν τους πολλά, γιατί εφέρναν πολλά ριάλια, ετρώαν τα πιο ακριβά φαγιά, αφήνναν πολλύν φιλοδώρημαν.

Έτσι ήτανε γραμμένα, μέσα στ’ άστρα τα σβησμένα

Άμαν εφεύκαν οι Λευκωσιάτες, οι εφημερίδες που αφήνναν πίσω εξηγούσαν πολλά: στην πλειοψηφίαν ήταν Φιλελεύθερος τζιαι Ελευθεροτυπία (τότε του ΔΗΚΟ), Σημερινή τζιαι Αλήθεια, κανένας Αγών κουτσόφτερος (ΕΔΕΚ). Μιαν φοράν ηύραμεν μιαν Χαραυγήν τζιαι η κουβέντα εγίνηκεν ανέκδοτον, ότι κάποιος Καΐμακλιώτης εννά χάθηκεν τζιαι εβρέθην τζιαμαί…

Κάποτε έρκουνταν τζιαι πατατάρηες Λιοπετρίτες ή Ξυλοφαΐτες, αππωμένοι ανθρώποι που έρκουνταν να γιορτάσουν τα εφήμερα κέρδη της πατάτας. Τούτοι ήταν επίδειξη κιτς, παραπάνω που τους Λευκωσιάτες, επαραγγέλλαν ποτσούες ουΐσκυ πλακ λεϊπελ τζιαι εβάλλαν τες ππετές πας το τραπέζιν. Αλήθκεια, ποιός πίννει ουΐσκυ με το ψάριν;

Μέσα μέσα έρκετουν τζιαι ένας Λιβανέζος, εξωτικόν πράμαν για λλόου μας, τζιαι τα ψου-ψου ελαλούσαν ότι έκαμεν τα ριάλια του με τα χασίσια. Μάλλον ο άνθρωπος έφυεν για να γλιτώσει που τον πόλεμον τζιαι ήταν τιμιότατος, αλλά η ρετσινιά εφκήκεν του.

που ’χα δει, που ’χα δει, που ’χα δει στα μάτια της

Τζιαι μες τούτα ούλλα, τα καλοτζιαίρκα επερνούσαν, μες τον λάλλαρον, στο πήαιννε έλα μες το Μάζτα του Κ. Μιαν ημέραν ο Κ. έφερεν μιαν κασέτταν τζιαι έβαλεν την σαν μας έπαιρνεν, τζιαι ήταν το Χαράτσιν του Παπάζογλου. Εγώ ως 15χρονος έν άκουα λαϊκά, άκουα ροκκιές Γκανς εντ Ρόζες κατάσταση τζιαι Μπον Τζόβι. Αλλά μόλις άρκεψεν η κασέττα εσηκώστην η τρίχα μου. Θέλεις η φωνή του Νίκου η κλαψιάρικη, ο μπαγλαμάς του, ο στίχος του. Άμαν κλείω τα μμάθκια μου θωρώ τζιείντην ηλιοκαμένην εξοχήν μεταξύ Παραλιμνιού τζιαι Πρωταρά, πολλά χρόνια πριν την καταστρέψουν οι ντιβέλοπερς. Με τους ανεμόμυλους της, τα περβόλια, τους κάμπους τους θερισμένους μες τον ήλιον τ’Αούστου, τον αέραν να μου φακκά μες τα μούτρα που το παράθυρον τ’αυτοκινήτου που εμύριζεν ποκαλάμες, νερόν που το πότισμαν, τζιαι μέσα-μέσα κανέναν ψοφίμιν που έλιωννεν σιγά-σιγά μες τον κάμπον. Τζιαι ο αέρας τζιαι η αρμύρα της θάλασσας, ο ορίζοντας ο γαλάζιος. Τζιαι έφερεν μου πάλαι ο Νίκος τούντες εικόνες τζιαι τες μυρωθκιές, 23 χρόνια μετά, μες τους δρόμους της Αγγλίας.

 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν
Κι εμένα τα χεράκια της με λύνουν και με δένουν



Advertisements
This entry was posted in Δουλειά οξά δουλεία, Ιστορίες and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to Χαράτσι

  1. Ο/Η Skouloukouin λέει:

    Εξαιρετικός δίσκος, πολύ ωραία η διαδρομή (μουσική και χρονική) που μας ταξίδεψες. Κι όπως λέει και το τραγούδι «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».

  2. Ο/Η M λέει:

    Ευχαριστώ Σκουλουκούιν 🙂

  3. Ο/Η Noor λέει:

    Πολύ ωραίο κείμενο. Μεγάλωσα στις ίδιες περιοχές, καμιά δεκαετία μετά από σένα δούλευα κι εγώ ως έφηβη τα καλοκαίρια, αλλά με λιγότερο colourful τύπους. Η αντιπάθεια προς τους φαντασμένους Λευκωσιάτες η ίδια, αλλά και το ‘ενδιαφέρον’ για τους ωραίους τουρίστες! Σπάνια τα θυμάμαι πια εκείνα τα χρόνια…

  4. Ο/Η M λέει:

    Ευχαριστώ Noor, τζι εγώ είχε πολλά χρόνια να τα θυμηθώ!

  5. Ο/Η Helen λέει:

    Τί ωραία τούτα ούλα που λαλέις μάριε μου… μας ταξίδεψες σε ωραίες εικόνες… δεν ξέρω αν το άκουσες αλλά πέθανε ο Μανώλης ρασούλης… και σκεφτόμουν κι εγώ χτες πότε άκουγα τα τραγούδια με τους στίχους τους, πώς ήμουν τότε που άκουσα για πρώτη φορά την φωνή του…

  6. Ο/Η M λέει:

    Ελένη μου εσκέφτουμουν τον Ρασούλη όπως τα έγραφα-έγραψεν αρκετά που τα τραούθκια στο Χαράτσι νομίζω, τουλάχιστον τους στίχους…

  7. Ο/Η postbabylon λέει:

    polla wraia anrthsh, thanks for sharing!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s