Η στετέ

John Thomson, 'Woman Selling Bread' (1878)

Που ήμουν μιτσής η οικογένεια μου έμεινεν για λλία χρόνια σε έναν χωρκόν της Λεμεσού, που επήαμεν προσωρινά γιατί το χωρκόν μας κοντά στο Βαρώσιν εκινδύνευκεν που την εισβολήν. Το προσωρινά εγίνηκεν 8 χρόνια, τζιαι τα πρώτα μου βήματα έκαμα τα στην Λεμεσόν. Με τον τζίυρην μου τζιαι τον αρφόν μου επηαίνναμεν τζιαι θωρούσαμεν την ΑΕΛ τον τζιαιρόν του Μαυρουδή τζιαι ως σήμερα έχω της μιαν συμπάθειαν της ΑΕΛλάτσας.

Στην Λεμεσόν επήαμεν σκολείον, εκάμαμεν φίλους, κύκλον όπως ήταν αναμενόμενον. Στο χωρκόν που εμεινίσκαμεν είσιεν μιαν οικογένειαν, πρόσφυγες που το Πέλλαπαϊς, μπημένους σε έναν που τζίειντα λυώμενα σπίθκια που εδιούσαν τους πρόσφυγες. Η οικογένεια είσιεν 2 γιούς που εγινήκαν κολλητοί φίλοι μας. Μαζίν επαίζαμεν πας το βουνόν (το οποίον στα πιο πρόσφατα χρόνια εκατακόψαν το για να χτίσουν την Λευκοθέαν-βίλλες για πλούσιους Λεμεσιανούς που εθέλαν θέαν που το βουνόν). Ευτυχώς εν έμειναμεν αρκετά στο χωρκόν για να τους δω να κατακρεουργούν το βουνόν μου, τα χωράφκια που επαίζαμεν μάππαν,  να κόφκουν τα δεντρά πας τα οποία εφκαίνναμεν τζιαι εσυνάαμεν τεράτσια τζιαι αθάσια τζιαι επιάνναμεν τζιήκλες με τον τζιύρην μου. Ας όψεται η πρόοδος έννεν;

Τέλος πάντων, τούτη η οικογένεια εφέραν μιτά τους τζιαι μιαν στετέν που το Πέλλαπαϊς. Η καημένη η κοτζιάκαρη, θέλεις που τον πόλεμον, θέλεις που την απώλειαν του χωρκού της, θέλεις που τα χρόνια που εβαρυνίσκαν πας την ράσιην της, έν ήταν πολλά στα καλά της. Πάντα ελάλεν ασυναρτησίες, εν αθθυμάτουν τα ονόματα των αγγονιών της τζιαι τα λοιπά γνωστά. Η οικογένεια της εφρόντιζεν την καλά, όσον εμπορούσαν τα πλάσματα.

Μιαν ημέραν η κοτζιάκαρη εχάθηκεν. Πριν να χαθεί εμουρμούραν συνέχειαν ότι ήταν να στραφεί στο χωρκόν της. Μιαν ημέραν έπιαεν τα βουνά να πάει. Η κοτζιάκαρη έξερεν που έπρεπεν να πάει, βόρεια ήταν το χωρκόν, βόρεια ίσιωσεν τζιαι τζιείνη. Που μες τα βουνά, ίσια προς το Τρόοδος. Η οικογένεια της επέλλανεν που την αγωνίαν, επήαν τζιαι οι δικοί μου τζιαι άλλοι χωρκανοί τζιαι οργανωθήκαν σε ομάδες τζιαι επιάν τα βουνά να την έβρουν. Αθθυμούμαι πως μετά το σκολείον ισιώσαμεν τζιαι μεις οι μιτσιοί να πάμεν έσσω τους φίλους μας να δούμεν ίνταμπου γίνεται, τζιαι στο μονοπάτιν όπως επηαίνναμεν είδα έναν θερκόν να σταυρώννει τζιαι να ρέσσει σάννα τζιαι εν εσυνέβαιννεν τίποτε. Εμείς εσιεστήκαμεν που τον φόν μας τζιαι επέρασεν πολλή ώρα πριν να τολμήσουμεν να ρέξουμεν που τον ίδιον τόπον.

Επεράσαν 1-2 μέρες τζιαι η στετέ ήταν ακόμα χασημιά. Στο τέλος ήβραν την. Η καημένη έππεσεν που έναν κρεμμόν τζιαι σκοτώθηκεν, μιάλη τραγωδία. Αθθυμούμαι ότι εβάλαν το τζιαι στες εφημερίδες-ήταν η πρώτη φορά που εθώρουν την φωτογραφίαν πλασμάτου που έξερα τζιαι το όνομαν του χωρκού μας τυπωμένα, τζιαι έκαμεν μου μεγάλην εντύπωσην. Ήμουν περίπου 7 χρονών νομίζω, τζιαι εν επολλοσυνειδητοποίησα την τραγωδίαν, απλά αθθυμούμαι τον πανικόν τζιαι τον πόνον τους μιάλους.

Η στετέ έθελεν να πάει τζιαι επήεν, με τον έναν τρόπον ή τον άλλον. Φαντάζουμαι πρέπει νάσιει πολλές ιστορίες παρόμοιες. Η θεία μου έσιει να λαλεί ότι ο παππούς μου που επέθανεν λλίον μετά τον πόλεμον επήεν γιατί εράισεν η καρκιά του. Έχασεν το περβόλιν του με τες πορτοκκαλιές, τες λεμονιές τζιαι την δοξαμένην του με τον μύλον-η ζωή του πρόσφυγα έν είσιεν τίποτε πιον να του δώκει….

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Η στετέ

  1. Ο/Η postbabylon λέει:

    polla wraia (an kai lipiterh) istoria. H kaimenh h stete, en anteksen thn prosfigian…

  2. Ο/Η Noor λέει:

    Η πρώτη ιστορία που διάβασα και με συγκίνησε φέτος…

  3. Ο/Η Helen λέει:

    Οντως λυπητερή ιστορία… Αρέσκει μου που η γιαγιά στο τέλος ήβρε τον δρόμο της και πήγε εκεί που ήθελε…

  4. Ο/Η misharos λέει:

    Τι φέρνει ο πόλεμος ρε :/
    Τζιαι οι νέοι δεν έχουμεν χαπάριν.
    Πολλά ωραία ιστορία τζιαι πολλά ωραίο μπλογκ.

  5. Ο/Η ELGRECO λέει:

    Λυπητερή ιστορία αλλά δείχνει το τι μπορεί να φέρει ένας πόλεμος και πόσο μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους. Δεν είναι λίγο το να χάσεις ότι μόχθησες να αποκτήσεις και να φύγεις με το ζόρι απο τα μέρη όπου γεννήθηκες και μεγάλωσες…
    Καλό απόγευμα!

  6. Ο/Η Skouloukouin λέει:

    Ωραία η ιστορία σου και συγκινητική. Είναι δύσκολο να συνεχίσεις τη ζωή σου όταν έχεις χάσει αυτά με τα οποία είσαι πιο δεμένος. Καλά είναι να θυμούμαστε τέτοιες ιστορίες μέσα μέσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s